Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 8:12

Και τον είδα να φθάνει έως τον κριό, και εξαγριώθηκε εναντίον του και χτύπησε τον κριό, και συνέτριψε και τα δύο κέρατά του, και δεν είχε ισχύ ο κριός να σταθεί ενώπιόν του· και τον έριξε στη γη και τον καταπάτησε, και δεν υπήρχε κανείς που να ελευθερώσει τον κριό από το χέρι του. Και ο τράγος των αιγών μεγαλύνθηκε πάρα πολύ, και όταν έγινε ισχυρός, συνετρίβη το μεγάλο του κέρας, και ανέβηκαν τέσσερα κέρατα κάτω από αυτό προς τους τέσσερις ανέμους του ουρανού. Και από το ένα από αυτά εξήλθε ένα ισχυρό κέρας και μεγαλύνθηκε υπερβολικά προς τον νότο και προς τη δύναμη· και μεγαλύνθηκε έως τη δύναμη του ουρανού· και έπεσαν στη γη μέρη από τη δύναμη και από τα άστρα, και τα καταπάτησε. Και μέχρι ο αρχιστράτηγος να λυτρώσει την αιχμαλωσία, εξαιτίας του η θυσία ταράχθηκε και έγινε και κατευοδώθηκε σε αυτόν, και το άγιο θα ερημωθεί· και δόθηκε αμαρτία πάνω στη θυσία, και ρίφθηκε χάμω η δικαιοσύνη, και έπραξε και κατευοδώθηκε. Και άκουσα έναν άγιο να ομιλεί, και είπε ένας άγιος στον φελμουνί που μιλούσε: Έως πότε θα διαρκέσει η όραση, και η θυσία που καταργήθηκε και η αμαρτία της ερημώσεως που δόθηκε, και το άγιο και η δύναμη θα καταπατούνται; Και του είπε: Έως χίλιες τριακόσιες ημέρες, από το βράδυ και μέχρι το πρωί, και θα αρθεί το άγιο».

Όσα λοιπόν διηγήθηκε στην πρώτη όραση, αυτά πάλι για δεύτερη φορά τα εξηγεί από την αρχή προς οικοδομήν των πιστών. Διότι τον «κριό που κεράτιζε προς τη θάλασσα και τον βορρά και τον νότο» εννοεί τον Δαρείο, τον βασιλιά των Περσών, ο οποίος υπερίσχυσε όλων των εθνών· διότι «όλα», λέγει, «τα θηρία δεν θα σταθούν ενώπιόν του». Και τον τράγο των αιγών που έρχεται από τον λίβα εννοεί τον Αλέξανδρο τον Μακεδόνα, τον βασιλιά των Ελλήνων. Το ότι λοιπόν ήλθε ο τράγος προς τον κριό και εξαγριώθηκε εναντίον του και τον χτύπησε στο πρόσωπο και τον συνέτριψε και τον έριξε στη γη και τον καταπάτησε, αυτό σημαίνει εκείνο που και έγινε· διότι, αφού συνήψε πόλεμο εναντίον του Δαρείου ο Αλέξανδρος, ίσχυσε εναντίον του και υπερίσχυσε όλης της δυνάμεώς του, εξολοθρεύοντας και καταπατώντας το στρατόπεδό του. Έπειτα, μετά την ύψωση του τράγου των αιγών, «συνετρίβη το μεγάλο του κέρας και ανέβηκαν τέσσερα κέρατα κάτω από αυτό προς τους τέσσερις ανέμους του ουρανού». Διότι, αφού κυριάρχησε ο Αλέξανδρος σε όλη τη γη της Περσίας και τους υπέταξε, ύστερα πεθαίνει, έχοντας διαιρέσει τη βασιλεία του σε τέσσερις αρχές, όπως αποδείχθηκε παραπάνω, δηλαδή στον Σέλευκο, στον Δημήτριο, στον Πτολεμαίο και στον Φίλιππο, από τους οποίους υψώθηκε «ένα κέρας» «και μεγεθύνθηκε έως τη δύναμη του ουρανού». «Και εξαιτίας του η θυσία», λέγει, «ταράχθηκε» «και ρίφθηκε καταγής η δικαιοσύνη».

Διότι έγινε βασιλιάς ο Αντίοχος, ο επονομαζόμενος Επιφανής, ο οποίος καταγόταν από το γένος του Αλεξάνδρου. Αφού βασίλευσε στη Συρία και υπέταξε υπό την εξουσία του ολόκληρη την Αίγυπτο, αργότερα «ανέβηκε στην Ιερουσαλήμ», «και εισήλθε στο αγιαστήριο» «και πήρε» όλους «τους θησαυρούς» που βρίσκονταν στον οίκο του Κυρίου, «και τη χρυσή λυχνία» «και την τράπεζα» και «το θυσιαστήριο», «και έκανε» μεγάλη «σφαγή» στη γη «και ξεστόμισε» αλαζονικά λόγια και εμπόδισε τη θυσία και την προσφορά, και οικοδόμησε «τεμένη και είδωλα» μέσα στην πόλη, και θυσίασαν «χοιρινά και ακάθαρτα ζώα», ώστε να εκπληρωθεί το λεχθέν από τον προφήτη: «και εξαιτίας του η θυσία ταράχθηκε», «και ρίχτηκε κάτω στο χώμα η δικαιοσύνη» «και το άγιο και η δύναμη θα καταπατηθούν», «μέχρι το βράδυ και το πρωί, χίλιες τριακόσιες ημέρες». Διότι συνέβη εκείνον τον καιρό το αγιαστήριο να παραμείνει έρημο για τριάμισι έτη, ώστε να συμπληρωθούν χίλιες τριακόσιες ημέρες, μέχρι που ξεσηκώθηκε ο Ιούδας ο Μακκαβαίος, μετά τον θάνατο του πατέρα του Ματταθία, αντιστάθηκε σε αυτόν, κατέκοψε τα στρατόπεδα του Αντιόχου, ελευθέρωσε την πόλη και ανέκτησαν τα άγια, και τα ανακαίνισαν πράττοντας τα πάντα σύμφωνα με τον νόμο.

Και εξυψώθηκε μέχρι τη δύναμη του ουρανού· και έπεσε στη γη μέρος από τη δύναμη του ουρανού και από τα άστρα, και τα καταπάτησε. Και ενισχύθηκε μέχρι τον άρχοντα της δύναμης· και εξαιτίας του η θυσία ταράχθηκε και εκτελέστηκε, και του ευοδώθηκε. Και το αγιαστήριο θα ερημωθεί· και παραχωρήθηκε η αμαρτία επί της θυσίας, και η δικαιοσύνη ρίχτηκε καταγής. Και έπραξε, και ευοδώθηκε. Και άκουσα έναν άγιο να ομιλεί, και είπε ένας άγιος στον Φελμουνί που ομιλούσε: Έως πότε θα ισχύει το όραμα, και η θυσία που αφαιρέθηκε, και η αμαρτία της ερημώσεως που παραχωρήθηκε, και το άγιο και η δύναμη θα καταπατούνται;

Έπειτα, μιλώντας για τη σύγκρουση του Αλεξάνδρου με τον Δαρείο, αναφέρει και την κατά κράτος νίκη. «Και ήλθε», λέει, «ο τράγος έως τον κριό που είχε τα κέρατα, και αγρίεψε, και χτύπησε τον κριό» (διότι πρέπει να συντομεύω τα λόγια), «και συνέτριψε και τα δύο του κέρατα, και δεν υπήρχε κανείς να γλιτώσει τον κριό από τα χέρια του». Και μετά από αυτά, αναφέροντας τον θάνατο του Αλεξάνδρου και τη διαδοχή των τεσσάρων βασιλέων, σημειώνει: «Και όταν βρισκόταν στην ακμή της δύναμής του», λέει, «συνετρίβη το μεγάλο του κέρας, και φύτρωσαν τέσσερα άλλα κέρατα κάτω από αυτό προς τους τέσσερις ανέμους του ουρανού». Στη συνέχεια λοιπόν, περνώντας στη βασιλεία του Αντιόχου και δείχνοντας ότι αυτός προέρχεται από το ένα από εκείνα τα τέσσερα, λέει περίπου τα εξής: «Και από το ένα από αυτά βγήκε ένα ισχυρό κέρας, και μεγάλωσε υπερβολικά προς τον νότο και προς την ανατολή». Και δηλώνοντας ότι κατέλυσε το ιουδαϊκό πολίτευμα, λέει: «Και εξαιτίας του η θυσία ταράχθηκε από το παράπτωμα. Και έτσι έγινε, και τα σχέδιά του ευοδώθηκαν. Και το άγιο θυσιαστήριο θα ερημωθεί, και παραδόθηκε η θυσία στην αμαρτία». Διότι, αφού κατεδαφίστηκε το θυσιαστήριο και καταπατήθηκαν τα άγια, έστησε είδωλο στο εσωτερικό και προσέφερε παράνομες θυσίες στους δαίμονες, «και ρίφθηκε κάτω στη γη η δικαιοσύνη. Και έπραξε, και ευοδώθηκε».