Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 8:27

«Και κατά τα τέλη της βασιλείας τους, όταν φτάσουν στο αποκορύφωμα οι αμαρτίες τους, θα εγερθεί ένας βασιλιάς με ξεδιάντροπο πρόσωπο και ικανότητα να επιλύει αινίγματα. Η δύναμή του θα είναι μεγάλη [αλλά όχι από τη δική του ισχύ], και θα προξενήσει θαυμαστές καταστροφές, θα ευημερήσει και θα ενεργήσει, και θα καταστρέψει ισχυρούς και τον άγιο λαό, και ο ζυγός του περιλαιμίου του θα κατευθυνθεί επιτυχώς. Ο δόλος θα είναι στο χέρι του, και μέσα στην καρδιά του θα υπερηφανευθεί, και με δόλο θα καταστρέψει πολλούς, και θα σταθεί εναντίον πολλών για να τους απολέσει και θα τους συντρίψει σαν αυγά με το χέρι του. Και το όραμα της εσπέρας και της πρωίας που ειπώθηκε είναι αληθινό· εσύ όμως σφράγισε το όραμα, διότι αναφέρεται σε ημέρες πολλές». Και εγώ, ο Δανιήλ, έπεσα κατάκοιτος και αρρώστησα, έπειτα σηκώθηκα και εκτελούσα τις υποθέσεις του βασιλιά, και απορούσα για το όραμα, και δεν υπήρχε κανείς που να το κατανοεί. Επειδή λοιπόν και ο άγγελος Γαβριήλ, όπως έχουμε κατανοήσει, τα διηγήθηκε με αυτόν τον τρόπο στον προφήτη, καθώς πράγματι έγιναν και στα βιβλία των Μακκαβαίων είναι όλα σαφώς καταγεγραμμένα, ας δούμε τι λέει και σχετικά με τις εβδομάδες. Διότι έτσι, αφού διάβασε το βιβλίο του προφήτη Ιερεμία, στο οποίο είναι γραμμένο ότι «εβδομήντα έτη» θα παραμείνει έρημο το αγιαστήριο, ικέτευε με νηστείες και δεήσεις εξομολογούμενος, να επιστρέψει ταχύτερα ο λαός από την αιχμαλωσία στην πόλη της Ιερουσαλήμ.

Τους ανύψωσε πάλι στα χρόνια του Αντιόχου· πάλι οι ίδιοι παρέμεναν. Στα χρόνια του Χριστού πάλι οι ίδιοι· και ούτε έτσι απομακρύνθηκε, αλλά πάντοτε φροντίζει. Και όπως ακριβώς δεν θα μπορούσαν να μας εγκαταλείψουν τα φυσικά χαρακτηριστικά, οι ιδιότητες της φύσης μας, ό,τι κι αν συμβεί, έτσι ούτε και ο Θεός· μάλλον δε, εκείνα είναι δυνατόν να μας εγκαταλείψουν, Αυτός όμως σε καμία περίπτωση δεν παύει να προνοεί και να φροντίζει. Διότι, «ακόμη κι αν ξεχάσει», λέει, «μια γυναίκα να σπλαχνιστεί τα γεννήματα της κοιλιάς της, εγώ όμως δεν θα σε ξεχάσω». Διότι, όπως ακριβώς εκείνη δεν αποβλέπει στην αρετή των παιδιών, αλλά εκπληρώνει τον νόμο της φύσης, έτσι, και πολύ περισσότερο, ο Θεός πάντοτε φροντίζει, ποτέ δεν εγκαταλείπει, πάντοτε επιδεικνύει το ίδιο μέτρο. «Και εγώ ο Δανιήλ έπεσα στο κρεβάτι, και αρρώστησα για μέρες· και αφού σηκώθηκα, έκανα τα έργα του βασιλιά· και θαύμαζα το όραμα, και δεν υπήρχε κανείς που να το κατανοεί». Από τι αρρώστησε;

Εξαιτίας της αθυμίας ίσως για τα επερχόμενα δεινά, αναλογιζόμενος μέσα του ότι τα παρόντα δεν έχουν ακόμη λάβει τέλος. Και πάλι τόσα πολλά, λέγει, δεινά. Ή πάλι, δεν έχω ακόμη συμφιλιώσει τον Θεό με αυτούς, και αυτοί τον πολεμούν. Και σηκώθηκα, και έπραττα τα έργα του βασιλέως.

Δηλαδή, υπηρετούσαν. Και απορούσαν για το όραμα· και δεν υπήρχε κανείς που να το κατανοεί. Μάλιστα, αυτό προκαλεί κάποια οδύνη, όταν δεν είναι δυνατόν ούτε καν να φανερώσει κανείς σε κάποιον όσα τον λυπούν· ή επειδή εκείνοι ήταν πονηροί. Και εκτελούσαν, λέει, τα έργα του βασιλιά. Δηλαδή, δεν παρέλειπαν τίποτα, αλλά εκτελούσαν τα έργα.

Ο ίδιος ο Δανιήλ λέει τα εξής: «Και εγώ, ο Δανιήλ, επιτελούσα τα έργα του βασιλιά, και θαύμαζα το όραμα, και δεν υπήρχε κανείς που να το κατανοεί· και κατανόησα μέσα από τα βιβλία τον αριθμό των ετών, για τον οποίο έγινε λόγος του Κυρίου προς τον προφήτη Ιερεμία, σχετικά με τη συμπλήρωση εβδομήντα ετών ερήμωσης της Ιερουσαλήμ. Και έστρεψα το πρόσωπό μου προς τον Κύριο τον Θεό, για να Τον εκζητήσω με προσευχή και δέηση, με νηστεία, με σάκο και με στάχτη».