Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 13:5

Αλλά ας δούμε, εξετάζοντας μέσα από τη θεία Γραφή, αν δεν είναι ο Χριστός που του έδωσε εντολή. Όταν λοιπόν, όπως είναι γραμμένο, βιαζόταν από τα Ιεροσόλυμα προς τη Δαμασκό για να αφανίσει τους μαθητές, καθώς βρισκόταν στη μέση του δρόμου, του εμφανίζεται ο Χριστός λέγοντας: «Σαούλ, Σαούλ, γιατί με καταδιώκεις;» Και όταν ο Παύλος ρώτησε και είπε: «Ποιος είσαι, Κύριε;», του είπε: «Εγώ είμαι ο Ιησούς, τον οποίο εσύ καταδιώκεις. Αλλά σήκω και μπες στην πόλη, και θα σου ειπωθεί τι πρέπει να κάνεις.» Το τι λοιπόν του ειπώθηκε, το βρίσκουμε πάλι στις Πράξεις των Αποστόλων, ότι «Ενώ αυτοί νήστευαν και λειτουργούσαν στον Κύριο, είπε το Πνεύμα το Άγιο: Ξεχωρίστε μου τον Βαρνάβα και τον Σαύλο για το έργο στο οποίο τους έχω προσκαλέσει.» Έπειτα πάλι είναι γραμμένο γι' αυτούς, ότι «Αυτοί λοιπόν, αφού στάλθηκαν μέσω του Αγίου Πνεύματος, απήλθαν στη Σελεύκεια, και από εκεί απέπλευσαν για την Κύπρο. Και όταν έφτασαν στη Σαλαμίνα, κήρυτταν τον λόγο του Θεού στις συναγωγές των Ιουδαίων.» Βλέπεις πώς, σύμφωνα με την εντολή του Σωτήρα μας, αποστέλλεται μέσω του Αγίου Πνεύματος για να κηρύξει;

Και μάλιστα προς το τέλος ανέφερε τα εξής: «Μακάριος όποιος τηρεί τους λόγους της προφητείας του βιβλίου αυτού, και εγώ, ο Ιωάννης, που βλέπω και ακούω αυτά». «Ότι μεν, λοιπόν, ο Ιωάννης είναι αυτός που τα γράφει αυτά, πρέπει να τον πιστέψουμε, αφού ο ίδιος το λέει· το ποιος όμως είναι αυτός, είναι άδηλο. Διότι δεν είπε για τον εαυτό του ότι είναι, όπως αναφέρει σε πολλά σημεία στο Ευαγγέλιο, ο μαθητής που αγαπούσε ο Κύριος, ούτε αυτός που ανέπεσε στο στήθος του, ούτε ο αδελφός του Ιακώβου, ούτε αυτός που υπήρξε αυτόπτης και αυτήκοος του Κυρίου. Διότι θα είχε αναφέρει κάτι από τα προαναφερθέντα, εάν επιθυμούσε να φανερώσει τον εαυτό του με σαφήνεια· αλλά δεν ανέφερε τίποτα από αυτά, παρά αποκάλεσε τον εαυτό του αδελφό και συγκοινωνό μας και μάρτυρα του Ιησού, και μακάριο για τη θέα και την ακοή των αποκαλύψεων. »Νομίζω δε ότι υπήρξαν πολλοί συνώνυμοι με τον απόστολο Ιωάννη, οι οποίοι, εξαιτίας της αγάπης τους προς εκείνον, και επειδή τον θαύμαζαν, τον ζήλευαν και επιθυμούσαν να αγαπηθούν και εκείνοι παρομοίως από τον Κύριο, ασπάστηκαν και την ίδια ονομασία, όπως ακριβώς το όνομα του Παύλου, καθώς και του Πέτρου, δίδεται συχνά στα παιδιά των πιστών. Υπάρχει, λοιπόν, και έτερος Ιωάννης στις Πράξεις των Αποστόλων, αυτός που επονομάστηκε Μάρκος, τον οποίο ο Βαρνάβας και ο Παύλος παρέλαβαν μαζί τους, και για τον οποίο λέγει πάλι: «είχαν δε μαζί τους και τον Ιωάννη ως υπηρέτη».

α'. Μόλις χειροτονήθηκαν, αναχώρησαν και απέπλευσαν για την Κύπρο, επειδή εκεί δεν υπήρχε εχθρική επιβουλή και ο λόγος είχε ήδη σπαρθεί. Διότι στην Αντιόχεια ήσαν αρκετοί· και η Φοινίκη βρισκόταν κοντά στην Παλαιστίνη, ενώ η Κύπρος όχι. Επομένως, μην αναζητάς το γιατί, όταν αυτοί κινούνται από το Πνεύμα· διότι δεν χειροτονήθηκαν μόνο από το Πνεύμα, αλλά και αποστάλθηκαν από Αυτό. Και όταν έφθασαν στη Σαλαμίνα, κήρυτταν τον λόγο του Θεού στις συναγωγές των Ιουδαίων. Βλέπεις ότι καταβάλλουν κάθε σπουδή να κηρύξουν τον λόγο πρώτα σε εκείνους, για να μην τους κάνουν πιο εριστικούς; Και όπως εκείνοι δεν μιλούσαν παρά μόνο σε Ιουδαίους, έτσι και τούτοι πήγαιναν στις συναγωγές. Αφού δε διέσχισαν ολόκληρο το νησί μέχρι την Πάφο, βρήκαν κάποιον άνδρα μάγο, Ιουδαίο ψευδοπροφήτη, με το όνομα Βαριησούς, ο οποίος βρισκόταν μαζί με τον ανθύπατο Σέργιο Παύλο, άνδρα συνετό· αυτός, αφού προσκάλεσε τον Βαρνάβα και τον Σαύλο, ζήτησε να ακούσει τον λόγο του Θεού. Ανθίστατο όμως σε αυτούς ο Ελύμας ο μάγος (διότι έτσι μεταφράζεται το όνομά του), ζητώντας να διαστρέψει τον ανθύπατο από την πίστη. Πάλι Ιουδαίος μάγος, όπως ακριβώς ο Σίμων.

Και μετά την ανάγνωση του νόμου και των προφητών, απέστειλαν οι αρχισυνάγωγοι προς αυτούς λέγοντας: «Άνδρες αδελφοί, εάν υπάρχει σε εσάς κάποιος λόγος παρακλήσεως προς τον λαό, πείτε τον». Λοιπόν, από εδώ και στο εξής μαθαίνουμε τα σχετικά με τον Παύλο, αφού μάθαμε όχι λίγα για τον Πέτρο σε όσα ειπώθηκαν προηγουμένως. Αλλά ας δούμε από την αρχή τα όσα αναφέρθηκαν. Και όταν έφτασαν, λέει, στη Σαλαμίνα, κήρυτταν τον λόγο του Θεού στη μητρόπολη της Κύπρου. Παρέμειναν έναν χρόνο στην Αντιόχεια.

δ'. Και των όσων ειπώθηκαν τα μεγαλύτερα παραδείγματα είναι ο Φαρισαίος και ο τελώνης. Διότι ο μεν πρώτος, επειδή ανέβηκε στον ναό με αλαζονεία, όχι μόνο δεν απέδωσε κανέναν καρπό, αλλά έχασε και αυτόν που ήδη είχε· ο δε τελώνης, αν και ήταν στερημένος αρετών και δεν είχε κανένα αγαθό, επιτυγχάνει για τον εαυτό του μέγα κατόρθωμα· διότι, επειδή μόνο αναστέναξε και, σκύβοντας το κεφάλι, θρήνησε την αθλιότητά του, κατέβηκε ξεχειλίζοντας από πολλή δικαιοσύνη και ξεπερνώντας ως προς αυτό τον Φαρισαίο. Για να το δείτε δε αυτό από τα ίδια τα γεγονότα και να μάθετε σε συγκεκριμένα πρόσωπα πού ταπείνωσε ο Χριστός κάθε όρος και βουνό, ας φέρει πάλι ο λόγος μπροστά μας τον Παύλο. Διότι αυτός ο σκηνοποιός (με ευχαρίστηση άλλωστε αναφέρω συνεχώς το επάγγελμά του, για να μάθεις ότι η εργασία δεν είναι ντροπή, αλλά η οκνηρία αποτελεί κατηγορία και έγκλημα)· αυτός λοιπόν ο Παύλος, όταν βρέθηκε στη Σαλαμίνα, συνάντησε κάποιον ανθύπατο και μαζί του έναν μάγο.