Πατερικές αναφορές στο ΑΜΩΣ 1:5

«Και θα συντρίψω τους μοχλούς της Δαμασκού, και θα εξολοθρεύσω τους κατοίκους από την πεδιάδα Ών, και θα κατακόψω μια φυλή από τους άνδρες της Χαρράν, και θα αιχμαλωτιστεί ο λαός της Συρίας που προσκλήθηκε, λέει ο Κύριος». Ο θεσπέσιος Μωυσής θαυμάζει τον Θεό ως αγαθό και ανεξίκακο, και πολύ δικαιολογημένα. Διότι, επειδή ο Ισραήλ κατασκεύασε τον μόσχο στην έρημο και είπε φλύαρα: «Αυτοί είναι οι θεοί σου, Ισραήλ, οι οποίοι σε έβγαλαν από τη γη της Αιγύπτου», εξόργισε βεβαίως αναπόφευκτα τον Θεό· και επειδή ο Θεός απειλούσε να τους εξολοθρεύσει μια για πάντα, τότε έπεφτε παρακαλώντας και ικέτευε ο Μωυσής, και αφού έπεισε τον Δημιουργό να αποσύρει την τιμωρία για αυτούς που είχαν αμαρτήσει, ανέπεμπε ευχαριστήριους ύμνους λέγοντας: «Κύριος ο Θεός είναι οικτίρμων και ελεήμων, μακρόθυμος και πολυέλεος και αληθινός, που διατηρεί δικαιοσύνη και έλεος σε χιλιάδες, που αφαιρεί ανομίες και αδικίες και αμαρτίες, και δεν θα αφήσει ατιμώρητο τον ένοχο, επιφέροντας τις αμαρτίες των πατέρων στα τέκνα και στα τέκνα των τέκνων, έως την τρίτη και την τέταρτη γενεά». Αυτό δεν το κατανόησαν ορθά τα πλήθη των Ιουδαίων. Διότι νόμιζαν ότι ο Θεός είναι τόσο σκληρός και αμείλικτος και διατηρεί τόσο μακροχρόνια την οργή Του, ώστε να επιφέρει στα τέκνα των τέκνων τα εγκλήματα των πατέρων.

Το ότι με σκληρότητα και αγριότητα μεταχειρίστηκαν τους Ισραηλίτες κάποιοι από τη Δαμασκό, θα μπορούσες να το μάθεις χωρίς κόπο αν προσέξεις τα λόγια του προφήτη Ελισσαίου. Διότι αυτός έφτασε στη Δαμασκό. Και όταν συνάντησε τον Αζαήλ, ενώ ο Άδερ ήταν ακόμη άρρωστος, «Έκλαψε», λέει, «ο άνθρωπος του Θεού, και ο Αζαήλ είπε: Γιατί κλαίει ο κύριός μου; Και εκείνος είπε: Διότι γνωρίζω όσα κακά θα κάνεις στους γιους του Ισραήλ· τα οχυρά τους θα τα παραδώσεις στη φωτιά, τους εκλεκτούς τους θα σκοτώσεις με ρομφαία, τα νήπιά τους θα τα συντρίψεις, και τις εγκύους τους θα τις κατασχίσεις». Επειδή λοιπόν η Δαμασκός έπραξε αυτά εναντίον της Γαλαάδ, ή μάλλον και εναντίον ολόκληρης της χώρας των Ιουδαίων, ο Θεός απειλεί ότι θα καταφλέξει τον οίκο του Αζαήλ και του Άδερ, και ότι θα συντρίψει τους μοχλούς της Δαμασκού. Και αυτά πραγματοποιήθηκαν μέσω του Οζία και του Ιεροβοάμ εν μέρει και κατά καιρούς· διότι και αυτοί κυρίευσαν τη Συρία και τη νίκησαν κατά κράτος· και με την πάροδο του χρόνου, πραγματοποιήθηκαν και από τον βασιλιά των Ασσυρίων. Έπειτα λέει: «και θα εξολοθρεύσω τους κατοίκους από το πεδίο της Ών». Ών ονομάζουν οι προφήτες τη Βαιθήλ, στην οποία ο καταραμένος Ιεροβοάμ τοποθέτησε τη χρυσή δαμάλα. Αλλά καθώς εξαιτίας εκείνου από τότε ολόκληρη η χώρα έγινε ειδωλολατρική, είχαν τη συνήθεια να την αποκαλούν έτσι.

Εκείνους λοιπόν που κατοικούν σε γη και πεδιάδα Ων (δηλαδή των ματαίων, που σημαίνει των ειδώλων· διότι έτσι ερμήνευσαν οι υπόλοιποι), λέει, θα τους καταστρέψω και θα τους εξολοθρεύσω, αλλά θα κατακόψω εξίσου και τη φυλή των ανδρών της Χαρράν, η οποία είναι μια μικρή πόλη που σίγουρα γειτονεύει με τη Δαμασκό, έχοντας εξαιρετικά μαχητικούς κατοίκους. Και λέει ότι θα αιχμαλωτιστεί επίσης ο επίκλητος λαός της Συρίας. Λέγοντας επίκλητο, εννοεί είτε τον πολύ φημισμένο, είτε τον μισθοφορικό στρατό που συγκεντρώθηκε από αυτούς για βοήθεια· διότι μίσθωναν, όπως είπα, τους όμορους αλλοεθνείς, όταν εκστράτευαν εναντίον της χώρας των Ιουδαίων· ή πάλι επίκλητο εννοεί αυτόν που έχει προσκληθεί από έξω και είναι μέτοικος. Πρέπει δε να γνωρίζουμε ότι η έκδοση των Εβραίων, αντί για «λαός της Συρίας», λέει «της Κυρήνης»· διότι οι Σύροι είναι άποικοι των Κυρηναίων. Θυμόμαστε δε ότι, όπως είναι γραμμένο πάλι στο Τέταρτο βιβλίο των Βασιλειών, στα Ιεροσόλυμα βασίλευε ο Άχαζ, ενώ ο Φακεέ και ο Ραασσών, οι βασιλείς της Συρίας και της Δαμασκού, εκστράτευσαν εναντίον των Ιεροσολύμων, λεηλατώντας τις πόλεις του Ιούδα που υπάγονταν σε αυτά.