Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ 1:10

Ποιες άραγε να είναι οι έσχατες ημέρες, θα το αποσαφηνίσει πάλι ο μακάριος Παύλος γράφοντας προς τους Εβραίους ως εξής: Αφού ο Θεός μίλησε παλιά στους πατέρες μέσω των προφητών με πολλές φορές και με πολλούς τρόπους, κατά τις έσχατες αυτές ημέρες μίλησε σε εμάς μέσω του Υιού, τον οποίο έθεσε κληρονόμο των πάντων και δι' αυτού δημιούργησε τους αιώνες. Και πάλι: Τώρα όμως, μία φορά για πάντα, κατά τη συντέλεια των αιώνων, φανερώθηκε για την κατάργηση της αμαρτίας μέσω της θυσίας του. Και πάλι στέλνοντας επιστολή στους Γαλάτες: Όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, απέστειλε ο Θεός τον Υιό του, ο οποίος γεννήθηκε από γυναίκα και υποτάχθηκε στον νόμο, για να εξαγοράσει αυτούς που ήταν υπό τον νόμο. Και ομοίως προς τους Εφεσίους: Αφού μας γνώρισε το μυστήριο του θελήματός του, σύμφωνα με την ευδοκία του, την οποία προέθεσε στον εαυτό του για την οικονομία του πληρώματος των καιρών, ώστε να ανακεφαλαιώσει τα πάντα στον Χριστό, και αυτά που είναι στους ουρανούς και αυτά που είναι επί της γης. Ακόμη δε και ο θείος Πέτρος, το στήριγμα της Εκκλησίας, λέει κάπου τα εξής: Ότι δεν λυτρωθήκατε από τη μάταιη πατροπαράδοτη διαγωγή σας με φθαρτά πράγματα, με ασήμι ή χρυσάφι, αλλά με το τίμιο αίμα του Χριστού ως αμνού αμώμου και ασπίλου, ο οποίος είχε προγνωστεί μεν πριν από τη δημιουργία του κόσμου, φανερώθηκε δε κατά τους έσχατους χρόνους για εμάς που μέσω αυτού πιστέψαμε στον Θεό.

Εφεσίους 1,3-13 «Αυτός που μας ευλόγησε». Μας ευλόγησε μέσω του Υιού, μας εξέλεξε μέσω του Υιού, μας υιοθέτησε μέσω του Υιού, μας χαρίτωσε μέσω του Υιού. Και πώς μέσω του Υιού; Ω του θαύματος· «μέσω του αίματός Του», λέει. Είδες «τον πλούτο της χάριτος»; Ή μάλλον την περίσσεια και το ανέκφραστο έλεος; Και όχι μόνο αυτά, αλλά και «μας γνώρισε το μυστήριο του θελήματός Του». Μέσω ποιου έγινε αυτό; Και αυτό μέσω του Υιού· τα πάντα έγιναν μέσω του Υιού, με την ευδοκία του Πατέρα να συμπαρίσταται σε όλα· διότι σε τίποτα δεν έχει χωριστεί το πατρικό θέλημα από τον αγαπημένο Υιό. Επειδή δε πραγματεύτηκε το πώς μας γνωστοποιήθηκε το μυστήριο, υπενθυμίζει και πάλι την υιοθεσία, λέγοντας, «μέσω του Οποίου πήραμε και την κληρονομιά»· διότι όσοι υιοθετήθηκαν αξιώνονται της υιοθεσίας για να γίνουν κληρονόμοι, η οποία πραγματοποιήθηκε μέσω του Υιού και προορίστηκε με την παρουσία της ευδοκίας και του πατρικού θελήματος. Έγινε δε αυτό για να πολιτευτούμε και εμείς κατά τέτοιον τρόπο, ώστε να γίνουμε «προς έπαινο της δόξας Του», δηλαδή ώστε να δοξάζεται επαινούμενος και ο βίος και η πολιτεία μας να φαίνονται ευάρεστα σε όλους· «για να δουν», λέει ο Κύριος στα Ευαγγέλια, «τα καλά σας έργα και να δοξάσουν τον Πατέρα σας που βρίσκεται στους ουρανούς». Διότι μας ευλόγησε όχι μόνο «με κάθε πνευματική ευλογία», αλλά και με πνευματικά και «επουράνια» πράγματα. Μέσω ποιου; Μέσω του Ιησού Χριστού.

Όλα αποτελούν έργο της δικής Του ευεργεσίας: το να ενεργήσει για εμάς εκείνο το άφατο μυστήριο, το να μας το κάνει πάλι γνωστό· διότι και αυτό αποτελεί δείγμα μεγάλης και άφατης στοργής και μέριμνας, το 〈να μας γνωρίσει το μυστήριο του θελήματός Του〉, δηλαδή την εγκάρδια και απόκρυφη βούλησή Του. Βλέπεις ποιών πραγμάτων μας θεωρεί άξιους; Και αυτό ήταν 〈το μυστήριο του θελήματός Του εν τω Υιώ Αυτού〉, δηλαδή αυτό που προορίστηκε να γίνει μέσω του Υιού Του 〈κατά την ευδοκίαν〉. Ευλόγως δε πάλι ανέφερε το 〈κατά την ευδοκίαν〉, και ότι είχε προκαθοριστεί να γίνει μέσω του Υιού. Επειδή, έχοντάς το πει στην αρχή, και συσσωρεύοντας εν τω μεταξύ αιτίες επί αιτιών, απομάκρυνε αρκετά τον ακροατή από τον ειρμό, πάλι, σαν να του το υπενθυμίζει και να επαναλαμβάνει ότι όλα έγιναν μέσω του Υιού με την ευδοκία του Πατρός, το συνδέει καταλλήλως και το παραθέτει. Έπειτα, λέει, αυτά έγιναν 〈προς οικονομίαν〉, δηλαδή με άφατη πρόνοια και διευθέτηση των 〈καιρών〉 της συντέλειας, δηλαδή των πραγμάτων που αφορούν τη συντέλεια· διότι όσα πράχθηκαν, πράχθηκαν για τη δόξα που πρόκειται τότε να αποκαλυφθεί σε εμάς.

Προσθέτει δε ότι πολλές φορές η ιερή Γραφή κάποια από τα όσα λέγονται κοινώς για την Τριάδα τα αποδίδει κατ' εξαίρεση σε μία από τις σεβαστές υποστάσεις. Για τον λόγο αυτό το δημιουργικό έργο, αν και αποδίδεται ισότιμα και στον Πατέρα και στο Άγιο Πνεύμα, ωστόσο, από πλευράς θείας οικονομίας, ορίζεται και πάλι κατ' εξαίρεση αποκλειστικά στον Υιό. Έτσι και τη σωτηρία μας, την οποία επιτέλεσε ο Λόγος, είναι δυνατόν να τη βρούμε να αναφέρεται στον Πατέρα. Διότι «μας μίλησε», λέει, «μέσω του Υιού», και «για να γίνει γνωστή τώρα η πολυποίκιλη σοφία του Θεού, την οποία εφάρμοσε εν τω Χριστώ» και «διότι δικό του ποίημα είμαστε, αφού κτιστήκαμε εν Χριστώ Ιησού για αγαθά έργα», αποκαλώντας προφανώς η αποστολική φωνή ως ποίημα και κτίσμα την ανάπλαση. Και πάλι «αφού μας γνώρισε το μυστήριο του θελήματός του σύμφωνα με την ευδοκία του, την οποία σχεδίασε εν αυτώ, ώστε να ανακεφαλαιώσει τα πάντα εν τω Χριστώ», και άπειρα άλλα.