Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ 5:4

ιη΄ Περί του εάν οι τηρητές του νόμου θα δικαιωθούν, και πώς εκπίπτει της χάριτος αυτός που δικαιώνεται διά του νόμου. ιθ΄ Περί του ότι όσοι αμάρτησαν χωρίς νόμο, χωρίς νόμο και θα απωλεσθούν. κ΄ Περί της συκής που ξηράνθηκε στο Ευαγγέλιο.

Ερώτηση ΙΗʹ Εάν οι τηρητές του νόμου θα δικαιωθούν, σύμφωνα με τον Απόστολο, πώς πάλι λέγει «όσοι δικαιώνεστε μέσω του νόμου ξεπέσατε από τη χάρη»; Απόκριση. Δεν θα δικαιωθούν απλώς οι τηρητές του νόμου, αλλά θα δικαιωθούν εκείνοι που τηρούν τον πνευματικό νόμο, ο οποίος κατανοείται πνευματικά, και εφαρμόζουν τον κατά πνεύμα νόμο σύμφωνα με τον εσωτερικό άνθρωπο εν Πνεύματι, χωρίς να εκπίπτουν από τη χάρη, μέσω της μετάβασης στο βάθος της ψυχής κατά την κάθαρση του λόγου. Εκείνοι δε που λατρεύουν σωματικά ακολουθώντας τα εξωτερικά φαινόμενα του νόμου εκπίπτουν οπωσδήποτε από τη θεία χάρη, διότι αγνοούν την τελείωση του πνευματικού νόμου εν χάριτι, η οποία καθαίρει τον νου από κάθε κηλίδα, και αγνοούν ότι το τέλος αυτού είναι ο Χριστός.

Επομένως, όσα ειπώθηκαν προς τους Γαλάτες από τον απόστολο περί της περιτομής, ορθό θα ήταν να λεχθούν και προς τους αζυμίτες, μεταφερόμενα στο ζήτημα περί των αζύμων, ότι δηλαδή εάν τρώτε άζυμα, ο Χριστός δεν θα σας ωφελήσει σε τίποτα. Και διαβεβαιώνω κάθε άνθρωπο που χρησιμοποιεί τα άζυμα, ότι είναι οφειλέτης να τηρήσει όλον τον νόμο· αποκοπήκατε από τον Χριστό όσοι επιζητείτε να δικαιωθείτε βάσει του νόμου· εκπέσατε από τη χάρη. Διότι, εάν η περιτομή είναι απορριπτέα, επειδή ανήκει στον νόμο, απορριπτέο είναι και το άζυμο, επειδή ανήκει στον νόμο.

Διαμαρτύρομαι δε σε κάθε άνθρωπο που περιτέμνεται, ότι είναι οφειλέτης να τηρήσει όλο τον νόμο. Χωριστήκατε από τον Χριστό όσοι δικαιώνεστε μέσω του νόμου· εκπέσατε από τη χάρη. Και εγώ, λέει, αδελφοί, εάν κηρύττω ακόμη την περιτομή, γιατί διώκομαι ακόμη; Επομένως έχει καταργηθεί το σκάνδαλο του σταυρού. Είθε και να αποκοπούν αυτοί που σας αναστατώνουν. Εκείνος δε, που εκφράστηκε με τόση σφοδρότητα εναντίον της περιτομής, πώς επρόκειτο να πει ότι αυτή, ως κάτι το αδιάφορο, δεν έχει καμία απολύτως ισχύ εν Χριστώ, όπως ακριβώς ούτε και η ακροβυστία, και με αυτόν τον τρόπο να δίνει την εντύπωση ότι την επιτρέπει στους πιστούς; Αλλά δεν συμβαίνει αυτό, δεν συμβαίνει· αντιθέτως, κατανοούμε ότι ο απόστολος αποδίδει τον χαρακτήρα του αδιάφορου στην περιτομή σε σύγκριση με την ακροβυστία σε εκείνη την περίπτωση, κατά την οποία, πριν από την πίστη στον Χριστό, ο προσερχόμενος συμμετείχε σε οποιοδήποτε από τα δύο, ούτως ώστε αυτός να μη διστάζει αν, προσερχόμενος, θα γίνει δεκτός ή θα αποπεμφθεί εξαιτίας της μίας ή της άλλης κατάστασης· αλλά να γνωρίζει ότι εξίσου κανένα από τα δύο δεν έχει ισχύ. Επειδή, εάν κάποιος αποδεχθεί την περιτομή μετά την πίστη, ας γνωρίζει ότι αμαρτάνει ασυγχώρητα απέναντι στην ίδια την πίστη, ομοίως δε και εάν αποδέχεται τα άζυμα.