Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ 3:1

Ας σου είναι αρκετά αυτά. Το δε αναγκαίο χρέος μας, για το πώς θα ευαρεστήσουμε τον Κύριο και πώς θα ξεφύγουμε από τις παγίδες του διαβόλου, είναι φανερό ότι θα εκπληρωθεί αν γίνουμε πτερωτοί μέσω του Πνεύματος, αναζητώντας τα άνω, φρονώντας τα άνω, όπου είναι ο Χριστός, καθισμένος στα δεξιά του Θεού. Από εκεί και θα έρθει μαζί με τους αγγέλους της δυνάμεώς του μέσα σε φλόγα πυρός, για να αποδώσει εκδίκηση σε εκείνους που δεν γνωρίζουν τον Θεό και σε εκείνους που δεν υπακούουν στο ευαγγέλιό του, δηλαδή στους Ιουδαίους και σε όσους συμφωνούν με τους Ιουδαίους και ως προς τη διαστροφή της πίστης και ως προς τη στρεβλότητα του βίου.

Πρέπει να βλέπουμε προς τα άνω, να φρονούμε τα άνω, να ζητούμε τα άνω, να γνωρίζουμε τι είδους και πόσο μεγάλη υπόσχεση έχουμε ενδυθεί, και σε ποιον έχουμε ταχθεί και υποταχθεί, δηλαδή στον Δεσπότη των όλων Θεό. Επίσης, πόσων και πόσο μεγάλων αμαρτημάτων άφεση λαμβάνουμε για όσα κακά πράξαμε κατά τον προηγούμενο βίο μας, και πόσης άλλης συγχώρησης αξιωθήκαμε για την αμέλειά μας μετά την ένδυση του αγίου σχήματος.

Πρέπει να βλέπουμε προς τα άνω, να σκεφτόμαστε τα άνω, να αναζητούμε τα άνω, να γνωρίζουμε ποια και πόσο μεγάλη υπόσχεση έχουμε ενδυθεί και με ποιον έχουμε συνταχθεί και υποταχθεί, δηλαδή με τον δεσπότη των όλων Θεό, και πόσο μεγάλων και πόσων αμαρτημάτων άφεση λαμβάνουμε για τα κακά που έχουμε πράξει κατά τον προηγούμενο βίο μας, πόσης άλλης συγχώρησης απολαύσαμε για την αμέλειά μας μετά την ανάληψη του αγίου σχήματος, και εξαιτίας αυτού να τρέμουμε και να στενάζουμε, να συστελλόμαστε και να κατανυσσόμαστε, να έχουμε την καρδιά και το πρόσωπο χωρίς περισπασμούς, να μελετούμε την ώρα του θανάτου, την απολογία ενώπιον του κριτή, την αναχώρηση από το σώμα, τη θέα των φοβερών αγγέλων, κατά μίμηση των αγίων πατέρων μας. Διότι και εκείνοι, τηρώντας ακρίβεια μέχρι και στον παραμικρό λόγο, ήταν εξ ολοκλήρου σεμνοί και επιεικείς, φωτεινοί και ειλικρινείς, ευσταθείς, άκακοι, πράοι, ειρηνικοί, άμαχοι, χωρίς σαρκικό και κοσμικό φρόνημα, ησυχαστές, υμνολόγοι, ευγνώμονες, υπάκουοι, ταπεινόφρονες, σκεύη πραγματικά εκλεγμένα, καταρτισμένα για κάθε αγαθό έργο, έχοντας να κατοικεί μέσα τους το Άγιο Πνεύμα.

Εμείς δε, αδελφοί, για να μιλήσουμε σύμφωνα με τον Απόστολο, αντικατοπτρίζοντας με ακάλυπτο πρόσωπο τη δόξα του Κυρίου, «ας ζητούμε τα άνω, ας έχουμε το φρόνημά μας στα άνω, εκεί όπου βρίσκεται ο Χριστός καθήμενος στα δεξιά του Θεού», ώστε να είναι δυνατό να λεχθεί και για εμάς: «Εσείς δεν είστε από τον κόσμο αυτόν», και «Το πολίτευμά σας υπάρχει στους ουρανούς», όπου είθε να παρασταθούμε ακατάκριτοι την ημέρα της ανταπόδοσης της δίκαιης κρίσης του Θεού μπροστά στο φοβερό και αδέκαστο βήμα του Χριστού, ακούγοντας την ποθητή φωνή και γινόμενοι δεκτοί στη βασιλεία των ουρανών, εν αυτώ τω Χριστώ τω Θεώ ημών, στον οποίο ανήκει η δόξα και το κράτος, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Μήπως είμαστε άμοιροι μιας τέτοιας κλήσεως και δόξας; Σε καμία περίπτωση. Και σε εμάς τους ταπεινούς ανήκει και ο σταυρικός βίος και το έπαθλο του μακαρισμού, εφόσον μέχρι αυτήν την ώρα διανύουμε τον διωγμό υπέρ του Χριστού, μαζί με τα προηγηθέντα καυχήματα της καλής ομολογίας· και ω, τι θαυμαστή αρετή! Τι δωρεές χαρίζει σε εκείνους που την κρατούν σταθερά! Αλλά αυτά συμβαίνουν εδώ· τι θα γίνει όμως στον μέλλοντα αιώνα; Και ποιος θα μπορούσε να διηγηθεί εκείνη τη μακαριότητα και τη δόξα, για την οποία λέει ο Κύριος: «Τότε οι δίκαιοι θα εκλάμψουν όπως ο ήλιος»· διότι, επειδή ο Ίδιος είναι ο ήλιος της δικαιοσύνης, υποσχέθηκε ότι θα εκλάμψουν σαν τον ήλιο και οι δίκαιοι, ως σύμμορφοί Του· «Εάν βεβαίως συμπάσχουμε», λέει, «για να συνδοξαστούμε». Λέει επίσης και σε άλλο σημείο: «Πατέρα, αυτούς που μου έδωσες θέλω, όπου είμαι εγώ, να είναι κι εκείνοι μαζί μου, για να βλέπουν τη δόξα τη δική μου, την οποία μου έδωσες, διότι με αγάπησες πριν από τη δημιουργία του κόσμου». Βλέπετε πού θα πάμε; «Εκεί όπου είναι ο Χριστός, καθήμενος στα δεξιά του Θεού»· εκεί όπου υπάρχει η χαρά και η αγαλλίαση, όπου υπάρχει η χοροστασία των αγγέλων, «η εκκλησία των πρωτοτόκων που είναι εγγεγραμμένοι στους ουρανούς»· εκεί όπου βρίσκονται οι ομόβαθμοι αδελφοί και πατέρες, εκεί θα πάμε μετά από λίγο. «Εκεί θα ευφρανθούμε κοντά σε Αυτόν που δεσπόζει με τη δύναμή Του στον αιώνα», όπως ψάλλει ο μακάριος Δαβίδ, όχι για χίλια ούτε για δέκα χιλιάδες χρόνια, αλλά σε έναν αγέραστο αιώνα που δεν έχει τέλος.

Γιατί; Για να κερδίσουν τον Χριστό, για να τύχουν των αγαθών που υπερβαίνουν τον νου· επειδή «τα μεν ορατά είναι πρόσκαιρα, ενώ τα αόρατα αιώνια.» Δεν είναι ωραίος ο ήλιος; Αλλά και αυτός λίγο αργότερα «θα σκοτιστεί.» Δεν είναι ωραία η σελήνη; Αλλά και αυτή «δεν θα δώσει το φως της». Δεν είναι ωραία τα άστρα; Αλλά και αυτά «θα πέσουν.» Δεν είναι ωραίος ο ουρανός; Αλλά και αυτός σαν ένδυμα θα παλιώσει, και όλα θα αλλάξουν, και πρέπει να δημιουργηθούν «καινούργιοι ουρανοί, και καινούργια γη,» σύμφωνα με όσα έχουν γραφτεί· και η ζωή που προσδοκούμε μετά του Χριστού και μαζί με τον Χριστό θα είναι μακάρια και ανείπωτη. Τέτοιες είναι λοιπόν οι υποσχέσεις· και με αυτές τις σκέψεις ας βοηθούμε τους εαυτούς μας, αδελφοί, νικώντας τα αισθητά με όσα βρίσκονται πάνω από τις αισθήσεις, και καταστέλλοντας τον έρωτα της σάρκας με τον θείο έρωτα, και όπως διδάσκει ο Απόστολος: «Τα άνω να ζητάτε, όπου βρίσκεται ο Χριστός καθήμενος στα δεξιά του Πατρός· τα άνω να φρονείτε, όχι τα επίγεια,» όπως μερικοί άνθρωποι, που σαν τα γουρούνια κυλιούνται στον βούρκο των επιθυμιών, και καταποντίζονται στα τέλματα των παθών, «των οποίων το τέλος είναι η απώλεια, και η δόξα τους βρίσκεται στην αισχύνη τους.»