Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 10:9

Αμέσως λοιπόν μετά τον κατακλυσμό, ο Νώε, αφού έζησε τριακόσια έτη με τα πλήθη που προήλθαν από αυτόν, διήγε εν ομονοία, όντας βασιλιάς κατ' εικόνα του μόνου Θεού. Μετά δε την τελευτή του, πολλοί από τους απογόνους του επιθύμησαν την βασιλεία και, σπεύδοντας να βασιλεύσουν, επινοούσε ο καθένας πώς θα μπορούσε να το επιτύχει. Και ο μεν με πόλεμο, άλλος με δόλο, έτερος με πειθώ και άλλος με άλλον τρόπο. Μεταξύ αυτών ήταν κάποιος από το γένος του Χαμ, ο οποίος γέννησε τον Μεστρέμ, από τον οποίο πληθύνθηκαν τα φύλα των Αιγυπτίων, των Βαβυλωνίων και των Περσών. Από αυτό το γένος προήλθε κάποιος με το όνομα Νεβρώδ, ο οποίος παρέλαβε τις μαγικές τέχνες μέσω διαδοχής, και ο οποίος, ως γίγαντας, επέλεξε να φρονεί αντίθετα προς τον Θεό, τον οποίο οι Έλληνες ονόμασαν Ζωροάστρη. Αυτός, μετά τον κατακλυσμό, έχοντας επιθυμήσει την βασιλεία και όντας μέγας μάγος, εξανάγκαζε με μαγικές τέχνες τον αστέρα του νυν βασιλεύοντος κακού που παρατηρεί τον κόσμο, να του παραχωρήσει την βασιλεία. Εκείνος δε (ως άρχων που ήταν και έχοντας την εξουσία πάνω σε αυτόν που τον εξανάγκαζε) έχυσε με οργή το πυρ της βασιλείας, προκειμένου να ανταποκριθεί στον εξορκισμό και να τιμωρήσει αυτόν που τον εξανάγκασε αρχικά. Από αυτήν λοιπόν την αστραπή που έπεσε από τον ουρανό στη γη εξοντώθηκε ο μάγος Νεβρώδ, και εξαιτίας του γεγονότος αυτού μετονομάστηκε σε Ζωροάστρη, επειδή η ζωντανή ροή του αστέρα κατήλθε εναντίον του.

Ονομάζει «γη του Νεβρώδ» τη χώρα των Ασσυρίων, δηλαδή τη Βαβυλώνα, γύρω από την οποία, όπως λέγεται, είχε σκαφτεί βαθιά τάφρος. Και την ονομάζει γη του Νεβρώδ, επειδή αυτός αποτελεί την αρχή και τη γένεση των Βαβυλωνίων και είναι ο γενάρχης τους. Έτσι γράφεται για αυτόν στη Γένεση: «Γιοι του Ρεγμά είναι ο Σαβά και ο Δαδάν. Ο Χους γέννησε τον Νεβρώδ· αυτός άρχισε να είναι γίγαντας πάνω στη γη. Αυτός ήταν γίγαντας κυνηγός ενώπιον του Κυρίου του Θεού· γι' αυτό θα λένε: Σαν τον Νεβρώδ, γίγαντα κυνηγό ενώπιον του Κυρίου. Και η αρχή της βασιλείας του έγινε η Βαβυλώνα, η Ορέχ, η Αρχάδ και η Χαλάννη στη γη Σενναάρ». Και η Θεία Γραφή αναφέρει ότι ο πύργος ανεγέρθηκε στη Χαλάννη, η οποία είναι περσική τοποθεσία. Επομένως, «γη του Νεβρώδ» ονομάζει τη Βαβυλώνα, η οποία περιβάλλεται από τάφρο, όπως μόλις ανέφερα. Έτσι, λοιπόν, λέει ότι θα ποιμάνουν τον Ασσούρ και ολόκληρη τη γη του Νεβρώδ, ώστε να παραμείνουν μέσα στην τάφρο, και να μην επεκτείνονται πλέον σε πόλεις και χώρες, αλλά να μένουν κλεισμένοι περίτρομοι και τρέμοντας· αυτό ακριβώς θα δούμε να παθαίνουν τα στίφη των δαιμόνων μέσω του Χριστού.

Οι δε γιοι του Χους του Αιθίοπα <του γιου του Χαμ του δεύτερου> γιου του Νώε. (5) Ο Σαβά (6) και ο Ευηλάτ (7) και ο Σεβακαθάθ (8) και ο Ρεγμά (9) και ο Σεκατθά, αυτοί είναι οι πρώτοι Αιθίοπες σύμφωνα με τις φυλές τους. Και οι γιοι του Ρεγμά του γιου του Χους του Αιθίοπα <του γιου του Χαμ> του <δεύτερου> γιου του Νώε: (10) Ο Σάβατον (11) και ο Ιουδάδ (12) και ο Νεβρώδ ο Αιθίοπας γίγαντας. [διότι έχει γραφτεί: και ο Χους γέννησε τον Νεβρώδ τον Αιθίοπα γίγαντα κυνηγό—ως Νεβρώδ ο γίγαντας κυνηγός.] Και οι πατριές των Αιγυπτίων μαζί με τον Μεστραείμ τον πατέρα τους είναι οκτώ. Διότι λέγει ως εξής: Και ο Μεστραείμ γέννησε (13) τους Λυδιείμ, από τους οποίους προήλθαν οι Λύδιοι, και (14) τους Τενιείμ, από τους οποίους προήλθαν οι Πάμφυλοι, και (15) τους Λαβιείμ, από τους οποίους προήλθαν οι Λίβυες, και (16) τους Νεφθαλείμ, από τους οποίους προήλθαν οι Φυγάδες, και (17) τους Πατροσονιείμ, από τους οποίους προήλθαν οι Λύκιοι, και (18) τους Φυλιστιείμ, από τους οποίους προήλθαν οι Φοίνικες (?), και (19) τους Καφθοριείμ, από τους οποίους προήλθαν οι Κίλικες.

Και ο καθολικός όφις, λέει, αυτός είναι ο σοφός λόγος της Εύας. Αυτό, λέει, είναι το μυστήριο της Εδέμ, αυτός είναι ο ποταμός που εκπορεύεται από την Εδέμ, αυτό είναι το σημείο που τέθηκε στον Κάιν, ώστε καθένας που τον βρίσκει να μην τον σκοτώσει. Αυτός, λέει, είναι ο Κάιν του οποίου τη θυσία δεν δέχθηκε ο θεός αυτού του κόσμου, αλλά προσδέχθηκε την αιματοβαμμένη του Άβελ· διότι στα αίματα, λέει, χαίρεται ο δεσπότης αυτού του κόσμου. Αυτός είναι, λέει, εκείνος που στις έσχατες ημέρες φάνηκε με ανθρώπινη μορφή στα χρόνια του Ηρώδη, ο οποίος έγινε κατά την εικόνα του Ιωσήφ που πουλήθηκε από τα χέρια των αδελφών του, του οποίου και μόνο το ένδυμα ήταν ποικιλόχρωμο. Αυτός είναι, λέει, ο οποίος έγινε κατά την εικόνα του Ησαύ, του οποίου η στολή ευλογήθηκε ακόμη και όταν ο ίδιος ήταν απών· ο οποίος δεν δέχθηκε, λέει, την τυφλή ευλογία, αλλά πλούτισε από έξω, χωρίς να λάβει τίποτα από αυτόν που μειωνόταν η όρασή του· του οποίου το πρόσωπο είδε ο Ιακώβ «όπως θα έβλεπε άνθρωπος πρόσωπο Θεού». Γι' αυτόν, λέει, έχει γραφτεί: «όπως ο Νεβρώδ, γίγαντας κυνηγός ενώπιον του Κυρίου». Υπάρχουν δε, λέει, πολλοί που τον μιμούνται αντιθέτως, τόσοι όσοι ήταν οι όφεις στην έρημο που δάγκωναν τους υιούς του Ισραήλ, από τους οποίους έσωσε αυτούς που δαγκώνονταν εκείνος ο τέλειος όφις, τον οποίο έστησε ο Μωυσής. Αυτό είναι, λέει, εκείνο που έχει ειπωθεί: «και όπως ακριβώς ύψωσε ο Μωυσής τον όφι στην έρημο, έτσι πρέπει να υψωθεί και ο Υιός του ανθρώπου».

«Και έζησε», λέει, «ο Νώε μετά τον κατακλυσμό τριακόσια πενήντα έτη· και έγιναν όλες οι ημέρες του Νώε εννιακόσια πενήντα έτη, και πέθανε». Μη νομίσεις δε ότι η θεία Γραφή το επεσήμανε αυτό τυχαία, αλλά πρόσεξε και από αυτό την εγκράτεια του δικαίου, ότι δηλαδή, αν και απόλαυσε ελευθερία και άνεση, και έζησε τόσο μεγάλο αριθμό ετών μετά την έξοδο από την κιβωτό, δεν προχώρησε πλέον σε τεκνοποιία. Διότι η Γραφή δεν ανέφερε ότι απέκτησε άλλα παιδιά, εκτός από εκείνα τα τρία. Από αυτό, πάλι, αναλογίσου την πολλή ακολασία του Χαμ, ο οποίος, ούτε βλέποντας τον πατέρα του να επιδεικνύει τόση εγκράτεια, σωφρονιζόταν, αλλά διέπραττε τα πάντα αντίθετα προς τον γεννήτορά του. Γι' αυτό και δικαιολογημένα ολόκληρο το γένος που προήλθε από αυτόν καταδικάστηκε στη δουλεία, ώστε να έχει έναν χαλινό για τη μοχθηρή του προαίρεση. Έπειτα η θεία Γραφή, διηγούμενη από εδώ και πέρα αυτούς που γεννήθηκαν από τα παιδιά του, λέει: «Ο Χαμ δε γέννησε τον Χους»· και πάλι: «Ο Χους δε γέννησε τον Νεβρώδ. Αυτός άρχισε να είναι γίγαντας επί της γης. Αυτός ήταν γίγαντας κυνηγός εναντίον του Κυρίου». Και μερικοί μεν ισχυρίζονται ότι το «εναντίον του Κυρίου» ειπώθηκε αντί του «εναντιούμενος στον Θεό»· εγώ όμως δεν νομίζω ότι η θεία Γραφή υπονοεί αυτό, αλλά ότι ήταν κάποιος ισχυρός και ανδρείος.

Η δε φράση «απέναντι Κυρίου του Θεού» σημαίνει ότι δημιουργήθηκε από Αυτόν και έλαβε την ευλογία από τον ίδιο τον Θεό, ή ότι ο Θεός επρόκειτο να θαυμαστεί μέσω αυτού, επειδή έπλασε και ανέδειξε έναν τέτοιον άνθρωπο πάνω στη γη. Αλλά και αυτός πάλι, μιμούμενος τον πρόγονό του και μη χρησιμοποιώντας όπως έπρεπε τα φυσικά του πλεονεκτήματα, εφηύρε έναν άλλο τρόπο δουλείας, και επιχείρησε να γίνει άρχοντας και βασιλιάς. Διότι δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει βασιλιάς, εάν δεν υπήρχαν οι αρχόμενοι. Και αυτό βέβαια φαίνεται μάλλον να είναι ελευθερία· πρόκειται όμως για βαρύτατη δουλεία υπό το σχήμα της ελευθερίας, καθόσον κυριαρχεί και πάνω στους ελεύθερους. Και δες την πλεονεξία πόσα προκαλεί· δες τη σωματική ισχύ να μην παραμένει στα οικεία της όρια, αλλά διαρκώς να επιθυμεί τα περισσότερα και να ορέγεται τη δόξα.

Αδελφέ, με ακρίβεια να εκτελείς αυτές τις εντολές, για να μη γίνει η ψυχή σου κατοικητήριο κάθε πάθους· αλλά να επαγρυπνείς για το καθένα από αυτά, ώστε να μην περάσεις όλο τον βίο σου άκαρπο. ΤΙΤΛΟΣ ΣΤ΄. — Περί τεχνών, και ποιοι εφηύραν τις τέχνες. «Η Αδά γέννησε τον Ιωβήλ· αυτός υπήρξε ο πατέρας όσων κατοικούν σε σκηνές ως κτηνοτρόφοι· και το όνομα του αδελφού του ήταν Ιουβάλ. Αυτός υπήρξε ο εφευρέτης του ψαλτηρίου και της κιθάρας. Η δε Σελά γέννησε και αυτή τον Θοβήλ· ο οποίος ήταν σφυροκόπος χαλκουργός, του χαλκού και του σιδήρου.» «Ο Χους γέννησε τον Νεμβρώδ· αυτός άρχισε να είναι πάνω στη γη γίγαντας κυνηγός ενώπιον του Κυρίου.» Τον ιππικό αγώνα πρώτος επινόησε ο Ενυλιόστης, γιος του Ποσειδώνα. Τον ίδιο δε ιππικό αγώνα με άρματα εφηύρε ο Δίπολις. Ο Οινόμαος πρώτος τέλεσε τον αγώνα με τετράπωλα άρματα (τέθριππα). Η δε κατασκευή του ιπποδρομίου έχει διαμορφωθεί σύμφωνα με τη διοίκηση του κόσμου· δηλαδή του ουρανού, και της γης, και της θάλασσας. Τις δώδεκα λοιπόν θύρες τις όρισαν ως τους δώδεκα οίκους του ζωδιακού κύκλου που διοικεί τη γη και τη θάλασσα, καθώς και τον παροδικό δρόμο του βίου των ανθρώπων· το δε έδαφος του ιπποδρόμου, όρισαν να είναι η γη· τον δε Εύριπο (την τάφρο), τη θάλασσα που διαχωρίζεται από τη γη· τον δε καμπτήρα προς τις θύρες, την ανατολή· εκείνον δε προς τη σφενδόνη (το ημικύκλιο του ιπποδρόμου), τη δύση· τα δε επτά σπαθία, την κίνηση και την τροχιά της αστρικής διάταξης των επτά αστέρων της Μεγάλης Άρκτου.