Πατερικές αναφορές στο ΑΜΩΣ 7:3

«...επειδή είναι λιγοστός· δείξε έλεος, Κύριε, γι' αυτό. Και αυτό δεν θα γίνει, λέει ο Κύριος.» Το ποιο είναι το έθνος που πρόκειται να επιτεθεί σε εκείνους που κατάγονται από τον Ισραήλ, ή ποια συμφορά θα τους βρει, ο Θεός το αποκαλύπτει στον Προφήτη. Προσαρμόζεται δε στον δικό του τρόπο ζωής, και μέσα από εκείνα που εκείνος γνωρίζει με ακρίβεια, μέσω αυτών τον διδάσκει τα όσα πρόκειται να συμβούν. Διότι στους βοσκούς φαίνεται πάντοτε εξαιρετικά φοβερό, και είναι αληθινά, η ακρίδα και ο βρούχος· επειδή, καθώς το χορτάρι κατατρώγεται από αυτά, είναι πλέον αναπόφευκτο να καταστραφούν τα ποίμνια. Επομένως, σαν σε βοσκό υποδεικνύει ο Θεός στον Προφήτη τις συμφορές του πολέμου. Διότι με τη μορφή ακρίδας υποδηλώνει τον Ασσύριο, ότι δηλαδή έρχεται σε αμέτρητο πλήθος και σχεδόν καταβροχθίζει και αναλώνει τη γη. Την ονομάζει μάλιστα πρωινή, που σχεδόν πέφτει σαν τη δροσιά, και κατακλύζει τη γη δίκην νιφάδων. Αλλά υπήρχε, λέει, και ένας βρούχος· και αυτός δεν ήταν άλλος από τον βασιλιά Γωγ. Έπειτα, ενώ ο Θεός λέει: «Και όταν θα έχει τελειώσει να κατατρώει το χορτάρι της γης», δηλαδή όταν καταστρέψει καταβροχθίζοντας το μεγάλο πλήθος των ανθρώπων που βρισκόταν βεβαίως στη Σαμάρεια και στις πόλεις της Ιουδαίας, και ενώ επρόκειτο να προσθέσει και κάτι άλλο, ο Προφήτης παρεμβαίνοντας, τον ικετεύει να παύσει την οργή λέγοντας: Κύριε, γίνε ίλεως· ποιος θα ανορθώσει τον Ισραήλ; διότι είναι λιγοστός.

Διότι, λέγει, εάν θελήσεις να παραδώσεις τον Ισραήλ στους εχθρούς προς κατασπάραξη, με τον τρόπο που έχω δει, θα απομείνει εντελώς ολιγάριθμος. Προς αυτά ο Θεός απαντά: Και αυτό δεν πρόκειται να συμβεί, λέγει ο Κύριος. Δεν θα σταματήσω, λέγει, ούτε θα υποχωρήσω. Διότι σε καμία περίπτωση δεν θα πάψω να διαπαιδαγωγώ αυτούς που έχουν ασεβήσει.

Διότι τα πέρα από κάθε λόγο αμαρτήματα, αν και ο Θεός γνωρίζει να μακροθυμεί πάρα πολύ, Τον παροργίζουν φοβερά, και καθιστούν τις προσευχές των αγίων σχεδόν ανενεργές. Και γι' αυτό ακριβώς έλεγε προς τον προφήτη Ιερεμία σχετικά με τους Ισραηλίτες: «Και εσύ μην προσεύχεσαι για τον λαό αυτόν, και μην αξιώνεις να ελεηθούν και μην προσέρχεσαι σε εμένα για αυτούς, διότι δεν θα σε εισακούσω.» <Έτσι μου έδειξε ο Κύριος, και ιδού, ένας άνδρας στεκόταν πάνω σε αδαμάντινο τείχος, και στο χέρι του υπήρχε αδάμας. Και μου είπε ο Κύριος: Τι βλέπεις, Αμώς; Και είπα: Αδάμαντα. Και μου είπε ο Κύριος: Ιδού, εγώ τοποθετώ αδάμαντα στο μέσον του λαού μου του Ισραήλ, δεν θα συνεχίσω πλέον να τους παραβλέπω· και θα εξαφανιστούν οι βωμοί του γέλωτος, και οι τελετές του Ισραήλ θα ερημωθούν, και θα αναστώ εναντίον του οίκου του Ιεροβοάμ με ρομφαία.> Αφού ο Θεός υπέδειξε στον Προφήτη τον Ασσύριο, δηλαδή τον Γωγ, σαν ακρίδα και σαν βρούχο και σαν δίκη με φωτιά, δείχνει πλέον τον εαυτό Του να στέκεται πάνω σε αδαμάντινο τείχος, ώστε μέσω αυτού να νοείται ότι στέκεται σχεδόν πάνω σε άρρηκτη δύναμη, και ότι έχει ακατάσειστη την ασφάλεια στα δικά Του αγαθά. Διότι το θείο είναι παντοδύναμο και έχει εδραιωμένο το θεμέλιό του, επειδή δεν γνωρίζει τη μεταβολή, αλλά είναι ανώτερο από κάθε τροπή, και, όπως είπα, αγαπά να είναι πάντοτε και διαπαντός στερεωμένο στα δικά του αγαθά.

Διότι είναι συνήθεια των προφητών και όλων των δικαίων να μη θλίβονται μόνο για τα δικά τους δεινά, αλλά και για των υπόλοιπων ανθρώπων. Και αν κάποιος ήθελε να τους απαριθμήσει, θα διαπιστώσει ότι όλοι επιδεικνύουν αυτήν τη συμπόνια. Θα ακούσει τον μεν Ησαΐα να λέει: «Μην επιμένετε να με παρηγορείτε για τη συντριβή της θυγατέρας του γένους μου»· τον δε Ιερεμία: «Ποιος θα δώσει στο κεφάλι μου νερό, και στα μάτια μου πηγή δακρύων;»· τον δε Ιεζεκιήλ: «Αλίμονό μου, Κύριε, εξαλείφεις εσύ το υπόλειμμα του Ισραήλ;»· και τον Δανιήλ να θρηνεί και να λέει: «Μας έκανες ολιγάριθμους σε σχέση με όλα τα έθνη»· και τον Αμώς: «Μετανόησε, Κύριε, γι' αυτό»· και τον Αμβακούμ: «Γιατί μου έδειξες κόπους και μόχθους;» και πάλι: «Και θα κάνεις τους ανθρώπους σαν τα ψάρια της θάλασσας». Αλλά και τον ίδιο τον μακάριο Μωυσή θα ακούσει να λέει: «Αν μεν τους συγχωρείς την αμαρτία, συγχώρεσέ την· εάν όμως όχι, εξάλειψε κι εμένα». Και πάλι, όταν ο Θεός τού υποσχέθηκε να του αναθέσει την ηγεσία ενός μεγαλύτερου έθνους και είπε: «Άφησέ με, και θα εξαλείψω αυτούς τους ανθρώπους, και θα σε κάνω μέγα έθνος», δεν επέλεξε ούτε αυτό, αλλά θεώρησε προτιμότερη την προστασία τους. Και ο διδάσκαλος της οικουμένης, ο μακάριος Παύλος, έλεγε: «Θα ευχόμουν να είμαι εγώ ο ίδιος ανάθεμα από τον Χριστό υπέρ των αδελφών μου, των κατά σάρκα συγγενών μου».

Ένας άλλος πάλι φώναζε: «Αλίμονό μου! Διότι έγινα σαν αυτόν που μαζεύει καλαμιές κατά τον θερισμό, και σαν αυτόν που μαζεύει τα απομεινάρια των σταφυλιών κατά τον τρύγο, χωρίς να υπάρχει ούτε ένα τσαμπί»· θρηνώντας μέσα από αυτά τα λόγια τη σπανιότητα των αγαθών ανδρών. Άλλος πάλι οδυρόταν για άλλα παρόμοια. Ο δε βοσκός δεν πενθούσε μόνο για τις κακίες τους, αλλά θρηνούσε περισσότερο για τις συμφορές τους παρά για τους δικούς του πειρασμούς, και παρακαλούσε τον Θεό λέγοντας: «Γίνε ίλεως, Κύριε· ποιος θα ανορθώσει τον Ιακώβ, αφού έχει απομείνει τόσο ολιγάριθμος; Άλλαξε γνώμη, Κύριε, γι' αυτό». Και ούτε έτσι εκπληρώνεται η ικεσία του· διότι Εκείνος του απάντησε: «Και αυτό δεν πρόκειται να γίνει, λέγει ο Κύριος». Ο δε Ησαΐας, όταν άκουσε ότι θα ερημωθεί όλη η γη, δεν ήθελε ούτε να δεχθεί παρηγοριά, αλλά πενθούσε ακατάπαυστα και έλεγε: «Αφήστε με, θα κλάψω πικρά, μην επιμένετε να με παρηγορείτε»· διότι ο τρόπος του θανάτου ξεπερνά κάθε συμφορά.