Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ 6:17

Το να καθοδηγεί κανείς τα πολιτικά πράγματα για τους Έλληνες, να στρατηγεί, να διοικεί, να βουλεύεται και να πράττει όσα είναι ωφέλιμα για το κοινό του γένους, για χάρη χρημάτων, δόξας και σωτηρίας, πίστευε ότι άρμοζε μεν στους άρχοντες να το φροντίζουν, και ταίριαζε πολύ και στον ίδιο, αλλά σε άλλο χρόνο. Τότε όμως, επειδή η ευσέβεια προς τον Χριστό κινδύνευε να χαθεί, και οι περιστάσεις καλούσαν κάποιον να τεθεί επικεφαλής, του φαινόταν εύλογο να εγκαταλείψει όχι μόνο τις υποθέσεις των Ελλήνων, αλλά και τις δικές του, ακόμη, τρόπον τινά, και την ίδια του την ψυχή, και αφού τα αφήσει όλα, να αφιερωθεί αποκλειστικά στους αγώνες υπέρ της ευσέβειας και να αντιταχθεί στην πλάνη με όπλα δικαιοσύνης, κινώντας και τη μάχαιρα του Πνεύματος, δηλαδή τη γλώσσα του. Άλλωστε, πίστευε ότι από αυτούς τους αγώνες θα υπήρχε καλό ξεκίνημα, αφού η Ελλάδα θα ευημερούσε εάν επικρατούσε ο Χριστός. Και πράγματι, η γλώσσα του Δημητρίου ήταν ενεργή, φανερώνοντας την προθυμία της ψυχής του για τον Χριστό, ενώ όλοι όσοι προσελκύονταν από τη φήμη του, Έλληνες και βάρβαροι, γίνονταν ακροατήριό του, προσερχόμενοι με χαρά και υποτασσόμενοι αναγκαστικά σε εκείνες τις θαυμαστές σειρήνες, ώστε δεν υπήρχε κανείς, ο οποίος, αφού βρέθηκε στο ακροατήριό του, να υποχωρεί σε αναίρεση των πεποιθήσεών του.

Εγκύκλιος επιστολή προς τους αρχιερατικούς θρόνους της Ανατολής, δηλαδή της Αλεξάνδρειας και των υπολοίπων, στην οποία πραγματεύεται την επίλυση ορισμένων ζητημάτων και ότι δεν πρέπει να λέγεται πως το Πνεύμα εκπορεύεται εκ του Πατρός και εκ του Υιού, αλλά μόνο εκ του Πατρός. Δεν υπήρχε άρα, όπως φαίνεται, κορεσμός στον πονηρό για τα κακά, ούτε κάποιο τέλος στις εφευρέσεις και τις μηχανορραφίες που από την αρχή επιδίωξε να θέσει σε κίνηση εναντίον του ανθρωπίνου γένους. Αντίθετα, με αμέτρητες απάτες πριν από την ένσαρκη παρουσία του Δεσπότου καθυπέταξε τον άνθρωπο, αποπλανώντας τον σε αλλότριες και παράνομες πράξεις, από τις οποίες και εγκαθίδρυσε πλήρως την τυραννία του εναντίον αυτού, αλλά και με αμέτρητες πλάνες και δελεάσματα μετά από αυτά δεν σταμάτησε να ανατρέπει και να παρασύρει όσους τον υπακούν. Από εκεί πληθύνθηκαν οι Σίμωνες και οι Μαρκίωνες, οι Μοντανοί και οι Μάνητες, καθώς και η ποικίλη και πολύτροπη θεομαχία των αιρέσεων. Από εκεί προήλθαν ο Άρειος και ο Μακεδόνιος και ο Νεστόριος, ο Ευτυχής και ο Διόσκορος και το υπόλοιπο σύνταγμα της ασέβειας, εναντίον των οποίων συγκροτήθηκαν οι επτά άγιες και οικουμενικές σύνοδοι και συγκεντρώθηκαν οι σύλλογοι των κατά τόπους ιερών και θεοφόρων ανδρών, οι οποίοι θέρισαν από τη ρίζα τις πονηρές παραφυάδες με τη μάχαιρα του Πνεύματος και προετοίμασαν να βλαστήσει καθαρός ο αγρός της Εκκλησίας.

Έτσι, διατύπωσε τα προηγούμενα όχι επειδή έπραττε αυτά που δεν ήθελε, αλλά επειδή απλώς τα συλλογιζόταν· διότι πώς αλλιώς θα ήταν ακριβής μιμητής του Χριστού; Θα ήταν καλό λοιπόν, και εξαιρετικά ευχάριστο, να μην είχαμε αυτούς που ενεργούν εναντίον μας και μας πολεμούν· επειδή όμως αυτό είναι αδύνατο και δεν μπορούμε να έχουμε αυτό που θέλουμε (διότι θέλουμε να μην έχουμε εκείνους που μας παρασύρουν στα πάθη· καθώς έτσι θα μπορούσαμε να σωθούμε χωρίς κόπο· και δεν γίνεται αυτό που θέλουμε, αλλά αυτό που δεν θέλουμε· διότι πρέπει να δοκιμαζόμαστε όπως αρμόζει), ας μην υποχωρούμε, ω ψυχή, ας μην υποχωρούμε στον πονηρό, αλλά: «Αφού αναλάβουμε την πανοπλία του Θεού για να μας προστατεύει, ας ενδυθούμε τον θώρακα της δικαιοσύνης, και ας υποδηθούμε στα πόδια την ετοιμασία του ευαγγελίου, και πάνω σε όλα ας πάρουμε την ασπίδα της πίστεως, με την οποία θα μπορέσουμε να σβήσουμε όλα τα πυρωμένα βέλη του πονηρού, καθώς και την περικεφαλαία του σωτηρίου και τη μάχαιρα του Πνεύματος, που είναι ο λόγος του Θεού», «ώστε να μπορέσουμε να σταθούμε σταθεροί απέναντι στις μεθοδείες του διαβόλου», «και να καθαιρέσουμε λογισμούς και κάθε ύψωμα που υψώνεται εναντίον της γνώσεως του Χριστού», «διότι ο αγώνας μας δεν είναι εναντίον αίματος και σαρκός». «Διότι δεν πράττω αυτό που θέλω, αλλά αυτό που μισώ, αυτό κάνω».

Και επειδή δεν είμαστε ικανοί για την πάλη απέναντι στις αρχές, τις εξουσίες και τα πνεύματα της πονηρίας, μας προτρέπει να αναλάβουμε την πανοπλία του Θεού: ενδυθείτε τον θώρακα της δικαιοσύνης και υποδηθείτε στα πόδια την ετοιμασία του ευαγγελίου της ειρήνης και περιζωστείτε τη μέση σας με την αλήθεια, αναλαμβάνοντας πάνω από όλα τον θυρεό της πίστεως, με τον οποίο, λέει, θα μπορέσετε να σβήσετε όλα τα πεπυρωμένα βέλη του πονηρού, τα οποία είναι οι ενέργειες των μιαρών παθών. Και δεχθείτε την περικεφαλαία του σωτηρίου και την άγια μάχαιρα του Πνεύματος, που είναι ο λόγος του Θεού. Ο απόστολος υπέδειξε ότι μέσω αυτών των προαναφερθέντων πνευματικών όπλων, που είναι υπεράνω της ανθρώπινης φύσης μας, θα έχουμε τη δύναμη να σταθούμε απέναντι στις χαλεπές μεθοδείες του διαβόλου, τον δε τρόπο, με τον οποίο μπορούμε να τα αποκτήσουμε, τον επεσήμανε με ακρίβεια λέγοντας: Να προσεύχεστε σε κάθε καιρό εν πνεύματι με κάθε προσευχή και δέηση, και να αγρυπνείτε γι' αυτό με κάθε εγκαρτέρηση και δέηση. Γι' αυτό και απευθύνει ευχή προς όλους, λέγοντας: Η χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και η αγάπη του Θεού και Πατρός και η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος ας είναι με όλους σας. Και πάλι: Ολόκληρο το πνεύμα σας και η ψυχή και το σώμα είθε να διατηρηθεί άμεμπτο κατά την ημέρα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Διότι εκείνος που αρνήθηκε αληθινά τον κόσμο και αγωνίστηκε και απέρριψε από τον εαυτό του το φορτίο της γης και των μάταιων επιθυμιών και των σαρκικών ηδονών και της δόξας και της εξουσίας και των ανθρώπινων τιμών, σηκώνοντας τον εαυτό του και απομακρύνοντάς τον από αυτά με όλη του την καρδιά (οπότε και σε αυτόν τον φανερό αγώνα ο Κύριος βοηθά κρυφά, ανάλογα με το μέτρο της άρνησης του θελήματος του κόσμου), και στάθηκε σταθερός στη λατρεία του Κυρίου και εγκαρτέρησε ολοκληρωτικά (με το σώμα και την ψυχή εννοώ), αυτός βρίσκει εναντιότητα και κρυφά πάθη και αόρατα δεσμά και αφανή πόλεμο και αγώνα και κρυφή άθληση. Και έτσι, αφού δεηθεί στον Κύριο και λάβει τα όπλα του Πνεύματος από τον ουρανό, τα οποία απαρίθμησε ο μακάριος απόστολος, «τον θώρακα της δικαιοσύνης» και «την περικεφαλαία του σωτηρίου» και «τον θυρεό της πίστεως» και «τη μάχαιρα του πνεύματος», και οπλισμένος με αυτά θα μπορέσει να σταθεί απέναντι στις κρυφές μεθοδείες του διαβόλου μέσα στις παρούσες πονηρίες. Αυτά τα όπλα, αφού τα αποκτήσει με κάθε προσευχή και εγκαρτέρηση και δέηση και νηστεία, και προπάντων μέσω της πίστεως, θα μπορέσει να κατατροπώσει τον πόλεμο ενάντια στις αρχές και τις εξουσίες και τους κοσμοκράτορες, και έτσι, αφού νικήσει τις ενάντιες δυνάμεις με τη συνεργία του Πνεύματος και τη δική του προσπάθεια σε όλες τις αρετές, θα γίνει άξιος της αιώνιας ζωής, δοξάζοντας τον Πατέρα και τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, στο οποίο ανήκει η δόξα και το κράτος στους αιώνες.

Έπειτα περιέρχεται σε θλίψη, δαμασμό και στενοχώρια προκειμένου να δοκιμαστεί, ώστε λίγο-λίγο να εξημερωθεί από το Πνεύμα, καθώς εκλείπει σταδιακά και αφανίζεται η αμαρτία που ενυπάρχει σε αυτήν. Και έτσι η ψυχή, αφού ενδυθεί «τον θώρακα της δικαιοσύνης» και «την περικεφαλαία του σωτηρίου» και «τον θυρεό της πίστεως» και «την μάχαιρα του Πνεύματος», διδάσκεται να πολεμά τους εχθρούς της. Και οπλισμένη κατ' αυτόν τον τρόπο με το Πνεύμα του Κυρίου, αγωνίζεται ενάντια στα πνεύματα της πονηρίας και σβήνει τα πεπυρωμένα βέλη του πονηρού. Διότι χωρίς τα όπλα του Πνεύματος δεν παρατάσσεται σε μάχη. Έχοντας όμως τα όπλα του Κυρίου, όταν ακούσει και αντιληφθεί σφοδρούς πολέμους, «εξέρχεται με αλαλαγμό και κραυγή», όπως αναφέρεται στο βιβλίο του Ιώβ. Διότι και μόνο από τη φωνή της δέησής της προσπίπτουν οι εχθροί, και έτσι, αφού αγωνιστεί και νικήσει στον πόλεμο διά του Πνεύματος, αποκομίζει νικηφόρα στεφάνια με πολλή παρρησία, και με αυτόν τον τρόπο συναναπαύεται με τον επουράνιο Βασιλέα, στον οποίο ανήκει η δόξα και το κράτος, στον Πατέρα και στον Υιό και στο Άγιο Πνεύμα στους αιώνες. Αμήν.

Είναι αδύνατον, χωρίς τον Θεό και μόνο με τις δικές του δυνάμεις, να ελευθερώσει κανείς τον εαυτό του σε τέτοιο βαθμό ώστε να απαλλαγεί πλήρως από την πάλη με τους λογισμούς· το να αντιλέγει όμως και να μην συγκατατίθεται σε αυτούς, είναι δυνατόν. Δ'. Εάν κάποιος είναι μπλεγμένος στα πράγματα αυτού του κόσμου και στα ποικίλα δεσμά του, και παρασύρεται από τα πάθη της κακίας, απέχει πολύ από το να γνωρίζει, όπως προείπαμε, ότι υπάρχει κάποια άλλη πάλη και ένας διαφορετικός, αόρατος πόλεμος. Διότι είναι ευκταίο, αφού ελευθερώσει κανείς τον εαυτό του από όλα τα ορατά πράγματα και αποστασιοποιηθεί από τις σαρκικές ηδονές, αρχίζοντας να προσκαρτερεί στον Κύριο, να μπορέσει να αποκτήσει επίγνωση της εσωτερικής πάλης των παθών που φωλιάζει μέσα του και του κρυφού πολέμου που διεξάγεται μέσα μας. Εάν δεν γίνουν αυτά, όπως είπαμε, ούτε με όλη του την ψυχή και ολοκληρωτικά δεν θα δεχθεί κάποιος να αφοσιωθεί στον Θεό, ούτε θα επιγνώσει αυτά τα απόκρυφα πάθη της κακίας και τα εσωτερικά δεσμά· αντιθέτως, κινδυνεύει, ενώ φέρει τραύματα και υποθάλπει αόρατα πάθη, να νομίζει και να θεωρεί ότι είναι υγιής. Για εκείνον όμως που καταφρόνησε την επιθυμία και τη δόξα, πρώτον μεν καθίσταται δυνατό να τα επιγνώσει αυτά, και έπειτα, αφού δεηθεί στον Χριστό με πίστη και λάβει από τον ουρανό τα όπλα του Πνεύματος, δηλαδή τον θώρακα της δικαιοσύνης, την περικεφαλαία του σωτηρίου, τον θυρεό της πίστεως και τη μάχαιρα του Πνεύματος, να τα καταπαλαίψει.

Αν αληθινά έγινες νύμφη Του και το Άγιο Πνεύμα Του σε κατέστησε κληρονόμο Του ενώ ήσουν ακόμη στο σώμα, να προσδοκάς τη βασιλεία, ειδάλλως, να προσδοκάς λύπη και στεναγμό, διότι αισχύνη και όνειδος θα προπορεύονται από εσένα ενώπιον των αγίων. Αυτό δε να γνωρίζεις, ότι όπως μια παρθένος αυτού του κόσμου, όταν σηκώνεται το πρωί κάθε ημέρα δεν καταπιάνεται με καμία άλλη φροντίδα, πριν στολίσει τον εαυτό της για τον νυμφίο της, κοιτάζοντας πολλές φορές στον καθρέφτη, μήπως υπάρχει κάποιο ψεγάδι στο πρόσωπό της. Διότι, αν έχει κάποιο ψεγάδι, δεν θα αρέσει στον νυμφίο της. Έτσι, πολλή είναι η μέριμνα των αγίων νύχτα και ημέρα να ερευνούν τους λογισμούς τους και να μαθαίνουν, αν βρίσκονται υπό τον ζυγό του Αγίου Πνεύματος ή όχι. Λοιπόν, αγωνίζου, αδελφέ, με επιμέλεια, με πόνο καρδιάς και στόματος, με την επίγνωση για να αποκτήσεις εκείνη την αιώνια χαρά, διότι σπάνιοι είναι αυτοί που αξιώθηκαν να την λάβουν, οι οποίοι απέκτησαν «την μάχαιρα του Πνεύματος» και οδήγησαν την ψυχή τους σε προκοπή και ελευθέρωσαν όλες τις αισθήσεις της από κάθε μολυσμό των παθών, όπως είπε ο απόστολος· ώστε να παράσχουμε την αύξησή τους μέσα μας σε όλα, «ο οποίος είναι η κεφαλή, ο Χριστός». Είναι δε δυνατό το άγιο όνομά Του να βοηθήσει «στην ασθένειά μας», ώστε να αξιωθούμε να φθάσουμε μαζί με όλους τους αγίους Του. Αμήν.

Έπειτα εισέρχεται σε θλίψη και δαμασμό και στενοχώρια για να δοκιμαστεί, ώστε λίγο-λίγο να εξημερωθεί μέσω του Πνεύματος, καθώς εκλείπει και αφανίζεται σιγά-σιγά η αμαρτία που υπάρχει μέσα της. Και έτσι η ψυχή, αφού ενδυθεί «τον θώρακα της δικαιοσύνης» και «την περικεφαλαία του σωτηρίου» και «τον θυρεό της πίστεως» και «τη μάχαιρα του πνεύματος», διδάσκεται να πολεμά τους εχθρούς της. Και έτσι εξοπλισμένη με το Πνεύμα του Κυρίου αγωνίζεται «προς τα πνευματικά της πονηρίας» και σβήνει «τα πεπυρωμένα βέλη του πονηρού». Διότι χωρίς τα όπλα του Πνεύματος δεν καταργείται η αμαρτία. Έχοντας όμως η ψυχή τα όπλα του Κυρίου, όταν ακούσει και αισθανθεί τους σφοδρούς πολέμους, «εκπορεύεται με αλαλαγμό και κραυγή» (καθώς λέγεται στον Ιώβ), διότι και μόνο από «τη φωνή της δεήσεώς» της καταπίπτουν οι εχθροί. Και έτσι, αφού αγωνιστεί και νικήσει στον πόλεμο μέσω του Πνεύματος, φέρει νικηφόρους στεφάνους με πολλή παρρησία, και έτσι ενώνεται με τον επουράνιο Βασιλέα στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Διότι μεγάλο και πολύτιμο δημιούργημα ενώπιον του Θεού τυγχάνει να είναι η ψυχή. Ας παρομοιάσουμε την κατασκευή της λεπτότητάς της με τον εξής περίπου τρόπο: όπως ακριβώς αν υπήρχε μια πόλη που έχει πλατείες, βουλευτήρια, δημόσια κτίρια, οδούς, γειτονιές, παλάτια και πολλά άλλα κτίσματα, και υπάρχουν σε αυτήν κατάλληλοι τόποι για να συγκεντρώνονται οι άρχοντες της πόλης και ολόκληρο το πλήθος των πολιτών, και εκεί κάθεται ο κριτής και δικάζει και καταδικάζει όλους τους κακοποιούς της πόλης, ληστές και κλέπτες ή μάγους ή μοιχούς ή συνωμότες, και ο κριτής στην πόλη, έχοντας λάβει τη βασιλική εξουσία, δηλαδή τις βασιλικές εικόνες και τα λάβαρα, μπορεί έτσι, μέσω της βασιλικής εξουσίας, να κρίνει και να εξολοθρεύει τους κακοποιούς· έτσι και η μεγάλη νοερή πόλη του Θεού, η ψυχή και το πολίτευμα των λογισμών που υπάρχει σε αυτήν, όταν λάβει την άνωθεν εξουσία μέσω της πίστεως και της ενάρετης πολιτείας της, «τη μάχαιρα του πνεύματος» και την επουράνια εικόνα του Χριστού και τα ουράνια πνευματικά λάβαρα του φωτός, τότε μπορεί να εξολοθρεύει και να καταδικάζει τους εχθρούς, τους κακοποιούς, τους συνωμότες και τους ληστές που βρίσκονται μέσα της (δηλαδή τα πνεύματα «της πονηρίας»).

«Ενδυθείτε την πανοπλία του Θεού, για να μπορέσετε να αντισταθείτε στις μεθοδείες του διαβόλου. Διότι η πάλη μας δεν είναι εναντίον σε αίμα και σάρκα, αλλά εναντίον στις αρχές, εναντίον στις εξουσίες, εναντίον στους κοσμοκράτορες του σκότους τούτου του αιώνα, εναντίον στα πνεύματα της πονηρίας». Ώστε υπάρχουν αρχές και εξουσίες και κοσμοκράτορες και πνεύματα της πονηρίας, εναντίον των οποίων πρέπει εμείς να αγωνιζόμαστε και να πολεμούμε. Και πού βρίσκονται αυτά και πού πολεμούν; Μέσα στην ψυχή, στους λογισμούς. Γι' αυτό προσθέτει: «Σταθείτε, λοιπόν, έχοντας περιζώσει την οσφύ σας με την αλήθεια, και έχοντας υποδηθεί τα πόδια με την ετοιμασία του ευαγγελίου της ειρήνης, και ενδυόμενοι τον θώρακα της δικαιοσύνης. Πάνω απ' όλα, παίρνοντας τον θυρεό της πίστεως, με τον οποίο θα μπορέσετε να σβήσετε όλα τα πεπυρωμένα βέλη του πονηρού. Και δεχθείτε την περικεφαλαία του σωτηρίου και τη μάχαιρα του Πνεύματος». Και συνεχίζει υποδεικνύοντας πώς μπορεί κάποιος να τα βρει και να τα αποκτήσει αυτά, λέγοντας: «μέσω κάθε προσευχής και δεήσεως, προσευχόμενοι σε κάθε καιρό, και παραμένοντας προσηλωμένοι σε αυτό με κάθε καρτερία και δέηση». Δίδαξε λοιπόν πώς πρέπει εμείς να βρούμε τα πνευματικά όπλα, με τα οποία δυνάμεθα να κατατροπώσουμε τους αόρατους εχθρούς.

Πρέπει, λοιπόν, εκείνος που επιθυμεί να γίνει άξιος του Κυρίου, πρώτα να απομακρυνθεί από όλα τα ορατά και να μισήσει τα πράγματα του κόσμου και τις ηδονές και τις τρυφές και τις δόξες και τα αξιώματα και τα αποκτήματα και την πατρίδα, τους γονείς και τους συγγενείς και τους φίλους κατά σάρκα, καθώς και τις τιμές και τους επαίνους και τις προσκυνήσεις των ανθρώπων, και όταν, έχοντας αγωνιστεί καλά ενάντια σε αυτά τα ορατά, αναδειχθεί νικητής, πρέπει στο εξής να προσκαρτερήσει στον Κύριο με κάθε δέηση και κόπο, με την ικεσία της προσευχής, ώστε να λάβει το όπλο από τον ουρανό, «τη μάχαιρα του Πνεύματος», και για να γυμναστεί με αυτά τα όπλα.

Διότι σε αυτόν που αρνήθηκε αληθινά τον κόσμο και αγωνίστηκε και απέρριψε από πάνω του το φορτίο της γης και των μάταιων ασχολιών και επιθυμιών και σαρκικών ηδονών και της δόξας και της εξουσίας και των ανθρώπινων τιμών, που σήκωσε τον εαυτό του και με όλη του την καρδιά απομακρύνθηκε από όλα αυτά σε αυτόν τον αγώνα, ο Κύριος βοηθά κρυφά ανάλογα με το μέτρο της θελήσεως της αρνήσεως του κόσμου. Και αφού σταθεί στη λατρεία του Κυρίου και εγκαρτερήσει εξ ολοκλήρου (με το σώμα και με την ψυχή εννοώ), εκείνος βρίσκει εναντίωση και κρυφά πάθη και αόρατα δεσμά και αφανή πόλεμο και αγώνα και κρυφή άθληση, και έτσι, αφού δεηθεί στον Κύριο με πίστη και λάβει όπλα από τον ουρανό, τα όπλα του Πνεύματος, τα οποία απαρίθμησε ο μακάριος Απόστολος, «τον θώρακα της δικαιοσύνης» και «την περικεφαλαία του σωτηρίου» και «τον θυρεό της πίστεως» και «την μάχαιρα του πνεύματος», εξοπλισμένος θα μπορέσει «να σταθεί ενάντια στις κρυφές μεθοδείες του διαβόλου» στις παρούσες πονηρές ημέρες· αφού αποκτήσει αυτά τα όπλα μέσω κάθε προσευχής και εγκαρτερήσεως και δεήσεως, και πάνω απ' όλα μέσω της πίστεως, θα μπορέσει να κατατροπώσει τον πόλεμο ενάντια στις αρχές και τις εξουσίες και τους κοσμοκράτορες, και έτσι, έχοντας νικήσει τις αντίθετες δυνάμεις μέσω της ενέργειας του Αγίου Πνεύματος και της δικής του σπουδής σε κάθε αρετή, θα αξιωθεί την αιώνια ζωή στους απέραντους αιώνες των αιώνων.

Όταν λοιπόν ενδυθούμε τα όπλα του φωτός, την ασπίδα και την περικεφαλαία και τα υπόλοιπα που απαρίθμησε ο άγιος Παύλος, και πάρουμε στα χέρια μας ακονισμένη τη μάχαιρα του Πνεύματος, τότε λέμε ότι στρατευόμαστε και προετοιμάζουμε τους εαυτούς μας για μάχη.

Πρόσεξε, αδελφή εν Κυρίω, μην ενδώσεις. Αυτά είναι τα στίγματα του Χριστού, αυτά είναι ουράνια στεφάνια, που σε καθιστούν νέα μάρτυρα· διότι μήπως και εκείνες δεν είχαν την ίδια σάρκα, ευγενείς, πάμπλουτες, οι οποίες αποχωρίστηκαν από τον σύζυγο με τη μάχαιρα του πνεύματος; Έτσι σου υποδεικνύει ο λόγος να προετοιμαστείς, αδελφομήτηρ, για να μην σε δελεάσει σε τίποτα ο πειραστής διάβολος, ώστε να στερεώσεις πολλούς με το δικό σου παράδειγμα, και να τους σώσεις, για να πανηγυρίσεις αιώνια στη βασιλεία του Θεού.

Επομένως, ο παρών καιρός δεν είναι για εμάς καιρός αναπαύσεως ούτε αμεριμνησίας· αλλά πρέπει να θωρακιστούμε με τη νοητή πανοπλία και να αναλάβουμε τη μάχαιρα του Πνεύματος, να πολεμήσουμε και να στεφανωθούμε με νικητήρια τρόπαια· και όταν γίνει γνωστή η γενναιότητά μας στον αγώνα, τότε θα τερματίσει τον πραγματικό πόλεμο. Ναι, θα μας ανακαλέσει από την προσωρινή ξενιτιά και παροικία στην αληθινή κατοικία και ελευθερία της βασιλείας των ουρανών. Αυτό λοιπόν γράφουν ο νόμος, αυτό οι προφήτες, οι απόστολοι και οι διδάσκαλοι, και αυτό μας προξένησε η απερισκεψία του προπάτορα, και η γλυκύτητα της πικρής γεύσης.

Διότι βλέπετε, τέκνα μου, την κλήση σας, τι είδους και πόσο μεγάλη είναι. Και ατενίστε και ιχνηλατήστε τις οδούς των αγίων πατέρων μας που πορεύθηκαν σύμφωνα με αυτήν. Αντί για τη γη, προβάλλει μπροστά μας ο ουρανός, αντί για γονείς ο Θεός ως πρώτος και αληθινός πατέρας, αντί για συγγενείς οι συνασκητές και πνευματογέννητοι αδελφοί, αντί για φίλους οι ασώματοι και θεοειδείς άγγελοι, αντί για πολλούς θησαυρούς ο πλούτος των αρετών, αντί για υψηλά αξιώματα η μεγάλη, ατελεύτητη και ανεκδιήγητη βασιλεία των ουρανών, αντί για την πορνική φιληδονία η γλυκιά και ακόρεστη απάθεια, αντί για την καύχηση των ίππων και κάθε λογής περιουσία τα ακατάληπτα και άφραστα αγαθά. Φοβηθείτε λοιπόν τον μόνο ζώντα Θεό, τέκνα μου, περιφράξτε τους εαυτούς σας και θωρακιστείτε πνευματικά, οπλιστείτε τηρώντας τις εντολές, και αναλάβετε τη μάχαιρα του Πνεύματος, η οποία είναι ο λόγος του Θεού, και συντρίψτε τους κοσμοκράτορες του σκότους του αιώνα τούτου και τα πνεύματα της πονηρίας, ώστε να πείτε μαζί με τον άγιο Παύλο:

Σταθείτε, λοιπόν, έχοντας περιζωστεί τη μέση σας με την αλήθεια, όπως έχει γραφτεί, και έχοντας ενδυθεί τον θώρακα της δικαιοσύνης, και έχοντας υποδηθεί στα πόδια σας την ετοιμασία του ευαγγελίου της ειρήνης, αναλαμβάνοντας πάνω απ' όλα την ασπίδα της πίστεως, με την οποία θα μπορέσετε να σβήσετε όλα τα πυρωμένα βέλη του πονηρού. Και δεχθείτε την περικεφαλαία της σωτηρίας και τη μάχαιρα του Πνεύματος, που είναι ο λόγος του Θεού.» Αυτά είναι τα αποστολικά παραγγέλματα, αυτά και εμείς οι ταπεινοί διακηρύσσουμε μαζί του, και σας παρακαλούμε θερμά να μην αποκάμνετε στις θλίψεις ούτε να λυγίζετε στους πειρασμούς, γνωρίζοντας ότι το να δοκιμάζεται κανείς περισσότερο, αποτελεί αφορμή για περισσότερα στεφάνια. Και είθε ο Θεός να δώσει αυτή τη δύναμη, διότι είναι δυνατός να πράξει αυτό που έχει υποσχεθεί, είναι δυνατός να μας ενισχύσει ακόμη περισσότερο, ώστε να υπομείνουμε όχι μόνο πληγές, αλλά και φωτιά και ξίφος και θηρία και οτιδήποτε άλλο. Διότι, έχοντας αυτή την πεποίθηση ο Απόστολος λέει: «Σε όλα αυτά υπερνικούμε διά μέσου εκείνου που μας αγάπησε. Και είμαι πεπεισμένος ότι ούτε θάνατος ούτε ζωή, ούτε αρχές ούτε δυνάμεις, ούτε ύψωμα ούτε βάθος, ούτε καμία άλλη κτίση θα μπορέσει να μας χωρίσει από την αγάπη του Θεού, η οποία είναι εν Χριστώ Ιησού στον Κύριό μας.»