Πατερικές αναφορές στο ΑΜΩΣ 7:8

Παρατήρησε δε ότι η Σεπφώρα δεν περιτέμνει το παιδί με σίδερο· διότι το σίδερο είναι όργανο τιμωρίας, και ταιριάζει σε εκείνους που βρίσκονται υπό τον τιμωρό νόμο· αλλά με πέτρα, όπως έχει γραφτεί, η οποία νοείται ως τύπος του Χριστού. Διότι μέσω αυτού υποδηλώνεται το άθραυστο και το απόλυτα στερεό της φύσης του Μονογενούς. Γι' αυτόν τον λόγο ο Θεός και Πατέρας μέσω των αγίων προφητών αποκαλούσε τον Χριστό αδάμαντα, λέγοντας: «Ιδού, εγώ τοποθετώ αδάμαντα στο μέσο του λαού μου του Ισραήλ». Διότι το ότι η θεία και άρρητη φύση του Λόγου δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να υποχωρήσει σε όσους της εναντιώνονται, μας το υποδηλώνει και πάλι μεταφορικά ο αδάμας. Έτσι λοιπόν και ο θεσπέσιος Ιησούς, αφού κλήθηκε στην ηγεσία μετά τη στρατηγία του Μωυσή και τον θάνατο εκείνου, καθιστούσε καθαρούς τους γιους του Ισραήλ με τη θεία πέτρα. Και επειδή ακριβώς έπρεπε να εγερθούν εναντίον των εχθρών, έδινε αυστηρή εντολή να προεξοπλιστούν κατά κάποιον τρόπο μέσω της περιτομής, γνωρίζοντας ότι εκείνοι που επρόκειτο από στιγμή σε στιγμή να πολεμήσουν δεν θα μπορούσαν με κανέναν άλλον τρόπο να αποφύγουν την πτώση και να αποδειχθούν ανώτεροι του θανάτου.

Διότι θα καταστήσω, λέγει, άνθρακα τον λίθο σου. Φαίνεται δε ότι με αυτά τα λόγια θέλει να υποδηλώσει τον Ιησού, για τον οποίο η Ιερή Γραφή λέγει ότι έχει τεθεί στα θεμέλια της Σιών, και στον οποίο όποιος πιστέψει δεν πρόκειται να ντροπιαστεί. Εδώ μεν τον ονομάζει άνθρακα. Τον μνημονεύει όμως και με άλλον τρόπο μέσω των αγίων προφητών. Είπε, λοιπόν, μέσω της φωνής του Αμώς: «Ιδού, εγώ τοποθετώ αδάμαντα στο μέσο του λαού μου, του Ισραήλ.» Και μέσω της φωνής του Ζαχαρία: «Ιδού, εγώ φέρνω στον δούλο μου ανατολή· διότι ο λίθος που έδωσα ενώπιον του Ιησού, πάνω στον έναν αυτόν λίθο υπάρχουν επτά οφθαλμοί.» Διότι ο παντεπόπτης Χριστός έχει την ικανότητα να βλέπει καθαρά τα πάντα παντού. Έχει τεθεί, λοιπόν, ο άνθρακας ως λίθος και ακατάσειστο θεμέλιο της αγίας πόλεως. Και πάνω σε αυτόν υπάρχουν λίθοι σαπφείρου, οι οποίοι πιθανόν υποδηλώνουν το πλήθος των αγίων αποστόλων.

Διότι τα πέρα από κάθε λόγο αμαρτήματα, αν και ο Θεός γνωρίζει να μακροθυμεί πάρα πολύ, Τον παροργίζουν φοβερά, και καθιστούν τις προσευχές των αγίων σχεδόν ανενεργές. Και γι' αυτό ακριβώς έλεγε προς τον προφήτη Ιερεμία σχετικά με τους Ισραηλίτες: «Και εσύ μην προσεύχεσαι για τον λαό αυτόν, και μην αξιώνεις να ελεηθούν και μην προσέρχεσαι σε εμένα για αυτούς, διότι δεν θα σε εισακούσω.» <Έτσι μου έδειξε ο Κύριος, και ιδού, ένας άνδρας στεκόταν πάνω σε αδαμάντινο τείχος, και στο χέρι του υπήρχε αδάμας. Και μου είπε ο Κύριος: Τι βλέπεις, Αμώς; Και είπα: Αδάμαντα. Και μου είπε ο Κύριος: Ιδού, εγώ τοποθετώ αδάμαντα στο μέσον του λαού μου του Ισραήλ, δεν θα συνεχίσω πλέον να τους παραβλέπω· και θα εξαφανιστούν οι βωμοί του γέλωτος, και οι τελετές του Ισραήλ θα ερημωθούν, και θα αναστώ εναντίον του οίκου του Ιεροβοάμ με ρομφαία.> Αφού ο Θεός υπέδειξε στον Προφήτη τον Ασσύριο, δηλαδή τον Γωγ, σαν ακρίδα και σαν βρούχο και σαν δίκη με φωτιά, δείχνει πλέον τον εαυτό Του να στέκεται πάνω σε αδαμάντινο τείχος, ώστε μέσω αυτού να νοείται ότι στέκεται σχεδόν πάνω σε άρρηκτη δύναμη, και ότι έχει ακατάσειστη την ασφάλεια στα δικά Του αγαθά. Διότι το θείο είναι παντοδύναμο και έχει εδραιωμένο το θεμέλιό του, επειδή δεν γνωρίζει τη μεταβολή, αλλά είναι ανώτερο από κάθε τροπή, και, όπως είπα, αγαπά να είναι πάντοτε και διαπαντός στερεωμένο στα δικά του αγαθά.

Φαίνεται, λοιπόν, να στέκεται πάνω σε αδαμάντινο τείχος. Άρρηκτος και ακαταμάχητος ανάμεσα στους λίθους είναι ο αδάμαντας, ούτε υποχωρεί στα σκληρά και σε όσα συνηθίζουν να αντιστέκονται, ούτε βέβαια επιτρέπει σε άλλες ύλες να μπορέσουν να καταβάλουν την ενυπάρχουσα σε αυτόν δύναμη, και ίσως μάλιστα συνηθίζει να αψηφά και την ένταση της φωτιάς. Και επειδή αυτός που στεκόταν πάνω στο τείχος κρατούσε αδάμαντα στο χέρι, ρωτούσε τον Προφήτη λέγοντας: «Τι βλέπεις εσύ, Αμώς;». Όταν εκείνος κατάλαβε και απάντησε αυτό που έβλεπε (διότι είπε: «Αδάμαντα»), τον διαβεβαίωσε σαφώς ότι θα τον τοποθετήσει στο μέσον του Ισραήλ. Και ως αδάμαντα θα εννοήσεις είτε τον Ασσύριο, ως σκληρό και άθραυστο, και ταγμένο για τον σκοπό αυτό από τον Θεό (διότι ο Κύριος των δυνάμεων ενδυναμώνει όποιους τυχόν επιλέξει), είτε τον άθραυστο και παντοδύναμο Λόγο του Θεού, τον οποίο δεν είναι δυνατόν να αποτρέψει κανείς ώστε να επιστρέψει κενός, δηλαδή να τον καταστήσει άπρακτο. Διότι ό,τι πει ο Θεός θα φθάσει οπωσδήποτε στο τέλος του, χωρίς να του εναντιωθεί κανείς. Έτσι και ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός: «Ο ουρανός, λέει, και η γη θα παρέλθουν, οι δικοί μου όμως λόγοι δεν θα παρέλθουν». Είπε δε ότι δεν θα προσπεράσει τον Ισραήλ, δηλαδή θα ζητήσει ευθύνες για όσα ανόσια έχουν αμαρτήσει· και δεν θα δείξει πλέον μακροθυμία, αλλά θα τον παραδώσει τελικά σε εκείνους που έχουν κληθεί εναντίον του, μαζί με τα τεμένη, τους βωμούς και τα είδωλα. Διότι θα αφανιστούν, λέει, οι βωμοί του γέλωτος.

Είδε επίσης την κρίση να καλείται σαν μέσα από φωτιά, και βέβαια τον αδάμαντα να έχει τοποθετηθεί στο μέσο του Ισραήλ από εκείνον που στεκόταν πάνω στο αδαμάντινο τείχος. Έπειτα, τι άλλο; Υπήρχε το καλάθι του πουλιοπιάστη. Αυτό που ανέφερα και στην αρχή, θα το πω και πάλι, ότι στον Προφήτη, που είχε ανατραφεί με πιο αγροτικό τρόπο, ο Θεός αποκαλύπτει τα μυστήρια κυρίως μέσω των όσων συμβαίνουν στους αγρούς. Διότι οι πουλιοπιάστες και τα θηράματά τους, τα πτηνά δηλαδή, θα ταίριαζαν προφανώς όχι στους κατοίκους της πόλης, αλλά σε εκείνους που το επάγγελμά τους και ο σκοπός της ζωής τους είναι οι αγροί και όσα υπάρχουν σε αυτούς. Το ότι θα θηρευτούν οπωσδήποτε και με κάθε τρόπο για σφαγή, όπως από το χέρι αυτών που συνηθίζουν να πιάνουν πουλιά, τόσο οι κοινοί άνθρωποι όσο και το επίλεκτο γένος της Σαμάρειας, εννοώ δηλαδή τους αλαζόνες που έχουν μάθει να πετούν ψηλά σαν τα πουλιά, αυτό το υπέδειξε αινιγματωδώς η δύναμη των οραμάτων. Διότι το θέαμα ήταν το καλάθι του πουλιοπιάστη. Γι' αυτό τον λόγο, λέει ο Θεός των όλων, ότι έφτασε το τέλος για τον λαό μου τον Ισραήλ, και πως δεν θα παραβλέψει πλέον τα εγκλήματά τους. Το ότι θα κατακαεί επίσης και ο ίδιος ο ναός, που έχει τη χρυσή δαμάλη στη Βαιθήλ, το προανήγγειλε λέγοντας ότι θα θρηνήσουν τα φατνώματα του ναού εκείνη την ημέρα.