Πατερικές αναφορές στο ΑΜΩΣ 8:1

Διότι ο μεν μακάριος Αμώς, αψηφώντας εντελώς τη σκαιότητα του Αμασία, όχι μόνο δεν σιώπησε, αλλά και με γενναιότητα εξήγγειλε την καταδίκη εναντίον του· οι δε θεσπέσιοι μαθητές, όταν κάποτε οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι τους διέταξαν να σιωπούν, έλεγαν ρητά: «Κρίνετε αν είναι δίκαιο ενώπιον του Θεού να ακούμε εσάς μάλλον παρά τον Θεό· διότι εμείς δεν μπορούμε να μη μιλάμε για όσα είδαμε και ακούσαμε». <Έτσι μου έδειξε ο Κύριος, και ιδού ένα αγγείο ιξευτή. Και είπε: Τι βλέπεις, Αμώς; Και είπα: Ένα αγγείο ιξευτή. Και είπε ο Κύριος προς εμένα: Ήρθε το τέλος για τον λαό μου, τον Ισραήλ, δεν θα συνεχίσω πλέον να τον προσπερνώ. Και θα θρηνήσουν τα φατνώματα του ναού εκείνη την ημέρα, λέει ο Κύριος· πολύς θα είναι ο πεσμένος σε κάθε τόπο, θα επιβάλω σιωπή.> Προχωρά, λοιπόν, πάλι ο λόγος του Προφήτη ακολουθώντας τη φυσική του ροή, και, αφού όσα παρενεβλήθησαν άπαξ έλαβαν την επαρκή αφήγησή τους, η σειρά των οραμάτων κατευθύνεται προς τον σκοπό που της αρμόζει. Έχει δει, επομένως, το πλήθος των Ασσυρίων, σαν πρωινό σμήνος ακρίδων, και μαζί με αυτούς τον Γωγ, δηλαδή τον Σεναχειρείμ, ο οποίος περιγράφεται με τη μορφή βρούχου, επειδή το ζώο αυτό αναπηδά με δύναμη πολύ ψηλά από τη γη. Τέτοιος είναι περίπου και ο αλαζόνας, που αναπηδά συνεχώς προς τα ύψη, και αρνείται να συναναστρέφεται με τους ταπεινούς.

Είδε επίσης την κρίση να καλείται σαν μέσα από φωτιά, και βέβαια τον αδάμαντα να έχει τοποθετηθεί στο μέσο του Ισραήλ από εκείνον που στεκόταν πάνω στο αδαμάντινο τείχος. Έπειτα, τι άλλο; Υπήρχε το καλάθι του πουλιοπιάστη. Αυτό που ανέφερα και στην αρχή, θα το πω και πάλι, ότι στον Προφήτη, που είχε ανατραφεί με πιο αγροτικό τρόπο, ο Θεός αποκαλύπτει τα μυστήρια κυρίως μέσω των όσων συμβαίνουν στους αγρούς. Διότι οι πουλιοπιάστες και τα θηράματά τους, τα πτηνά δηλαδή, θα ταίριαζαν προφανώς όχι στους κατοίκους της πόλης, αλλά σε εκείνους που το επάγγελμά τους και ο σκοπός της ζωής τους είναι οι αγροί και όσα υπάρχουν σε αυτούς. Το ότι θα θηρευτούν οπωσδήποτε και με κάθε τρόπο για σφαγή, όπως από το χέρι αυτών που συνηθίζουν να πιάνουν πουλιά, τόσο οι κοινοί άνθρωποι όσο και το επίλεκτο γένος της Σαμάρειας, εννοώ δηλαδή τους αλαζόνες που έχουν μάθει να πετούν ψηλά σαν τα πουλιά, αυτό το υπέδειξε αινιγματωδώς η δύναμη των οραμάτων. Διότι το θέαμα ήταν το καλάθι του πουλιοπιάστη. Γι' αυτό τον λόγο, λέει ο Θεός των όλων, ότι έφτασε το τέλος για τον λαό μου τον Ισραήλ, και πως δεν θα παραβλέψει πλέον τα εγκλήματά τους. Το ότι θα κατακαεί επίσης και ο ίδιος ο ναός, που έχει τη χρυσή δαμάλη στη Βαιθήλ, το προανήγγειλε λέγοντας ότι θα θρηνήσουν τα φατνώματα του ναού εκείνη την ημέρα.

Διότι αυτό αποτελεί βεβαίως ύβρη προς το Πνεύμα που το φανέρωσε· αλλά ούτε και θα βρεις δυνατή την εξήγηση των προφητών, εάν επιχειρήσεις να την απογυμνώσεις από τη θεωρία του Πνεύματος. Τι θα πεις, για παράδειγμα, ότι εννοούν αυτά τα λόγια του Ωσηέ: «Ο δε Εφραίμ είναι πονηρό πνεύμα;» Και για ποιο λόγο: «Εμπορευόταν έλαιο στην Αίγυπτο;» Και ποιας μομφής, ποιου εγκλήματος είναι άξιο αυτό; Και τι σημαίνει το αγγείο του κυνηγού πουλιών, το οποίο μας παρέδωσε ο Αμώς; Τι σημαίνει ο κασσιτέρινος λίθος, ο οποίος φέρει επτά οφθαλμούς, όπως έχει γράψει ο προφήτης Ζαχαρίας; Και πολλά άλλα παρόμοια με αυτά· για τα οποία ο Ίδιος, που τα φθέγξατο μέσω των καλάμων των προφητών, προβάλλει τον Ωσηέ να λέει τα εξής: «Εγώ επλήθυνα τις οράσεις, και μέσω των χεριών των προφητών χρησιμοποιήθηκα σε παρομοιώσεις». Και γι' αυτό, ο λόγος παραδίδει σύντομα το εξής: ότι μερικοί από τους προφήτες απέκρυψαν τους βασιλείς, επί των ημερών των οποίων εξέθεσαν την προφητεία· ή επειδή προφήτευσαν σε εθνικούς, ή επειδή προέρχονταν από εθνικούς· διότι, αν και πρωτευόντως η προφητεία είχε αποσταλεί στον Ισραήλ, ωστόσο υπήρξε η δυνατότητα σε κάποια από τα έθνη να ακούσουν κάποιους προφήτες· ή μήπως δεν μας οδηγεί στο να συμπεράνουμε αυτό κυρίως ο Ιωνάς, ο οποίος και ο ίδιος προερχόταν από τα έθνη και προφήτευσε ανάμεσα στα έθνη;

Αυτός δε προλέγει κακά και στον ίδιο και στον λαό. Και βλέπει ένα αγγείο ιξευτού, και μέσω αυτού τη σύλληψή τους. Απαριθμεί τις αδικίες και τις βιαιοπραγίες τους, καθώς και τα κακά που πρόκειται να τους συμβούν. Το δε «Θα δύσει ο ήλιος το μεσημέρι», το προλέγει για τον καιρό του πάθους του Χριστού. Προλέγει περί εκείνων που πιστεύουν στον Χριστό.