Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 13:35

Και ότι τον ανέστησε από τους νεκρούς, ώστε πλέον να μη μέλλει να επιστρέψει στη φθορά, το έχει δηλώσει έτσι: «Θα σας δώσω τα όσια του Δαβίδ, τα πιστά»· γι’ αυτό και σε άλλο σημείο λέγει: «Δεν θα αφήσεις τον Όσιό σου να δει φθορά.» Διότι ο Δαβίδ, αφού υπηρέτησε στη γενιά του το θέλημα του Θεού, κοιμήθηκε και προσετέθη στους πατέρες του, και είδε φθορά· εκείνος όμως που ο Θεός ανέστησε, δεν είδε φθορά. Ας είναι λοιπόν γνωστό σε σας, άνδρες αδελφοί, ότι δι’ αυτού σας κηρύσσεται άφεση αμαρτιών· και από όλα εκείνα, από τα οποία δεν μπορέσατε να δικαιωθείτε με τον νόμο του Μωυσέως, με αυτόν δικαιώνεται κάθε ένας που πιστεύει. Προσέχετε, λοιπόν, μήπως έρθει επάνω σας εκείνο που έχει ειπωθεί στους προφήτες: «Δείτε, εσείς οι καταφρονητές, και θαυμάστε και αφανισθείτε· διότι εγώ εργάζομαι έργο στις ημέρες σας, έργο που δεν θα το πιστέψετε, ακόμη κι αν κάποιος σας το διηγηθεί λεπτομερώς.» Και ο Ησαΐας κράζει για τον Ισραήλ, λέγοντας: «Και αν ακόμη ο αριθμός των υιών του Ισραήλ είναι σαν την άμμο της θαλάσσης, το υπόλοιπο θα σωθεί· διότι ο Κύριος θα συντελέσει πάνω στη γη λόγο σύντομο και κομμένο.» Αυτά τα είχε προϊδεί από πριν ο Θεός των όλων, και εκείνους που θα προσέρχονταν με πίστη, και εκείνους που είχαν αρρωστήσει από την απιστία. Επειδή λοιπόν λέγουν ότι λίγοι από αυτούς δέχθηκαν το κήρυγμα, ενώ όλοι οι υπόλοιποι, παρασυρμένοι από πλάνη, το απέφυγαν, έδειξε ότι αυτά είχαν προλεχθεί από πριν· ότι, και αν ακόμη ξεπερνούν σε πλήθος αριθμών και μιμούνται στην αφθονία την άμμο της θαλάσσης, δεν θα πετύχουν όλοι τη σωτηρία, αλλά όσοι κοσμούνται με την πίστη. Διότι τον «σύντομο λόγο» που θα επιτελέσει ο Κύριος, τον ονόμασε πίστη· και εκείνοι που προσήλθαν με την πίστη, αυτοί είναι εκείνοι που ο προφήτης ονομάζει «υπόλοιπο», οι οποίοι θα σωθούν διά της πίστεως.

«Διότι δεν θα εγκαταλείψεις την ψυχή μου στον άδη.» Όπως ακριβώς οι ψυχές των δικαίων μαζί με τον Σωτήρα ανέβηκαν πορευόμενες από τα κατώτερα μέρη. «Διότι συγκεντρώθηκαν στ' αλήθεια εναντίον του αγίου παιδός σου Ιησού.» Αποκαλεί Κύριο τον Πατέρα, και εύλογα Χριστό τον Υιό· διότι με την επιβουλή κατά του Μονογενούς, συνέπλεξε και τον Πατέρα, ως υβριζόμενο στο πρόσωπό του, επειδή, με την ευδοκία του Πατέρα, ο Μονογενής επιτέλεσε όλο το μυστήριο για χάρη μας. «Κράζοντας δε με φωνή.» Διότι, ενώ ήταν φτωχός ανάμεσα στους Ιουδαίους εξαιτίας της δικής τους απιστίας, τον έκανε να πλουτήσει ανάμεσα στα έθνη, τοποθετώντας τον στα δεξιά του, πράγμα το οποίο εσύ μεν θεωρείς ταπεινό, αλλά είναι σφόδρα υψηλό και μπορεί να λεχθεί μόνο για τον Υιό ως Θεό και ομοούσιο. Διότι, όπως ακριβώς ο Υιός δεν κάθεται μόνο στα δεξιά του Πατέρα, αλλά και στέκεται στα δεξιά. Επειδή λέει ο Στέφανος: Είδα τους ουρανούς ανοιγμένους· έτσι και ο Πατέρας λέγεται ότι στέκεται στα δεξιά του Υιού, για να μάθουμε εμείς τη μία αξία του Υιού και του Πατέρα. «Όπως είναι γραμμένο και στον ψαλμό: Υιός μου είσαι εσύ, εγώ σήμερα σε γέννησα.» Αυτά τα λόγια ταιριάζουν βεβαίως στην ενανθρώπηση του Χριστού, η οποία έλαβε χώρα μέσα στον χρόνο. Διότι το σήμερα και το αύριο είναι δηλωτικά των ημερών. Επειδή γεννάται αχρόνως από τον Πατέρα, όπως ομολογούν ακόμη και τα παιδιά των αιρετικών. «Δεν θα επιτρέψεις στον όσιό σου να γνωρίσει τη φθορά.»

Και για το ότι τον ανέστησε από τους νεκρούς, ώστε να μην πρόκειται πλέον να επιστρέψει στη φθορά, έχει μιλήσει ως εξής: Θα σας δώσω τα όσια του Δαβίδ τα πιστά. Γι' αυτό και σε άλλο σημείο λέει: Δεν θα επιτρέψεις στον όσιό σου να δει φθορά. Διότι ο μεν Δαβίδ, αφού υπηρέτησε στη δική του γενεά τη βουλή του Θεού, εκοιμήθη και προστέθηκε στους πατέρες του, και είδε φθορά· εκείνος όμως, τον οποίο ανέστησε ο Θεός, δεν είδε φθορά.

Έπειτα, αφού έφερε ως μάρτυρα τον Ιωάννη όταν έλεγε ότι «από το σπέρμα αυτού, σύμφωνα με την υπόσχεση, έφερε στον Ισραήλ Σωτήρα», έχοντας προκηρύξει ο Ιωάννης, πριν από την έλευσή του, βάπτισμα μετανοίας στον Ισραήλ, στη συνέχεια τον επικαλείται και πάλι λέγοντας: «Ποιος νομίζετε ότι είμαι; Δεν είμαι εγώ». Έπειτα παρουσιάζει και τους Αποστόλους ως μάρτυρες της Αναστάσεως, λέγοντας: «Οι οποίοι είναι μάρτυρές του ενώπιον του λαού»· έπειτα (παρουσιάζει) τον Δαβίδ να μαρτυρεί το ίδιο ακριβώς πράγμα, λέγοντας: «Δεν θα επιτρέψεις ο Όσιός σου να γνωρίσει φθορά». Διότι ούτε τα παλαιά φαίνονταν από μόνα τους να είναι τόσο ισχυρά, ούτε τα νέα δίχως εκείνα· ώστε, και μέσω των δύο, επιβεβαιώνει τον λόγο του. Επειδή, δηλαδή, κατέχονταν από φόβο, επειδή τον είχαν θανατώσει, και η συνείδησή τους τους απομάκρυνε, δεν τους απευθύνονται ως προς χριστοκτόνους, ούτε σαν να τους προσφέρουν κάποιο ξένο αγαθό, αλλά κάτι που είναι δικό τους. Ήταν πάρα πολύ ποθητό σε αυτούς το όνομα του Δαβίδ· γι' αυτό και το επικαλείται, ώστε έστω και με αυτόν τον τρόπο να τον αποδεχθούν, σαν να τους έλεγε ότι κυβερνώνται από τον απόγονό του· επομένως, μην επαναστατείτε εναντίον του.