Πατερικές αναφορές στο ΑΜΩΣ 7:2

Επειδή δε, λέει, αφού πέσατε πλέον σε τέτοιο σημείο αλαζονείας και αθυροστομίας, ελέγχεστε, ιδού εγώ επιφέρω εναντίον σας έθνος· είναι δε φανερό ότι πρόκειται για το έθνος των Ασσυρίων· και θα σας καταθλίψουν, ώστε να μην εισέλθετε στην Αιμάθ και έως τον χείμαρρο των δυσμών. Η μεν Αιμάθ, λοιπόν, είναι μια από τις πόλεις προς την ανατολή, η οποία τότε βρισκόταν υπό το βασίλειο της Δαμασκού· έχει δε μετονομαστεί τώρα, όπως είπα, σε Αντιόχεια, δηλαδή Επιφάνεια. Χείμαρρο δε των δυσμών ονομάζει τον ποταμό των Αιγυπτίων, επειδή η Αίγυπτος βρίσκεται δυτικά της γης των Ιουδαίων. Επειδή δε ήταν έθος στους Ισραηλίτες, όταν επρόκειτο να τους επιτεθεί πόλεμος, άλλοτε μεν να ζητούν τη βοήθεια από τη Δαμασκό και τους Σύρους, άλλοτε δε να καταφεύγουν στη χώρα των Αιγυπτίων, γι' αυτό λέει ότι εγείρει μεν εναντίον τους έθνος, και αυτοί θα έρθουν δυνατοί, επιφέροντάς τους τόση θλίψη, ώστε να μην μπορέσουν πλέον ούτε στην Αιμάθ να εισέλθουν ούτε στον χείμαρρο των δυσμών, δηλαδή, ούτε τη δύναμη της Δαμασκού ούτε των Αιγυπτίων να καλέσουν για βοήθεια. Διότι «όταν ο Θεός κλείνει, ποιος θα ανοίξει;», σύμφωνα με το γεγραμμένο. Ποιος θα είναι ο τρόπος σωτηρίας, όταν ο Παντοδύναμος τους οδηγεί στον όλεθρο; <Έτσι μου έδειξε ο Κύριος, και ιδού, σμήνος ακρίδων ερχόταν το πρωί, και ιδού ένας βρούχος· ο Γωγ ο βασιλιάς. Και όταν ολοκλήρωσε να καταφάει το χορτάρι της γης, είπα: Κύριε, Κύριε, γίνε ίλεως· ποιος θα αναστήσει τον Ιακώβ;>

«...επειδή είναι λιγοστός· δείξε έλεος, Κύριε, γι' αυτό. Και αυτό δεν θα γίνει, λέει ο Κύριος.» Το ποιο είναι το έθνος που πρόκειται να επιτεθεί σε εκείνους που κατάγονται από τον Ισραήλ, ή ποια συμφορά θα τους βρει, ο Θεός το αποκαλύπτει στον Προφήτη. Προσαρμόζεται δε στον δικό του τρόπο ζωής, και μέσα από εκείνα που εκείνος γνωρίζει με ακρίβεια, μέσω αυτών τον διδάσκει τα όσα πρόκειται να συμβούν. Διότι στους βοσκούς φαίνεται πάντοτε εξαιρετικά φοβερό, και είναι αληθινά, η ακρίδα και ο βρούχος· επειδή, καθώς το χορτάρι κατατρώγεται από αυτά, είναι πλέον αναπόφευκτο να καταστραφούν τα ποίμνια. Επομένως, σαν σε βοσκό υποδεικνύει ο Θεός στον Προφήτη τις συμφορές του πολέμου. Διότι με τη μορφή ακρίδας υποδηλώνει τον Ασσύριο, ότι δηλαδή έρχεται σε αμέτρητο πλήθος και σχεδόν καταβροχθίζει και αναλώνει τη γη. Την ονομάζει μάλιστα πρωινή, που σχεδόν πέφτει σαν τη δροσιά, και κατακλύζει τη γη δίκην νιφάδων. Αλλά υπήρχε, λέει, και ένας βρούχος· και αυτός δεν ήταν άλλος από τον βασιλιά Γωγ. Έπειτα, ενώ ο Θεός λέει: «Και όταν θα έχει τελειώσει να κατατρώει το χορτάρι της γης», δηλαδή όταν καταστρέψει καταβροχθίζοντας το μεγάλο πλήθος των ανθρώπων που βρισκόταν βεβαίως στη Σαμάρεια και στις πόλεις της Ιουδαίας, και ενώ επρόκειτο να προσθέσει και κάτι άλλο, ο Προφήτης παρεμβαίνοντας, τον ικετεύει να παύσει την οργή λέγοντας: Κύριε, γίνε ίλεως· ποιος θα ανορθώσει τον Ισραήλ; διότι είναι λιγοστός.

Διότι, λέγει, εάν θελήσεις να παραδώσεις τον Ισραήλ στους εχθρούς προς κατασπάραξη, με τον τρόπο που έχω δει, θα απομείνει εντελώς ολιγάριθμος. Προς αυτά ο Θεός απαντά: Και αυτό δεν πρόκειται να συμβεί, λέγει ο Κύριος. Δεν θα σταματήσω, λέγει, ούτε θα υποχωρήσω. Διότι σε καμία περίπτωση δεν θα πάψω να διαπαιδαγωγώ αυτούς που έχουν ασεβήσει.

Διότι τα πέρα από κάθε λόγο αμαρτήματα, αν και ο Θεός γνωρίζει να μακροθυμεί πάρα πολύ, Τον παροργίζουν φοβερά, και καθιστούν τις προσευχές των αγίων σχεδόν ανενεργές. Και γι' αυτό ακριβώς έλεγε προς τον προφήτη Ιερεμία σχετικά με τους Ισραηλίτες: «Και εσύ μην προσεύχεσαι για τον λαό αυτόν, και μην αξιώνεις να ελεηθούν και μην προσέρχεσαι σε εμένα για αυτούς, διότι δεν θα σε εισακούσω.» <Έτσι μου έδειξε ο Κύριος, και ιδού, ένας άνδρας στεκόταν πάνω σε αδαμάντινο τείχος, και στο χέρι του υπήρχε αδάμας. Και μου είπε ο Κύριος: Τι βλέπεις, Αμώς; Και είπα: Αδάμαντα. Και μου είπε ο Κύριος: Ιδού, εγώ τοποθετώ αδάμαντα στο μέσον του λαού μου του Ισραήλ, δεν θα συνεχίσω πλέον να τους παραβλέπω· και θα εξαφανιστούν οι βωμοί του γέλωτος, και οι τελετές του Ισραήλ θα ερημωθούν, και θα αναστώ εναντίον του οίκου του Ιεροβοάμ με ρομφαία.> Αφού ο Θεός υπέδειξε στον Προφήτη τον Ασσύριο, δηλαδή τον Γωγ, σαν ακρίδα και σαν βρούχο και σαν δίκη με φωτιά, δείχνει πλέον τον εαυτό Του να στέκεται πάνω σε αδαμάντινο τείχος, ώστε μέσω αυτού να νοείται ότι στέκεται σχεδόν πάνω σε άρρηκτη δύναμη, και ότι έχει ακατάσειστη την ασφάλεια στα δικά Του αγαθά. Διότι το θείο είναι παντοδύναμο και έχει εδραιωμένο το θεμέλιό του, επειδή δεν γνωρίζει τη μεταβολή, αλλά είναι ανώτερο από κάθε τροπή, και, όπως είπα, αγαπά να είναι πάντοτε και διαπαντός στερεωμένο στα δικά του αγαθά.

Ένας άλλος πάλι φώναζε: «Αλίμονό μου! Διότι έγινα σαν αυτόν που μαζεύει καλαμιές κατά τον θερισμό, και σαν αυτόν που μαζεύει τα απομεινάρια των σταφυλιών κατά τον τρύγο, χωρίς να υπάρχει ούτε ένα τσαμπί»· θρηνώντας μέσα από αυτά τα λόγια τη σπανιότητα των αγαθών ανδρών. Άλλος πάλι οδυρόταν για άλλα παρόμοια. Ο δε βοσκός δεν πενθούσε μόνο για τις κακίες τους, αλλά θρηνούσε περισσότερο για τις συμφορές τους παρά για τους δικούς του πειρασμούς, και παρακαλούσε τον Θεό λέγοντας: «Γίνε ίλεως, Κύριε· ποιος θα ανορθώσει τον Ιακώβ, αφού έχει απομείνει τόσο ολιγάριθμος; Άλλαξε γνώμη, Κύριε, γι' αυτό». Και ούτε έτσι εκπληρώνεται η ικεσία του· διότι Εκείνος του απάντησε: «Και αυτό δεν πρόκειται να γίνει, λέγει ο Κύριος». Ο δε Ησαΐας, όταν άκουσε ότι θα ερημωθεί όλη η γη, δεν ήθελε ούτε να δεχθεί παρηγοριά, αλλά πενθούσε ακατάπαυστα και έλεγε: «Αφήστε με, θα κλάψω πικρά, μην επιμένετε να με παρηγορείτε»· διότι ο τρόπος του θανάτου ξεπερνά κάθε συμφορά.