Πατερικές αναφορές στο ΑΜΩΣ 7:1

Επειδή δε, λέει, αφού πέσατε πλέον σε τέτοιο σημείο αλαζονείας και αθυροστομίας, ελέγχεστε, ιδού εγώ επιφέρω εναντίον σας έθνος· είναι δε φανερό ότι πρόκειται για το έθνος των Ασσυρίων· και θα σας καταθλίψουν, ώστε να μην εισέλθετε στην Αιμάθ και έως τον χείμαρρο των δυσμών. Η μεν Αιμάθ, λοιπόν, είναι μια από τις πόλεις προς την ανατολή, η οποία τότε βρισκόταν υπό το βασίλειο της Δαμασκού· έχει δε μετονομαστεί τώρα, όπως είπα, σε Αντιόχεια, δηλαδή Επιφάνεια. Χείμαρρο δε των δυσμών ονομάζει τον ποταμό των Αιγυπτίων, επειδή η Αίγυπτος βρίσκεται δυτικά της γης των Ιουδαίων. Επειδή δε ήταν έθος στους Ισραηλίτες, όταν επρόκειτο να τους επιτεθεί πόλεμος, άλλοτε μεν να ζητούν τη βοήθεια από τη Δαμασκό και τους Σύρους, άλλοτε δε να καταφεύγουν στη χώρα των Αιγυπτίων, γι' αυτό λέει ότι εγείρει μεν εναντίον τους έθνος, και αυτοί θα έρθουν δυνατοί, επιφέροντάς τους τόση θλίψη, ώστε να μην μπορέσουν πλέον ούτε στην Αιμάθ να εισέλθουν ούτε στον χείμαρρο των δυσμών, δηλαδή, ούτε τη δύναμη της Δαμασκού ούτε των Αιγυπτίων να καλέσουν για βοήθεια. Διότι «όταν ο Θεός κλείνει, ποιος θα ανοίξει;», σύμφωνα με το γεγραμμένο. Ποιος θα είναι ο τρόπος σωτηρίας, όταν ο Παντοδύναμος τους οδηγεί στον όλεθρο; <Έτσι μου έδειξε ο Κύριος, και ιδού, σμήνος ακρίδων ερχόταν το πρωί, και ιδού ένας βρούχος· ο Γωγ ο βασιλιάς. Και όταν ολοκλήρωσε να καταφάει το χορτάρι της γης, είπα: Κύριε, Κύριε, γίνε ίλεως· ποιος θα αναστήσει τον Ιακώβ;>

«...επειδή είναι λιγοστός· δείξε έλεος, Κύριε, γι' αυτό. Και αυτό δεν θα γίνει, λέει ο Κύριος.» Το ποιο είναι το έθνος που πρόκειται να επιτεθεί σε εκείνους που κατάγονται από τον Ισραήλ, ή ποια συμφορά θα τους βρει, ο Θεός το αποκαλύπτει στον Προφήτη. Προσαρμόζεται δε στον δικό του τρόπο ζωής, και μέσα από εκείνα που εκείνος γνωρίζει με ακρίβεια, μέσω αυτών τον διδάσκει τα όσα πρόκειται να συμβούν. Διότι στους βοσκούς φαίνεται πάντοτε εξαιρετικά φοβερό, και είναι αληθινά, η ακρίδα και ο βρούχος· επειδή, καθώς το χορτάρι κατατρώγεται από αυτά, είναι πλέον αναπόφευκτο να καταστραφούν τα ποίμνια. Επομένως, σαν σε βοσκό υποδεικνύει ο Θεός στον Προφήτη τις συμφορές του πολέμου. Διότι με τη μορφή ακρίδας υποδηλώνει τον Ασσύριο, ότι δηλαδή έρχεται σε αμέτρητο πλήθος και σχεδόν καταβροχθίζει και αναλώνει τη γη. Την ονομάζει μάλιστα πρωινή, που σχεδόν πέφτει σαν τη δροσιά, και κατακλύζει τη γη δίκην νιφάδων. Αλλά υπήρχε, λέει, και ένας βρούχος· και αυτός δεν ήταν άλλος από τον βασιλιά Γωγ. Έπειτα, ενώ ο Θεός λέει: «Και όταν θα έχει τελειώσει να κατατρώει το χορτάρι της γης», δηλαδή όταν καταστρέψει καταβροχθίζοντας το μεγάλο πλήθος των ανθρώπων που βρισκόταν βεβαίως στη Σαμάρεια και στις πόλεις της Ιουδαίας, και ενώ επρόκειτο να προσθέσει και κάτι άλλο, ο Προφήτης παρεμβαίνοντας, τον ικετεύει να παύσει την οργή λέγοντας: Κύριε, γίνε ίλεως· ποιος θα ανορθώσει τον Ισραήλ; διότι είναι λιγοστός.

Διότι τα πέρα από κάθε λόγο αμαρτήματα, αν και ο Θεός γνωρίζει να μακροθυμεί πάρα πολύ, Τον παροργίζουν φοβερά, και καθιστούν τις προσευχές των αγίων σχεδόν ανενεργές. Και γι' αυτό ακριβώς έλεγε προς τον προφήτη Ιερεμία σχετικά με τους Ισραηλίτες: «Και εσύ μην προσεύχεσαι για τον λαό αυτόν, και μην αξιώνεις να ελεηθούν και μην προσέρχεσαι σε εμένα για αυτούς, διότι δεν θα σε εισακούσω.» <Έτσι μου έδειξε ο Κύριος, και ιδού, ένας άνδρας στεκόταν πάνω σε αδαμάντινο τείχος, και στο χέρι του υπήρχε αδάμας. Και μου είπε ο Κύριος: Τι βλέπεις, Αμώς; Και είπα: Αδάμαντα. Και μου είπε ο Κύριος: Ιδού, εγώ τοποθετώ αδάμαντα στο μέσον του λαού μου του Ισραήλ, δεν θα συνεχίσω πλέον να τους παραβλέπω· και θα εξαφανιστούν οι βωμοί του γέλωτος, και οι τελετές του Ισραήλ θα ερημωθούν, και θα αναστώ εναντίον του οίκου του Ιεροβοάμ με ρομφαία.> Αφού ο Θεός υπέδειξε στον Προφήτη τον Ασσύριο, δηλαδή τον Γωγ, σαν ακρίδα και σαν βρούχο και σαν δίκη με φωτιά, δείχνει πλέον τον εαυτό Του να στέκεται πάνω σε αδαμάντινο τείχος, ώστε μέσω αυτού να νοείται ότι στέκεται σχεδόν πάνω σε άρρηκτη δύναμη, και ότι έχει ακατάσειστη την ασφάλεια στα δικά Του αγαθά. Διότι το θείο είναι παντοδύναμο και έχει εδραιωμένο το θεμέλιό του, επειδή δεν γνωρίζει τη μεταβολή, αλλά είναι ανώτερο από κάθε τροπή, και, όπως είπα, αγαπά να είναι πάντοτε και διαπαντός στερεωμένο στα δικά του αγαθά.

Διότι ο μεν μακάριος Αμώς, αψηφώντας εντελώς τη σκαιότητα του Αμασία, όχι μόνο δεν σιώπησε, αλλά και με γενναιότητα εξήγγειλε την καταδίκη εναντίον του· οι δε θεσπέσιοι μαθητές, όταν κάποτε οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι τους διέταξαν να σιωπούν, έλεγαν ρητά: «Κρίνετε αν είναι δίκαιο ενώπιον του Θεού να ακούμε εσάς μάλλον παρά τον Θεό· διότι εμείς δεν μπορούμε να μη μιλάμε για όσα είδαμε και ακούσαμε». <Έτσι μου έδειξε ο Κύριος, και ιδού ένα αγγείο ιξευτή. Και είπε: Τι βλέπεις, Αμώς; Και είπα: Ένα αγγείο ιξευτή. Και είπε ο Κύριος προς εμένα: Ήρθε το τέλος για τον λαό μου, τον Ισραήλ, δεν θα συνεχίσω πλέον να τον προσπερνώ. Και θα θρηνήσουν τα φατνώματα του ναού εκείνη την ημέρα, λέει ο Κύριος· πολύς θα είναι ο πεσμένος σε κάθε τόπο, θα επιβάλω σιωπή.> Προχωρά, λοιπόν, πάλι ο λόγος του Προφήτη ακολουθώντας τη φυσική του ροή, και, αφού όσα παρενεβλήθησαν άπαξ έλαβαν την επαρκή αφήγησή τους, η σειρά των οραμάτων κατευθύνεται προς τον σκοπό που της αρμόζει. Έχει δει, επομένως, το πλήθος των Ασσυρίων, σαν πρωινό σμήνος ακρίδων, και μαζί με αυτούς τον Γωγ, δηλαδή τον Σεναχειρείμ, ο οποίος περιγράφεται με τη μορφή βρούχου, επειδή το ζώο αυτό αναπηδά με δύναμη πολύ ψηλά από τη γη. Τέτοιος είναι περίπου και ο αλαζόνας, που αναπηδά συνεχώς προς τα ύψη, και αρνείται να συναναστρέφεται με τους ταπεινούς.