Πατερικές αναφορές στο ΑΜΩΣ 1:11

Αλλά εκείνοι μεν βρίσκονταν σε αυτά. Οι Τύριοι όμως, λησμονώντας τη διαθήκη των αδελφών, συγκρούονταν με τα γένη, και τους έπειθαν να έχουν ως δούλους τους εξ αίματος αδελφούς, αναδεικνύοντας τους Ιδουμαίους, με τη δική τους σύμπραξη, πολύ πιο ισχυρούς από εκείνους που είχαν επικρατήσει. Εάν δε κάποιος έλεγε αυτό και για τους Μωαβίτες, οι οποίοι κατάγονταν από το αίμα του Λωτ, ότι δηλαδή οι Τύριοι αθέτησαν τη διαθήκη των αδελφών, είναι φανερό ότι εννοεί εκείνη μεταξύ του Αβραάμ και του Λωτ. Επειδή, όταν οι ποιμένες των δύο συγκρούστηκαν, «Είπε», λέει, «ο Αβραάμ στον Λωτ: Ας μην υπάρχει διαμάχη ανάμεσα σε εμένα και σε εσένα, και ανάμεσα στους ποιμένες μου και στους ποιμένες σου, διότι εμείς είμαστε άνθρωποι αδελφοί». Λέει λοιπόν ότι, γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, δικαίως αυτή θα πυρποληθεί και θα συνταραχθεί εκ θεμελίων. Διότι το «Δεν θα ακολουθήσεις τους πολλούς στην κακία» είναι πάντοτε χρήσιμο. <Αυτά λέει ο Κύριος: Για τις τρεις ασέβειες της Ιδουμαίας και για τις τέσσερις, δεν θα ανακαλέσω την οργή μου εναντίον τους, διότι καταδίωξαν με ρομφαία τον αδελφό τους.> Ο λόγος μεταβαίνει πλέον στον ίδιο τον Ιδουμαίο, προφανώς σε αυτούς που κατάγονται από τον Ησαύ, και λέει ξεκάθαρα ότι και αυτοί θα υποστούν τις συνέπειες της οργής.

Διότι πολέμησαν τον Ισραήλ που ήταν αδελφός τους, και δεν δίστασαν να υψώσουν θρασύ και άγριο ξίφος εναντίον εκείνων που ήταν κοντινοί τους και εξ αίματος, χωρίς να σεβαστούν τον νόμο της φύσης, ούτε να σκεφτούν κάτι το ανθρώπινο, αλλά έχοντας συνηθίσει να ξεπερνούν στην έχθρα προς τους αδελφούς ακόμη και τους πιο άσπονδους εξωτερικούς εχθρούς, και ίσως μάλιστα να υπερηφανεύονταν πολύ για αυτό. Ας ακούσουν λοιπόν και από εμάς: «Γιατί καυχιέσαι για την κακία, δυνατέ;» και για αυτούς θα μπορούσε να λεχθεί, και μάλιστα πολύ δικαιολογημένα: «Των οποίων η δόξα βρίσκεται στην αισχύνη τους». Διότι αυτά που θα ήταν προτιμότερο να κρατούν όσο πιο μακριά γίνεται, τιμώντας τα με εντελώς κακή κρίση, πάλι θα ακούσουν: «Αλίμονο σε αυτούς που αποκαλούν το πονηρό καλό και το καλό πονηρό, που θέτουν το σκοτάδι ως φως και το φως ως σκοτάδι, που αποκαλούν το πικρό γλυκό και το γλυκό πικρό». <Και κατέστρεψε τη μήτρα πάνω στη γη.> Απαριθμεί ωφέλιμα τα εγκλήματα των Ιδουμαίων, και ανάγεται στον ίδιο τον Ησαύ, αποδεικνύοντας ότι είναι δυσγενείς και γεννημένοι από ανόσιο πατέρα, ώστε ίσως να κατανοήσουμε εκείνο που υποδηλώνεται πλαγίως μέσω της φωνής του Ησαΐα: «Διότι από σπέρμα φιδιών θα εξέλθουν απόγονοι ασπίδων».

Παρατήρησε λοιπόν πάλι σε αυτά, πόσο φοβερά και πέρα από κάθε περιγραφή είναι τα εγκλήματα της έλλειψης στοργής. Διότι ο μεν Ισραήλ δεν ζητούσε από τον Εδώμ ούτε νερό χωρίς να το πληρώσει, αυτός όμως πήρε τα όπλα και παρατάχθηκε εναντίον του, και επειδή φθόνησε έστω και την απλή διέλευση, αποδείχθηκε ότι είχε φτάσει σε τέτοιο βαθμό σκληρότητας, ώστε, αν ο Ισραήλ δεν απομακρυνόταν, δεν θα είχε φεισθεί ούτε το αίμα τους. Άρπαξε λοιπόν ως μαρτυρία τη φρίκη του. Διότι οι μεν παραιτούνταν και υποχωρούσαν, φοβούμενοι να πολεμήσουν, για να μη φανεί ότι αδιαφορούν για την αγάπη προς τους αδελφούς τους, αυτός όμως την υποχώρηση, δηλαδή τη δειλία ως προς αυτό, την οποία και φανερώνει με το όνομα της φρίκης, την έκανε αφορμή για μια σκληρή προειδοποίηση προς αυτούς. Διότι απείλησε ξεκάθαρα ότι, αν δεν ήθελε να αποχωρήσει από τα σύνορα που του ανήκαν, θα έβγαινε εναντίον του και θα τον πολεμούσε πλέον. Επομένως, ο Εδώμ στερείται αγάπης προς τον συνάνθρωπο και είναι υπέρμετρα ένοχος για τα εγκλήματα της μισαδελφίας. Για τον λόγο αυτό είναι δικαίως μισητός και από τον Θεό. «Διότι ο Θεός είναι αγάπη», σύμφωνα με τη φωνή του Ιωάννη, «και εκείνος που μένει στην αγάπη, μένει στον Θεό». Επομένως, εκείνος που έχει επιλέξει να ζει χωρίς αγάπη, δεν βρίσκεται μέσα στον Θεό. Πώς θα μπορούσε άλλωστε; Αντίθετα, θα βρίσκεται έξω από την οικειότητα με τον Θεό. «Και διατήρησε την ορμή του μέχρι τέλους· και θα εξαποστείλω πυρ στη Θαιμάν, το οποίο θα καταφάγει τα θεμέλια των τειχών της». Αυτό είναι λοιπόν το τρίτο παράπτωμα των απογόνων του Ησαύ.

Διότι την ορμή του, δηλαδή την τρομερή του διάθεση για έχθρα και ανοσιότητα, τη διατήρησε απόλυτα, δηλαδή μέχρι τελικής επικράτησης, και διαπαντός. Διότι δεν σταμάτησε καθόλου τα ανόσια εγχειρήματα, παρόλο που, όπως ήδη προείπα, ο Ησαύ είχε εγκαταλείψει εκείνη την παλαιά ανοσιότητα, και δεν σχεδίαζε πλέον τον φόνο του Ιακώβ, αλλά είχε μεταστραφεί μάλλον σε ημερότητα και φιλαλληλία. Διότι όταν εκείνος επέστρεφε από το σπίτι του Λάβαν, τον ασπαζόταν με κλάματα· διότι συνηθίζεται κάπως να χύνονται δάκρυα και στις υπερβολικές χαρές· όμως οι απόγονοί του ήταν πάρα πολύ σκληροί, ξεπερνώντας με τη σκαιότητα των τρόπων τους ακόμη και την ίδια τη φαυλότητα του προγόνου τους. Αλλά είναι αληθές ότι από κάθε άποψη και οπωσδήποτε «Οι οδοί των μνησίκακων οδηγούν στον θάνατο». Γι' αυτόν τον λόγο λέει: «Θα εξαποστείλω πυρ στη Θαιμάν»· και αυτή είναι μητρόπολη της Ιδουμαίας· «και θα καταφάει τα θεμέλια των τειχών της»· διότι πυρπολήθηκε όταν επικράτησαν οι εχθροί, και μαζί με τις άλλες πόλεις καταστράφηκε και η Θαιμάν.