Τὸ μὲν οὖν πρῶτον αὐτόματοι παρεκάλεσαν. Ἀντιλέγοντες, φησὶ, καὶ βλασφημοῦντες. Ὢ τῆς ἰταμότητος! ἐφ᾽ οἷς αὐτοὺς ἀποδέχεσθαι ἔδει, οἱ δὲ ἀντιλέγουσι. Παῤῥησιασάμενοι δὲ ὁ Παῦλος καὶ ὁ Βαρνάβας εἶπον· ὑμῖν ἦν ἀναγκαῖον πρῶτον λαληθῆναι τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ· ἐπειδὴ δὲ ἀπωθεῖσθε αὐτὸν, καὶ οὐκ ἀξίους κρίνετε ἑαυτοὺς τῆς αἰωνίου ζωῆς, ἰδοὺ στρεφόμεθα εἰς τὰ ἔθνη. Ὁρᾷς πῶς φιλονεικήσαντες μᾶλλον ἐξέτειναν τὸ κήρυγμα, καὶ μᾶλλον ἔδωκαν ἑαυτοὺς εἰς τὰ ἔθνη, ἀπολογησάμενοι καὶ ἀνευθύνους ἑαυτοὺς ἐγκλημάτων ποιήσαντες παρὰ τοῖς οἰκείοις; Καὶ οὐκ εἶπεν, ἀνάξιοί ἐστε· ἀλλ᾽ Ἐκρίνατε ἑαυτοὺς ἀναξίους, ἀνεπαχθῆ τὸν λόγον ποιῶν. Ἰδοὺ στρεφόμεθα εἰς τὰ ἔθνη. Οὕτω γὰρ ἐντέταλται ἡμῖν ὁ Κύριος· Τέθεικά σε εἰς φῶς ἐθνῶν, τοῦ εἶναί σε εἰς σωτηρίαν ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς. Ἵνα γὰρ μὴ ἀκούοντα τὰ ἔθνη λυπῆται, ὡς ἐκ τῆς ἐκείνων σπουδῆς μὴ τυγχάνοντα τῶν ἀγαθῶν, ἐπάγει τὴν προφητείαν λέγων· Τέθεικά σε εἰς φῶς ἐθνῶν, τοῦ εἶναί σε εἰς σωτηρίαν ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς. Ἀκούοντα δὲ τὰ ἔθνη. Τοῦτο καὶ αὐτοὺς προθυμοτέρους ἐποίει, ὅτι ὧν ἐκεῖνοι ὤφειλον ἀκούσαντες ἀπολαῦσαι, αὐτοὶ τούτων ἀπολαύουσι, κἀκείνους μᾶλλον ἔδακνεν. Ἀκούοντα δὲ τὰ ἔθνη, φησὶν, ἔχαιρον, καὶ ἐδόξαζον τὸν λόγον τοῦ Κυρίου· καὶ ἐπίστευσαν ὅσοι ἦσαν τεταγμένοι εἰς ζωὴν αἰώνιον· τουτέστιν, ἀφωρισμένοι τῷ Θεῷ.
Μετάφραση
Αρχικά, λοιπόν, παρακάλεσαν από μόνοι τους. «Αντιλέγοντας», λέει, «και βλασφημώντας». Ω της αναίδειας! Ενώ για αυτά έπρεπε να τους αποδεχθούν, εκείνοι αντιλέγουν. Μιλώντας δε με παρρησία ο Παύλος και ο Βαρνάβας είπαν: «Σε εσάς ήταν αναγκαίο να κηρυχθεί πρώτα ο λόγος του Θεού· επειδή όμως τον απωθείτε και δεν κρίνετε τους εαυτούς σας άξιους της αιώνιας ζωής, ιδού, στρεφόμαστε προς τα έθνη». Βλέπεις πώς, με το να έρθουν σε αντιπαράθεση, επεξέτειναν περισσότερο το κήρυγμα και δόθηκαν περισσότερο στα έθνη, έχοντας απολογηθεί και καταστήσει τους εαυτούς τους απαλλαγμένους από ευθύνες και κατηγορίες απέναντι στους ομοεθνείς τους; Και δεν είπε: «Είστε ανάξιοι»· αλλά: «Κρίνατε τους εαυτούς σας ανάξιους», κάνοντας τον λόγο λιγότερο επαχθή. «Ιδού στρεφόμαστε προς τα έθνη. Διότι έτσι μας έχει δώσει εντολή ο Κύριος: Σε έχω θέσει ως φως των εθνών, για να φέρεις τη σωτηρία έως το πέρατο της γης». Διότι, για να μη λυπούνται τα έθνη όταν τα ακούν αυτά, με τη σκέψη ότι δεν θα απολάμβαναν τα αγαθά παρά μόνο εξαιτίας της απροθυμίας εκείνων, παραθέτει την προφητεία λέγοντας: «Σε έχω θέσει ως φως των εθνών, για να φέρεις τη σωτηρία έως το πέρατο της γης». Και όταν το άκουσαν τα έθνη. Αυτό έκανε και τους ίδιους προθυμότερους, επειδή αυτά που εκείνοι όφειλαν να απολαύσουν ακούγοντάς τα, τα απολαμβάνουν πλέον οι ίδιοι, και αυτό πλήγωνε εκείνους ακόμη περισσότερο. «Ακούγοντας δε τα έθνη», αναφέρει, «χαίρονταν και δόξαζαν τον λόγο του Κυρίου· και πίστεψαν όσοι ήταν ταγμένοι για την αιώνια ζωή»· δηλαδή, όσοι ήταν ξεχωρισμένοι για τον Θεό.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες