Πατερικές αναφορές στο ΑΜΩΣ 1:2

Επειδή δε ο Προφήτης πρόσθεσε το «Δύο χρόνια πριν από τον σεισμό», αναγκαίως κάναμε μνεία και στο ότι ο Οζίας προσβλήθηκε από λέπρα. Διότι, επειδή τόλμησε παράνομα να ασκήσει ιερατικά καθήκοντα, χτυπήθηκε από λέπρα ως ελεγκτική τιμωρία από τον Θεό, ενώ τα Ιεροσόλυμα συγκλονίστηκαν από σεισμό, και με αυτόν τον τρόπο ο Θεός υποδήλωνε σαφώς την οργή Του στους ανθρώπους εκείνης της εποχής. <Και είπε: Ο Κύριος βροντοφώναξε από τη Σιών, και από την Ιερουσαλήμ ύψωσε τη φωνή Του, και πένθησαν τα βοσκοτόπια των ποιμένων, και ξεράθηκε η κορυφή του Καρμήλου.> Σε αυτά διαφαίνεται σε εμάς όλος ο σκοπός της προφητείας, και η ουσία του προκειμένου εδαφίου θα μπορούσε ευλόγως να θεωρηθεί ως ένα είδος ορισμού και προαφήγησης ολόκληρου του προφητικού λόγου, ο οποίος επισκιάζεται από πολλή ασάφεια. Διότι ο λόγος έχει διατυπωθεί με παρομοίωση και μεταφορά, και με βάση αυτό που εκ φύσεως συμβαίνει στις κατάφυτες κορυφές των βουνών, ή μερικές φορές και στις αποψιλωμένες πεδιάδες. Διότι τα βουνά, αν και είναι σκεπασμένα με δάση και δέντρα, και η πεδιάδα πάλι είναι στολισμένη με πολλή και πυκνή χλόη, όταν προκύψει κάποια φθορά ή τυχόν λοιμός, ή κάποια άλλη ασθένεια της ατμόσφαιρας, ξεραίνονται αναπάντεχα. Έτσι καταρρέουν και τα ανθρώπινα, και μερικές φορές ενσκήπτουν σε πόλεις και χώρες πικρές και δυσβάσταχτες συμφορές, που αφανίζουν και καταστρέφουν μικρούς και μεγάλους.

Ποιο λοιπόν είναι το αληθέστερο νόημα των λεγομένων; Ο Κύριος, λέει, μίλησε από τη Σιών, ως από δικό του τόπο, και από την Ιερουσαλήμ, ως από τόπο που του παραχωρήθηκε. Διότι βέβαια το ασώματο δεν περιορίζεται σε τόπο. Επειδή όμως βρισκόταν στα Ιεροσόλυμα εκείνος ο περίφημος ναός, φαινόταν κατά κάποιον τρόπο ότι ο χώρος του ήταν δικός του, τουλάχιστον σύμφωνα με την αντίληψη των αρχαιότερων που είχαν ακόμη περιορισμένες απόψεις περί του Θεού. Αντί για το «εφθέγξατο», η εβραϊκή έκδοση έθεσε το «ωρύσατο», δηλαδή βρυχήθηκε, κατά τη συνήθεια των λιονταριών. Και όταν συνέβη αυτό, πένθησαν, λέει, οι βοσκές των ποιμνίων. Ως βοσκές των ποιμνίων εννοεί τα έθνη των αλλοφύλων, τα οποία είναι υποταγμένα σαν σε κάποιους ποιμένες στους δικούς τους άρχοντες, οι οποίοι κατευθύνουν και φέρνουν τους υποταγμένους λαούς προς οτιδήποτε είναι της αρεσκείας τους. Πένθησαν λοιπόν, δηλαδή περιέπεσαν σε κατήφεια και σε κάθε είδους κακό· διότι το πένθος γίνεται για τους νεκρούς. Και αιτία της συμφοράς τους ήταν το γεγονός ότι ο Θεός βρυχήθηκε και κατά κάποιον τρόπο απείλησε με όλεθρο. «Διότι», λέει, «λέοντας θα βρυχηθεί, και ποιος δεν θα φοβηθεί;» Όμως δεν πένθησαν μόνο οι βοσκές των ποιμνίων, αλλά εκτός αυτού ξεράθηκε και η κορυφή του Καρμήλου· και ως κορυφή του Καρμήλου εννοεί τα Ιεροσόλυμα. Διότι ο Κάρμηλος είναι όρος που βρίσκεται στη χώρα των Ιουδαίων, στο οποίο κατοίκησε και ο Θεσβίτης Ηλίας. Πολύ συχνά δε, ολόκληρη η γη των Ιουδαίων υποδηλώνεται μέσω της ονομασίας του Καρμήλου.