Πατερικές αναφορές στο ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ 32:39

Αλλά εύγε σου για την απαράλλακτη συμφωνία σου ως προς αυτά, τόσο με τους θεοσόφους Πατέρες όσο και με εμάς που αντλήσαμε σοφία από εκείνους. Αιχμαλωτίστηκες όμως, όπως λέει η παροιμία, με τα ίδια σου τα φτερά, και χτυπήθηκες πράγματι επωφελώς από τον λόγο που υπερασπίζεται την αλήθεια· διότι, σε ό,τι τον αφορά, όχι μόνο χτυπήθηκες, αλλά και θεραπεύτηκες, σύμφωνα με αυτό που έχει λεχθεί από τον Θεό: «εγώ θα πατάξω και θα θεραπεύσω».

των οποίων το στέαρ έτρωγαν και έπιναν αντί γι' αυτούς εκείνοι που τους προσέφεραν θυσίες ως θεούς. Ας αναστηθούν, ας έλθουν τώρα για να βοηθήσουν εσάς που κρίνεσθε. Και ας γίνουν, δηλαδή θα σας γλιτώσουν από την κρίση. Δείτε, δείτε τώρα και μάθετε ποιος είμαι εγώ, τον οποίο σταυρώσατε. Τώρα, λέει, κατανοήστε ότι δεν υπάρχει άλλος Θεός εκτός από εμένα. Εγώ θα θανατώσω, διότι εγώ έχω την εξουσία της ζωής και του θανάτου. Θα πατάξω, διότι εγώ είμαι Θεός εξουσιαστής. Και δεν υπάρχει κανείς, διότι όλοι πρέπει να παραστούν ενώπιον του βήματός μου. Διότι θα υψώσω, θα την υψώσω, λέει, πάνω από όλα τα έθνη. Και θα ορκιστώ, διότι ορκίστηκε ο Κύριος και δεν θα μεταμεληθεί. Και θα πω, ώστε να μάθουν όλοι ότι εγώ είμαι ζωντανός Θεός. Διότι θα ακονίσω, ο λόγος, λέει, του Θεού, που αστράφτει περισσότερο από την αστραπή, για τον οποίο ο Παύλος λέει: ο λόγος του Θεού είναι πιο κοφτερός από κάθε δίστομη μάχαιρα. Και θα πιάσει, θα αρχίσω, λέει, λοιπόν την κρίση. Δηλαδή, ως η κρίση του Θεού. Και θα ανταποδώσει, θα ανταποδώσω, λέει, στους Ιουδαίους, για όσα με ασέβεια έπραξαν εις βάρος μου, και σε όλους τους ασεβείς. Και σε αυτούς που μισούν, σε όσους δεν πίστεψαν στην παρουσία του Κυρίου, θα ανταποδώσω με τις τιμωρίες της γέεννας. Θα μεθύσω, κατακόβοντας τους δαίμονες μαζί με τους αμαρτωλούς και καταστρέφοντάς τους. Και η μάχαιρα, η ρομφαία, για την οποία λέει: θα δώσω εντολή στη ρομφαία και θα τους παραλάβει. Από το αίμα, από τους φονείς και τους κλέφτες θα εκδικήσω για λογαριασμό των αδικηθέντων.

Γι’ αυτό και ο ψαλμός φέρει την επιγραφή «Για εκείνους που πρόκειται να αλλοιωθούν», δηλαδή για εκείνους που πρόκειται να δεχθούν βελτίωση και να οδηγηθούν προς το καλύτερο και τελειότερο. Εφόσον, λοιπόν, έτσι έχουν τα πράγματα, δεν είναι δύσκολο να κατανοήσεις αυτό που θέλησες να μάθεις: «Αυτή είναι η αλλοίωση της δεξιάς του Υψίστου»· όχι με την έννοια ότι η δεξιά του Υψίστου αλλοιώνεται —διότι είναι αναλλοίωτη και υπεράνω κάθε μεταβολής («Δείτε, λέγει, δείτε ότι εγώ είμαι και δεν έχω αλλοιωθεί»)—, αλλά με την έννοια ότι αλλοιώνει, μεταβάλλει και βελτιώνει, οδηγώντας σε καλύτερη κατάσταση όσους έχουν ανάγκη από αυτήν.

Αλλά δεν είναι δυνατόν, επειδή στο χέρι του βρίσκονται τα πέρατα της γης. Και δεν υπάρχει κτίσμα αφανές ενώπιόν του· τα πάντα είναι γυμνά και εκτεθειμένα στα μάτια του, και δεν θα μπορέσεις να κρυφτείς από το πρόσωπό του. Εάν ανεβείς στον ουρανό, αυτός είναι εκεί· εάν κατεβείς στην άβυσσο, είναι εκεί παρών. Διότι είναι γραμμένο ότι όλα όσα θέλησε ο Κύριος τα έκανε στον ουρανό και στη γη, στις θάλασσες και σε όλες τις αβύσσους. Τι να κάνουμε λοιπόν, αδελφοί; Βρισκόμαστε σε αδιέξοδο από παντού· διότι Αυτός γνωρίζει τα κρύφια της καρδιάς και τα νεφρά. Το να ξεφύγουμε δεν είναι δυνατόν· διότι δεν υπάρχει κανείς που θα μας γλιτώσει από τα χέρια του. Το να κρυφτούμε είναι αδύνατον· διότι κατέχει τον γύρο της γης, και όσους κατοικούν σε αυτήν σαν να είναι ακρίδες. Το να αντισταθούμε δεν γίνεται, καθώς είναι γραμμένο: Εσύ είσαι φοβερός, και ποιος θα μπορέσει να σου αντισταθεί; Διότι Αυτός δεσπόζει στα επουράνια, στα επίγεια και στα καταχθόνια, αυτός που πρόκειται να καταργήσει κάθε αρχή, εξουσία και δύναμη. Απολογία δεν υπάρχει, ούτε πρόφαση, ούτε δικαιολογία. Γι' αυτό, από τα πέρατα της γης έως τα πέρατα, η θεία Γραφή βοά, και προτρέπει, και ελέγχει, και νουθετεί, και διαμαρτύρεται, και απειλεί. Για τον λόγο αυτό λέει ο Δεσπότης μας: Εκείνος που με αθετεί και δεν δέχεται τα λόγια μου, δεν κρίνεται από εμένα· ο λόγος που ελάλησα, αυτός θα τον κρίνει κατά την έσχατη ημέρα.

Αυτά να μην τα λησμονήσεις, ούτε να αποθήσεις τον φόβο του Θεού από την ψυχή σου, γνωρίζοντας σαφώς ότι η πνοή όλων μας βρίσκεται στα χέρια Του και σε όποιον μεν θέλει προσθέτει χρόνια ζωής, ενώ από όποιον θέλει τα αφαιρεί. Διότι, λέγει, «Εγώ θα θανατώσω και θα δώσω ζωή, και ποιος μπορεί να διασωθεί από τα χέρια μου;». Είναι δε φοβερό το να πέσει κανείς στα χέρια του ζώντος Θεού. Χώμα και στάχτη είμαστε όλοι οι άνθρωποι, άνθος χόρτου και σκόνη, σκιά, καπνός και όνειρο, και ζούμε χωρίς πραγματικά να ζούμε· διότι από τότε που η απόφαση «χώμα είσαι και στο χώμα θα επιστρέψεις» εκδόθηκε εναντίον ολόκληρης της ανθρώπινης φύσης μας. Όλοι ενδυθήκαμε ολοκληρωτικά τη θνητότητα και τη φθορά, και ήδη έχουμε όλοι από κοινού πεθάνει, και άλλος μεν πεθαίνει σήμερα, άλλος δε αύριο. Διότι, αφού προήλθαμε από τη γη, στη γη πάλι μετά από λίγο κατερχόμαστε, βασιλείς και απλοί άνθρωποι, άρχοντες και αρχόμενοι. Στρέψε, επομένως, το βλέμμα σου σε όσους βασίλευσαν πριν από εσάς και αναλογίσου τι ήταν τότε και τι έχουν γίνει τώρα.

ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΤΑ ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ. ΣΤΟΙΧΕΙΟ Α΄. Τίτλος πρώτος. — Περί της αΐδιας θεότητας της αγίας και ομοουσίου Τριάδος· και ότι ένας και μόνος πάνω απ' όλους είναι ο Θεός. «Είπε ο Θεός: Ας δημιουργήσουμε άνθρωπο σύμφωνα με τη δική μας εικόνα, και καθ' ομοίωσιν.» «Είπε ο Θεός: Ιδού, ο Αδάμ έγινε σαν ένας από εμάς.» «Ελάτε, ας κατεβούμε και ας συγχύσουμε τη γλώσσα τους, ώστε να μην καταλαβαίνει ο καθένας τη φωνή του πλησίον του.» «Άκου, Ισραήλ· ο Κύριος ο Θεός σου, είναι ένας Κύριος.» «Δείτε, ότι εγώ είμαι, και δεν υπάρχει Θεός εκτός από εμένα.» «Ποιος είναι Θεός εκτός από τον Κύριό μας, ή ποιος είναι Θεός εκτός από τον Θεό μας;» «Με τον λόγο του Κυρίου στερεώθηκαν οι ουρανοί, και με το πνεύμα του στόματός του όλη η δύναμή τους.» «Ο δε Θεός είναι βασιλιάς μας προ των αιώνων.» «Δεν υπάρχει όμοιός σου ανάμεσα στους θεούς, Κύριε, και δεν υπάρχουν έργα σαν τα δικά σου.» «Κύριε, εσύ έγινες καταφυγή για εμάς από γενιά σε γενιά.» «Η βασιλεία σου είναι βασιλεία πάντων των αιώνων» και τα λοιπά. «Κατά το έτος που πέθανε ο βασιλιάς Οζίας, είδα τον Κύριο να κάθεται σε θρόνο υψηλό και υπερυψωμένο, και ο οίκος ήταν γεμάτος από τη δόξα του. Και Σεραφείμ στέκονταν γύρω του· έξι φτερούγες είχε το ένα, και έξι φτερούγες το άλλο· και με τις δύο σκέπαζαν τα πρόσωπά τους, με τις δύο σκέπαζαν τα πόδια τους, και με τις δύο πετούσαν.»

Τίτλος Βʹ. — Περί του ότι είναι αδύνατον να ξεφύγει κανείς από τον Θεό· και ότι επιβλέπει τα πάντα, και τίποτα δεν του μένει κρυφό. «Δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να διασώσει από τα χέρια μου.» «Είναι θεατής των έργων των χεριών των ανθρώπων· και τίποτα από όσα πράττουν δεν του διαφεύγει.» «Ο Κύριος επιβλέπει τα πάντα, κατανοώντας ανεξιχνίαστα, ένδοξα και εξαίσια, των οποίων δεν υπάρχει αριθμός.» «Ποιος είναι αυτός που μου κρύβει τις βουλές του, και συγκρατώντας λόγια στην καρδιά του, νομίζει ότι μπορεί να κρυφτεί από εμένα;» «Ο Θεός είναι αυτός που ερευνά καρδιές και νεφρούς.» «Υψηλός είναι ο Κύριος, και επιβλέπει τα ταπεινά, και τα υψηλά τα γνωρίζει από μακριά.» «Πού να πορευθώ μακριά από το πνεύμα σου, και από το πρόσωπό σου πού να φύγω;» «Ο άδης και η απώλεια είναι φανερά ενώπιον του Κυρίου· πώς όχι πολύ περισσότερο και οι καρδιές των ανθρώπων;» «Σε κάθε τόπο τα μάτια του Κυρίου παρατηρούν κακούς και αγαθούς.» «Θεός που βρίσκεται κοντά είμαι εγώ, λέει ο Κύριος, και όχι Θεός από μακριά. Εάν κάτι κρυφτεί σε κρυφά μέρη, εγώ δεν θα το δω; Μήπως δεν γεμίζω εγώ τον ουρανό και τη γη, λέει ο Κύριος;» «Ο Κύριος αποκαλύπτει τα βαθιά και τα απόκρυφα, γνωρίζοντας αυτά που βρίσκονται στο σκοτάδι, και το φως είναι μαζί του.» «Αυτό που συγκρατεί τα πάντα, έχει γνώση κάθε φωνής· γι' αυτό, κανένας που ξεστομίζει άδικα λόγια δεν πρόκειται να περάσει απαρατήρητος, ούτε πρόκειται να τον προσπεράσει η δίκη που ελέγχει.» «Είναι μάρτυρας των νεφρών του, και αληθινός επόπτης της καρδιάς του, και ακροατής της γλώσσας.» «Είναι αδύνατον να ξεφύγει κανείς από το χέρι σου.» «

ΤΙΤΛΟΣ ΛΒʹ. — Περί πωλήσεως και αγοράς. «Φύλαγε τους δρόμους σου στις συναλλαγές με εντιμότητα.» «Αυτός που αγοράζει ας μην χαίρεται, και αυτός που πουλάει ας μην θρηνεί, διότι ο αγοραστής δεν πρόκειται να επιστρέψει στον πωλητή.» «Ανάμεσα στον πωλητή και τον αγοραστή θα συντριβεί η αμαρτία.» ΤΙΤΛΟΣ ΛΓʹ. — Περί της παιδαγωγίας του Θεού και εκείνων που την υπομένουν με γενναιότητα. «Να γνωρίσεις στην καρδιά σου ότι, όπως κάποιος παιδαγωγεί τον γιο του, έτσι και ο Κύριος ο Θεός σου θα σε παιδαγωγήσει.» «Δείτε, δείτε ότι εγώ είμαι, και δεν υπάρχει Θεός εκτός από εμένα. Εγώ θα θανατώσω και εγώ θα δώσω ζωή· εγώ θα πλήξω, και εγώ θα θεραπεύσω.» «Ο Κύριος θανατώνει και ζωογονεί· κατεβάζει στον άδη και ανεβάζει.» «Σηκώθηκε ο Ιώβ, έσκισε τα ιμάτιά του, έκοψε τα μαλλιά της κεφαλής του και, πέφτοντας κατά γης, προσκύνησε τον Κύριο, και είπε ο ίδιος: Γυμνός βγήκα από την κοιλιά της μητέρας μου, και γυμνός θα απέλθω εκεί. Ο Κύριος έδωσε, ο Κύριος αφαίρεσε· όπως φάνηκε καλό στον Κύριο, έτσι και έγινε.»

Ωδή δεύτερη. Δείτε, δείτε, ότι εγώ είμαι ο Θεός σας, ο προ των αιώνων γεννηθείς. Νόες απλούστατοι, εξ ολοκλήρου καταλαμπρυσμένοι ολόφωτα από το άυλο φως, σεπτοί θρόνοι, αποτελείτε δεύτερα φώτα, υποβαστάζοντας θεοπρεπώς επάνω σας τον Θεό, τον χορηγό του φωτός, ο οποίος αναπαύεται σε εσάς.

Εάν υπάρχουν θεοί, λέει, ας σας βοηθήσουν και ας σας ελευθερώσουν από τις θλίψεις σας. Έτσι λοιπόν τους ονειδίζει και, αφού τους ελέγξει ως πλανεμένους, τους καθοδηγεί προς τον αληθινό Θεό λέγοντας: «Δείτε, δείτε», διπλασιάζει το «δείτε», δηλαδή κατανοήστε με ακρίβεια, «ότι εγώ είμαι, και δεν υπάρχει Θεός εκτός από εμένα». Γιατί πλανάσθε, λέει, προς θεούς νεκρούς, που δεν μπορούν να κάνουν ούτε καλό ούτε κακό; «Εγώ θα θανατώσω και θα δώσω ζωή, θα χτυπήσω και θα θεραπεύσω». Μπορώ, λέει, να θανατώσω και να πατάξω αυτούς που αμαρτάνουν, να θεραπεύσω και να ζωοποιήσω αυτούς που μετανοούν, «και δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να γλιτώσει από τα χέρια μου». Ποια είναι όμως η ενέργεια των ψευδώνυμων θεών σας;

Αν λοιπόν με αυτόν τον τρόπο πέθανε και με αυτόν τον τρόπο, όπως ελέχθη, έχει ταφεί, αξίζει να θρηνείται κανείς έναν τέτοιο άνθρωπο, διότι πράγματι πέθανε. Εκείνος όμως που πέθανε εν μετανοία, με αγαθά έργα, φέροντας στον τράχηλό του τον χρηστό ζυγό του Χριστού και το δικό Του φορτίο, αυτός δεν έχει πεθάνει, «αλλά έχει μεταβεί από τον θάνατο στη ζωή». Έχει κοιμηθεί οσίως, και έχοντας διαβεί προς την αγήρω ζωή, ανακράζει με πεποίθηση: «Καταπόθηκε ο θάνατος με νίκη. Πού είναι, θάνατε, το κεντρί σου; Πού είναι, άδη, η νίκη σου;» Διότι καταβρόχθισες πάρα πολλούς, αλλά να ξέρεις καλά ότι Ένας, που πέθανε εκουσίως υπέρ όλων, ζωοποίησε τους νεκρούς και εσένα σε θανάτωσε. Διότι βασίλευσες από τον Αδάμ μέχρι τον Μωυσή, δηλαδή μέχρι τον νόμο· βασίλευσες, επειδή οι άνθρωποι δεν λάτρευαν τον Θεό αλλά κωφά ξόανα. Ο Μωυσής όμως, αφού δίδαξε τη θεογνωσία μέσω του νόμου, μαζί με πάρα πολλά άλλα, είπε και τούτο εκ προσώπου του Θεού: «Δείτε, δείτε ότι εγώ είμαι ο Θεός, και δεν υπάρχει Θεός εκτός από εμένα. Εγώ θα θανατώσω και θα ζωοποιήσω, θα πατάξω και εγώ θα ιατρέψω, και δεν υπάρχει κανείς που θα ξεφύγει από τα χέρια μου». Και πάλι μέσω του Ησαΐα: «Μάθετε», λέει, «και πιστέψτε μου και κατανοήστε ότι εγώ είμαι»· και ερμηνεύοντας τι σημαίνει το «εγώ είμαι», είπε: «Πριν από εμένα δεν υπήρξε άλλος θεός και μετά από εμένα δεν θα υπάρξει»· διότι, αν και ονομάζονται «θεοί πολλοί και κύριοι πολλοί», εντούτοις παράφρονα οικειοποιήθηκαν το όνομα της θεότητας ως ένα απλώς κενό όνομα. «

Αλλά Εκείνος που άφησε άλλοτε σπέρμα στον Ισραήλ, για να μην αφανιστεί εντελώς η δική Του κληρονομιά, γινόμενη σαν τα Σόδομα και όμοια με τα Γόμορρα, Εκείνος που παιδαγωγεί και πάλι θεραπεύει, που πατάσσει και δίνει ζωή, που δεν αφήνει τη ράβδο των αμαρτωλών πάνω στον κλήρο των δικαίων, Αυτός λοιπόν και τότε, σπλαχνιζόμενος το άγιο έθνος και μη θέλοντας να το απορρίψει εντελώς, κάμπτει την ψυχή του σουλτάνου σε ένα ασυνήθιστο για τη φυλή του έλεος, το πιο παράδοξο από όλα, και αυτός που προηγουμένως σεβόταν την αρετή του βασιλιά, τότε συγκινήθηκε και από τις συμφορές του. Ή ακριβέστερα, Εκείνος που μέσω του Χουσί ακύρωσε τη βουλή του Αχιτόφελ και άλλαξε τον νου του Αβεσσαλώμ, ώστε να επικροτεί σχέδια που ήταν χειρότερα και στρέφονταν εναντίον του, Αυτός και τότε εξέτρεψε τον άρχοντα των Περσών από αυτό που όφειλε να πράξει. Διότι αυτός, παρασυρόμενος από τις συμβουλές των μεγιστάνων του, οι οποίοι αντλούσαν άφθονα χρήματα από τον βασιλιά τον καιρό της ειρήνης, έστειλε πρεσβεία και συζητά ειρηνικά, επιζητώντας ξανά την ίδια συνθήκη με πριν, προλαβαίνοντας οικειοθελώς, ύστερα από παρότρυνση του Υψίστου, τον βασιλιά που έβλεπε από ανάγκη προς τη σύναψη συμφωνιών.

Και τι το παράξενο υπάρχει για τον Θεό το να διατηρεί και να καταλύει τα όρια, τα οποία με την εξουσία Του έθεσε σε αυτήν την παρούσα ζωή των ανθρώπων, όποτε και όπως κρίνει προς το συμφέρον, και με άρρητους λόγους οικονομεί αυτά την κατάλληλη στιγμή, όπως Εκείνος γνωρίζει; Δεν είναι Αυτός που λέει: «Εγώ θα θανατώσω και εγώ θα δώσω ζωή· εγώ θα πατάξω και εγώ θα θεραπεύσω, και δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να γλιτώσει από τα χέρια μου.» Εάν λοιπόν στο χέρι Του βρίσκεται η ζωή μας και ο θάνατος, προφανώς στη δική Του εξουσία βρίσκεται το να διατηρήσει ή να καταλύσει τα όρια της ζωής μας. Αλλά σε εσένα, που είσαι θνητός άνθρωπος, και σε κάθε άλλον που μετράει τους αριθμούς, επιτρέπεται είτε να προσθέσεις στο όριο των αριθμών το πέντε είτε να αφαιρέσεις από αυτό το τρία —όριο δε κάθε αριθμού είναι η δεκάδα, όπως ακριβώς η μονάδα είναι η αρχή—, και στον Θεό δεν το επιτρέπεις αυτό; Και θέλεις να υπάρχει σε εσένα αυτή η εξουσία, αλλά στον Θεό καθόλου; Και ποιος είσαι εσύ; Ανώτερος από τον Θεό;

«Εγώ», λέει, «θα θανατώσω και θα δώσω ζωή. Θα πατάξω και εγώ θα θεραπεύσω· και δεν υπάρχει κανείς που θα ελευθερώσει από τα χέρια μου». Αποτελεί δείγμα ανοησίας, εάν κάποιος, ενώ η ίδια η θεία πρόνοια διατρανώνει τόσο σαφώς ότι τα πάντα συγκρατεί και συνέχει, τολμά να εξαιρέσει κάποιο από τα όντα από το θείο χέρι και να το θεωρήσει απρονόητο, μη δίνοντας προσοχή ούτε στη δαβιδική ωδή που λέει: «Ότι στο χέρι του βρίσκονται τα πέρατα της γης». Αλλά εμείς ας μη γινόμαστε νήπια στο νου, αλλά ας έχουμε τελειότερα φρονήματα για τον Θεό και ας τον δοξάζουμε· ότι «ο ουρανός του ουρανού ανήκει στον Κύριο»· ότι «του Κυρίου είναι η γη και το πλήρωμά της, η οικουμένη και όλοι όσοι κατοικούν σε αυτήν»· ότι «δική του είναι η θάλασσα»· επομένως, τα συμβάντα από τον ουρανό, από τη γη και από τη θάλασσα εξαρτώνται από το προνοητικό του χέρι, και απολύτως τίποτα δεν έχει διαφύγει από τον παντεπόπτη οφθαλμό της πρόγνωσής Του.

Και έχοντας λάβει το παιδί τέτοιου είδους γέννηση και από τις δύο πλευρές, είχε ανάλογη και προς τις δύο και την ανατροφή του, και από την πρώτη κιόλας ηλικία αναδείχθηκε θρέμμα της σοφίας, όχι τόσο της αισθητής όσο της νοητής μητέρας, έχοντας θηλάσει στον κατάλληλο καιρό το γάλα και των δύο. Διότι δεν έτυχε να έχει ιδιαίτερα επιδέξια φύση για την εύκολη αφομοίωση των πιο στοιχειωδών μαθημάτων της καθ' ημάς σοφίας· η υπερβολική του όμως επιμέλεια αναπλήρωνε το υστέρημα της φύσης του. Επιπλέον δε, εφηύρε και ένα πολύ σοφό τέχνασμα, πραγματικά άξιο της θείας χάρης που επρόκειτο να του δοθεί αργότερα, μέσω του οποίου ανόρθωσε την αδυναμία της φύσης του. Διότι, αφού ζήλωσε την πίστη της αιμορροούσας και πίστεψε χωρίς κανένα δισταγμό ότι, αν αγγίξει μόνο και αυτός το κράσπεδο των ιματίων του Ιησού, θα αποβάλει αμέσως την ασθένεια της φύσης του, όπως εκείνη την αρρώστια της, προσέρχεται κρυφά στην εκκλησία, και αφού τρύπωσε κάτω από την ιερή τράπεζα την ώρα που ο ιερέας επρόκειτο να τελέσει τη θεία μυσταγωγία, και παραμένοντας εκεί μέχρι την ολοκλήρωση της τελετής, αφού άγγιξε με το κεφάλι του το θείο πέπλο το οποίο ονομάζουμε ενδυτή, αποχώρησε έπειτα από εκεί κρυφά και πάλι, έχοντας λάβει τη χάρη ακριβώς όπως πίστεψε, σε τέτοιο βαθμό ώστε αμέσως να αποστηθίσει τη δεύτερη ωδή του Μωυσή με μία μόνο μελέτη.

Ωδή β΄. Ίδετε, ίδετε / ότι εγώ είμαι ο Θεός Λόγος. Τη σάρκα διέφθειρα πράττοντας τις άνομες και αποτρόπαιες πράξεις εγώ ο άθλιος και την ψυχή καταμόλυνα με άλογες ορμές, αλλά εσύ ως δυνατή, Παρθένε Θεοτόκε, καθάρισέ με με τους όμβρους της ευσπλαχνίας σου.

Εκεί όπου βρίσκεται η κατοικία όλων των αγίων, κατάταξε τον δούλο σου, Κύριε. Άλλος ειρμός: Δείτε, δείτε ότι εγώ είμαι ο Θεός, που έβρεξα το μάννα και ανέβλυσα το νερό <από την πέτρα>. Δείτε, δείτε ότι εγώ είμαι ο Θεός, που ζωοποιώ κάθε σάρκα και πάλι θανατώνω όσους δέχονται το όριο του τέλους, το οποίο θαυμαστά όρισα για τη ζωή του καθενός προ των αιώνων.

Αυτή είναι η καλή πραγματεία, αυτή είναι η μακάρια συναλλαγή, με μικρούς αγώνες και κόπους να αγοράσουμε τα αιώνια και ατελεύτητα. Ας τους μιμηθούμε λοιπόν και εμείς, αδελφοί. Ας ενώσουμε το αίμα μας με το αίμα του αγίου, διότι είναι δυνατόν. Διότι ούτε η φύση έχει παραλλαχθεί, ούτε έχει αλλοιωθεί αυτός που λέει: «Ιδέτε, ιδέτε ότι εγώ είμαι και δεν έχω αλλοιωθεί». Εξίσου αγαπά όλους, υπέρ όλων πέθανε, σε όλους προσφέρεται ως αδαπάνητη τρυφή, όλων ποθεί τη σωτηρία, και αυτό είναι ο πλούτος του. Διότι «είναι πλούσιος», λέγει, «προς όλους όσους τον επικαλούνται». Ας τον επικαλεστούμε, λοιπόν, σε όσα έχουν συμβεί, και «Αυτός θα δώσει δύναμη και κραταίωση» στις ψυχές μας. Ας τον περιπτυχθούμε, «και αυτός θα εξουθενώσει τους εχθρούς μας» ορατούς και αόρατους. Ας τον υπομείνουμε, και αυτός θα μας στεφανώσει κατά την ημέρα της αναστάσεως των νεκρών, κατά την ημέρα της επιφανείας του. Σε αυτήν είθε και εμείς να αξιωθούμε να φτάσουμε ακατάγνωστα και να παραστούμε στο βήμα του ακατάκριτα, δίνοντας καλή απολογία, εν αυτώ τω Χριστώ τω Κυρίω ημών, στον οποίο ανήκει η δόξα και το κράτος, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Ή έπρεπε να ταιριάζεις εσύ με τις δικές μας ασχήμιες ή με τα δικά μου μέτρια σφάλματα αποκρύπτεται και το δικό σου μέγιστο κακό· ίσως μάλιστα θα κατηγορήσεις και τους πατέρες, εσύ ο ευχάριστος και γελαστός, επειδή πολλές φορές αγνοούν τη φυσική στοργή χάριν της ίδιας της φύσης και φανερώνουν από τη μύτη τον δριμύ θυμό τους, άλλοτε τιμωρώντας, άλλοτε κλείνοντας βαριά τις πόρτες στα πρόσωπά τους και αποκλείοντάς τους από το τραπέζι. Αλλά και αυτοί είναι πατέρες, και εγώ δάσκαλος, έστω και αν σκάσεις χίλιες φορές υποστηρίζοντας τα αντίθετα. Έπειτα, αν η αποκήρυξή μου ήταν ανυποχώρητη και οι αποφάσεις μου αμετάκλητες και η ζυγαριά έγερνε μόνο προς τα αριστερά και η διαμονή είχε μόνο νύχτα, όπως μυθολογείται για κάποια χώρα, ούτε και τότε θα είχες κάτι ορθό να πεις, έστω κι αν το νόμιζες. Τώρα όμως, αν και γνωρίζω ότι μιλώ σε τυφλό, ύψωσε τα μάτια σου τριγύρω και δες συναγμένα τα τέκνα μου· διότι, ιδού, θεραπεύω τους συντετριμμένους και δέχομαι αυτούς που είχαν απωθηθεί· και έφερα πίσω το πλανημένο και αναζήτησα το απολωλός· και αυτόν που για λίγο δεν ήταν λαός μου, λαό μου τον ονομάζω· και αυτούς που για λίγο χώλαναν στις τρίβους τους και έγιναν ξένοι, συγκαταλέγοντάς τους με τους υιούς, σου προξενώ στεναγμούς· επάταξα και πάλι θα ιατρεύσω· επαίδευσα, αλλά δεν παρέδωσα στον θάνατο· με την αριστερά απώθησα, αλλά με τη δεξιά προσέλκυσα. Η γλώσσα αποκήρυσσε, αλλά ο νους τους κατέγραφε ως κληρονόμους.