Ὕστερον μέντοι, ὅτε κατὰ τὴν δευτέραν παρουσίαν πᾶν γόνυ κάμψει αὐτῷ. τὴν παντελῆ δεσποτείαν πάντων λήψεται· ὅτε οὐκέτι ἡ κακία δύναμιν ἔχει, ἀλλ’ ἀνενέργητος μένουσα, δείκνυσι τὴν φύσιν τοῦ ἀγαθοῦ ἐξ ἀρχῆς πᾶσιν ἐνοῦσαν, καὶ τὰ πάντα συνέχουσαν. «Ὁ πιστεύων εἰς τὸν Υἱόν, ἔχει τὴν αἰώνιον ζωὴν ἐν αὐτῷ,» αὐτὸν λέγω τὸν Χριστόν, ὃς ζωή ἐστιν ἀληθῶς. «Ἐν αὐτῷ γὰρ ζῶμεν καὶ κινούμεθα.» —«Ὁ δὲ ἀπειθῶν οὐκ ὄψεται τὴν ζωήν.» Ὁ γὰρ ἀποστὰς ἑκουσίως τῆς ζωῆς, πῶς ἕξει αὐτήν, ἥτις ἐστὶν ὁ Χριστός; Ὡς καὶ Παῦλός φησιν· «Ὅταν ὁ Χριστὸς φανερωθῇ ἡ ζωὴ ἡμῶν, τότε καὶ ὑμεῖς, οἱ πρὸς τὴν κακίαν νεκροὶ καὶ ἀκίνητοι γενόμενοι, φανερωθήσεσθε ἐν δόξῃ.» —«Ἀλλ’ ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ μενεῖ ἐπ’ αὐτόν.» Οὐκ εἶπεν, ὅτι μενεῖ αὐτόν, ἀλλ’, «ἐπ’ αὐτόν,» δεικνὺς ὅτι οὐδέποτε αὐτοῦ ἀποστήσεται. Ἵνα γὰρ μὴ ἀκούσας θάνατον, πρόσκαιρον τοῦτον νοήσῃς, φησίν, ὅτι «μενεῖ ἐπ’ αὐτόν,» ἐπὶ τὸν ἀπειθήσαντα, καὶ ἀΐδιος ἔσται ἡ κόλασις. Διὰ τούτων δὲ πάντων τῶν ῥημάτων ἐνάγει ὁ Βαπτιστὴς καὶ συνωθεῖ τοὺς ἀκούοντας πάντας εἰς τὴν τοῦ Χριστοῦ πίστιν. Οὐ γὰρ μάτην ταῦτά φησιν, ἀλλὰ καὶ τοὺς οἰκείους μαθητὰς καὶ τοὺς ἄλλους πάντας παιδεύει, μηκέτι φθονεῖν τῷ Χριστῷ, ἀλλ’ ὡς Θεῷ προσέχειν.
Μετάφραση
Αργότερα βέβαια, όταν κατά τη δεύτερη παρουσία κάθε γόνατο θα λυγίσει μπροστά του, θα λάβει την πλήρη κυριαρχία των πάντων· όταν η κακία δεν θα έχει πλέον καμία δύναμη, αλλά παραμένοντας ανενεργή, θα δείξει ότι η φύση του αγαθού ενυπάρχει σε όλους εξαρχής και συγκρατεί τα πάντα. «Εκείνος που πιστεύει στον Υιό, έχει την αιώνια ζωή μέσα σε αυτόν», εννοώ τον ίδιο τον Χριστό, ο οποίος είναι αληθινά η ζωή. «Διότι μέσα σε αυτόν ζούμε και κινούμαστε». —«Εκείνος όμως που απειθεί δεν θα δει τη ζωή». Διότι αυτός που απομακρύνθηκε εκούσια από τη ζωή, πώς θα την έχει, αφού αυτή είναι ο Χριστός; Όπως λέει και ο Παύλος: «Όταν ο Χριστός, η ζωή μας, φανερωθεί, τότε και εσείς, αφού γίνετε νεκροί και ακίνητοι απέναντι στην κακία, θα φανερωθείτε μέσα σε δόξα». —«Αλλά η οργή του Θεού θα παραμείνει πάνω του». Δεν είπε ότι θα τον περιμένει, αλλά, «πάνω του», δείχνοντας ότι ποτέ δεν θα απομακρυνθεί από αυτόν. Για να μην ακούσεις λοιπόν περί θανάτου και νομίσεις ότι αυτός είναι προσωρινός, λέει ότι «θα παραμείνει πάνω του», πάνω σε αυτόν που απείθησε, και η κόλαση θα είναι αιώνια. Με όλα αυτά τα λόγια ο Βαπτιστής παρακινεί και ωθεί όλους τους ακροατές προς την πίστη του Χριστού. Διότι δεν τα λέει αυτά μάταια, αλλά διαπαιδαγωγεί και τους δικούς του μαθητές και όλους τους άλλους, ώστε να μην φθονούν πλέον τον Χριστό, αλλά να στρέφουν την προσοχή τους σε αυτόν ως Θεό.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες