οὐκοῦν καὶ περὶ αὐτῶν εἰκότως ἂν λέγοιτο “Ὀμνύει Κύριος ”καθ᾽ ὑπερηφανίας Ἰακὼβ εἰ ἐπιλησθήσεται εἰς νῖκος τὰ “ἔργα ὑμῶν.” ὑπεροψία γὰρ ἀληθῶς, τὸ καὶ θείων αὐτοὺς ἀλογῆσαι νόμων, καὶ τὸ ἔτι τούτου φορτικώτερον, καὶ αὐτῷ λοιπὸν ἐμπαροινῆσαι τῷ Χριστῷ. ταύτῃτοι λοιπὸν οὐδὲ εἰς λήθην αὐτῶν ἀποδημήσει τὰ πλημμελήματα· συντέλεια δὲ ὥσπερ ἐπαναβέβηκεν ἐπ᾽ αὐτοὺς, καὶ ὡς πλημμυρῶν ποταμὸς ὁ Ῥωμαίων πόλεμος. ἐπειδὴ δὲ σταυρῷ παρέδοσαν τὸν τῶν ὅλων Δεσπότην, ἔδυ μὲν ὁ ἥλιος ἐπ᾽ αὐτοὺς, συνεσκότασε δὲ καὶ τὸ φῶς. γέγονε γὰρ “σκότος ἀπὸ ὥρας ἕκτης ἕως ”ὥρας ἐννάτης.” καὶ τοῦτο τοῖς Ἰουδαίοις τὸ σημεῖον ἦν ἐναργὲς τοῦ κατασκοτισθῆναι νοητῶς τὰς τῶν σταυρωσάντων ψυχάς. “Πώρωσις γὰρ ἀπὸ μέρους γέγονε τῷ Ἰσραήλ·” καὶ ὡς ὁ θεσπέσιος γράφει Παῦλος “Ἄχρι σήμερον ἡνίκα ”ἀναγινώσκηται Μωυσῆς, κάλυμμα ἐπὶ τὴν καρδίαν αὐτῶν “κεῖται.” ἐπηρᾶτο δὲ αὐτοῖς καὶ ὁ μακάριος Δαυεὶδ, ἐκ φιλοθεΐας οὕτω λέγων “Σκοτισθήτωσαν οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτῶν τοῦ ”μὴ βλέπειν, καὶ τὸν νῶτον αὐτῶν διαπαντὸς σύγκαμψον.” ὅτι δὲ καὶ τεθρηνήκασι μετατιθέντες ὥσπερ τὰς ἑορτὰς εἰς κατήφειαν, σαφὲς ἂν γένοιτο καὶ αὐτοῦ λέγοντος τοῦ Χριστοῦ ταῖς κλαιούσαις ἐπ᾽ αὐτῷ γυναιξὶν ἀποφερομένῳ λοιπὸν ἐπὶ τὸν σταυρόν “Θυγατέρες Ἱερουσαλὴμ, μὴ κλαίετε ἐπ᾽ ἐμὲ, ”κλαίετε δὲ ἐφ᾽ ὑμᾶς καὶ ἐπὶ τὰ τέκνα ὑμῶν.”
Μετάφραση
Επομένως, και για αυτούς δικαίως θα μπορούσε να λεχθεί: «Ορκίζεται ο Κύριος κατά της υπερηφάνειας του Ιακώβ, ότι δεν θα ξεχάσει ποτέ τα έργα σας». Διότι είναι αληθινά αλαζονεία το να αψηφήσουν τους θείους νόμους, και, το ακόμη βαρύτερο από αυτό, το να συμπεριφερθούν υβριστικά τελικά στον ίδιο τον Χριστό. Για τον λόγο αυτόν, λοιπόν, τα αμαρτήματά τους δεν πρόκειται να παραδοθούν στη λήθη· αλλά καταστροφή επήλθε εναντίον τους, και σαν ποταμός που πλημμυρίζει ήρθε ο πόλεμος των Ρωμαίων. Επειδή δε παρέδωσαν στον σταυρό τον Δεσπότη των όλων, έδυσε ο ήλιος για αυτούς, και συσκοτίστηκε το φως. Διότι έγινε «σκοτάδι από την έκτη ώρα έως την ενάτη ώρα». Και αυτό ήταν για τους Ιουδαίους το ξεκάθαρο σημάδι του ότι κατασκοτίστηκαν πνευματικά οι ψυχές αυτών που τον σταύρωσαν. «Διότι πώρωση έχει επέλθει εν μέρει στον Ισραήλ»· και όπως γράφει ο θεσπέσιος Παύλος: «Μέχρι σήμερα, όταν αναγινώσκεται ο Μωυσής, υπάρχει κάλυμμα πάνω στην καρδιά τους». Τους καταράστηκε δε και ο μακάριος Δαβίδ, από φιλοθεΐα λέγοντας τα εξής: «Ας σκοτιστούν τα μάτια τους για να μη βλέπουν, και κύρτωσε τη ράχη τους διαπαντός». Και ότι θρήνησαν, μετατρέποντας τις γιορτές τους σε κατήφεια, γίνεται σαφές και από τον ίδιο τον Χριστό που έλεγε προς τις γυναίκες οι οποίες έκλαιγαν για αυτόν όταν οδηγούνταν πλέον στον σταυρό: «Θυγατέρες της Ιερουσαλήμ, μην κλαίτε για εμένα, αλλά να κλαίτε για τους εαυτούς σας και για τα παιδιά σας».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες