Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 14:13

Βʹ. Αν και είναι πάρα πολύ εύκολο να προσθέσουμε αμέτρητα ακόμη σε όσα έχουν λεχθεί, και να παραθέσουμε επιπλέον φωνές αγίων προφητών, μέσα από τις οποίες θα μπορούσε κανείς να διαπιστώσει πολύ ξεκάθαρα ότι η σύμφωνα με τον Νόμο λατρεία είναι μη αποδεκτή από τον Θεό, ωστόσο, για να μην εκτρέψουμε τον λόγο από τον προκείμενο σκοπό του και παρασυρθεί το διήγημα πολύ μακριά, σαν να βαδίζει σε διαφορετικό δρόμο, θα προχωρήσουμε τώρα στον ίδιο τον θεσπέσιο Αβραάμ. Αυτός, όταν πληροφορήθηκε ότι ο ανιψιός του ο Λωτ βρέθηκε αναπάντεχα σε κίνδυνο, διότι κατοικούσε στα Σόδομα και είχε ήδη συλληφθεί ως αιχμάλωτος ανάμεσα στους δούλους, εξοπλίζει αυτούς που είχαν γεννηθεί στο σπίτι του, καθώς και κάποιους άλλους από τους συμμάχους του, τον Εσχώλ, τον Αννάν και τον Μαμβρή. Εκστρατεύει έπειτα εναντίον των νικητών με γενναιότητα και απαλλάσσει τον άνθρωπο από την αρπακτικότητά τους. Και μαζί με αυτόν διασώζει ένα πάρα πολύ μεγάλο πλήθος ανθρώπων, που είχαν αδικηθεί και κινδύνευαν μαζί του. Καθώς δε επέστρεφε στην πατρίδα, φέροντας τα σεπτά γνωρίσματα της ανδρείας του έναντι των εχθρών, ήλθαν αναγκαίως να τον προϋπαντήσουν εκείνοι που είχαν ωφεληθεί από τους δικούς του κόπους.

Ή δεν λέει την αλήθεια όταν λέει: «Ζω εγώ, λέει ο Κύριος, ότι αυτούς που με δοξάζουν θα τους δοξάσω;» ΠΑΛΛ. Βεβαιότατα. ΚΥΡ. Φέρνει λοιπόν εις πέρας όσα συντελούν στη δόξα του Θεού καθένας, νομίζω, που είναι γενναίος και έχει ασκηθεί στην πνευματική ανδρεία, και έχει εξασκηθεί να αντιστέκεται σε ορατούς και αόρατους εχθρούς, γνωρίζοντας να διασώζει τον εαυτό του και τους άλλους, και μπορώντας τα πάντα εν Θεώ. ΠΑΛΛ. Συμφωνώ. ΚΥΡ. Θέλεις λοιπόν να το εξετάσουμε αυτό πολύ καλά, σαν να είναι σκιαγραφημένο σε πίνακα, μέσα από τις πολύ ωφέλιμες για εμάς διηγήσεις σχετικά με τον θεσπέσιο Αβραάμ; ΠΑΛΛ. Θα το ήθελα πάρα πολύ. Πώς όχι άλλωστε; ΚΥΡ. Είναι γραμμένο λοιπόν, ότι ο Λωτ κατοικούσε και έμενε στα Σόδομα. Επειδή όμως ένας φοβερός και βαρύς πόλεμος ρήμαζε τη γη, καθώς αυτοί που βρίσκονταν κοντά και αυτοί από τη γειτονική χώρα, μαζί με τους αρχηγούς τους, κατέλαβαν την πόλη κατά κράτος, ο Λωτ απήχθη μαζί με τους εκδιωχθέντες και πιάστηκε αιχμάλωτος μαζί με τους άλλους. Αφού όμως έφτασε κάποιος από αυτούς που διασώθηκαν, «Αναγγέλθηκε», λέει, «στον Αβραάμ τον περάτη, ενώ αυτός κατοικούσε κοντά στη δρυ του Μαμβρή, του Αμορραίου, αδελφού του Εσχώλ και αδελφού του Αυνάν, οι οποίοι ήταν σύμμαχοι του Άβραμ. Ακούγοντας δε ο Άβραμ ότι αιχμαλωτίστηκε ο Λωτ ο ανιψιός του, απαρίθμησε τους δικούς του υπηρέτες που είχαν γεννηθεί στο σπίτι του, τριακόσιους δεκαοκτώ. Και τους καταδίωξε έως τη Δαν. Και τους επιτέθηκε μέσα στη νύχτα, αυτός και οι υπηρέτες του.»

Έπειτα λοιπόν, αποδίδοντάς του την πρέπουσα τιμή ως νικητή, τον προϋπάντησαν εύλογα και ο βασιλιάς των Σοδόμων και ο Μελχισεδέκ, ο ιερέας του Θεού του Υψίστου, όπως έχει γραφτεί. Δεν τον προϋπάντησε όμως απλά, αλλά έφερε μαζί του τα σύμβολα της ιερωσύνης, όπως συνηθιζόταν τότε, άρτους και οίνο, και ευλόγησε τον Αβραάμ και του προσέφερε ως τιμή ιερά λόγια. Ανδραγάθησε λοιπόν και νίκησε ο Αβραάμ· διότι τέτοιοι είναι πάντοτε οι ανδρείοι κατά Χριστόν και εκείνοι που έχουν στον νου τους την πλέον θεοφιλή γενναιότητα. Θα προσθέσω δε, ως παράδειγμα και προς επιβεβαίωση των λόγων μου, τους αγίους αποστόλους, οι οποίοι, ενώ ο Σατανάς διαρπάζει τα πάντα με ευκολία, και ενώ αυτοί που αντιστέκονται στα δόγματα της αλήθειας λεηλατούν τις ψυχές των πιο απλοϊκών ανθρώπων, εκείνοι αντιστάθηκαν γενναία, εξοπλίζοντας μαζί τους τους οικείους τους, δηλαδή εκείνους που είχαν ανατραφεί με τα Ιερά Γράμματα, καθώς και κάποιους από τους συμμάχους, που δεν ήταν Εβραίοι, εννοώ δηλαδή πάλι εκείνους που είχαν μεν ακόμη κοσμικό φρόνημα, αλλά αγωνίζονταν μαζί με τους αγίους και τους ακολουθούσαν με ζήλο, και επιδεικνύοντας τέτοια ανδρεία νίκησαν και άρπαξαν από την πλεονεξία εκείνου τους αιχμαλώτους.

Και γιατί ονομαζόταν περάτης, λέγει; Η χώρα της Ιουδαίας, δηλαδή ολόκληρη η Παλαιστίνη, που εκτείνεται από την Αίγυπτο μέχρι τον Ευφράτη, βρίσκεται απέναντι από τη Βαβυλωνία, από όπου καταγόταν ο Αβραάμ· και ανάμεσά τους ρέει ο ποταμός, αποτελώντας κοινό σύνορο και των δύο περιοχών. Επειδή, λοιπόν, δεν καταγόταν από την Παλαιστίνη, αλλά ήλθε από το πέραν, από τη Βαβυλωνία, για τον λόγο αυτό έλαβε το όνομα τόσο από τον τόπο όσο και από το γεγονός, και ονομαζόταν περάτης, επειδή ήλθε από το πέραν. Και γιατί ήλθε από το πέραν; Επειδή το πρόσταξε ο Θεός.

Αφού δε έφθασε κάποιος εκ των διασωθέντων, λέγει, το ανήγγειλε στον Άβραμ στον περάτη.

Αυτός δε κατοικούσε κοντά στη δρυ του Μαμβρή του Ομορού, του αδελφού του Εσχώλ και αδελφού του Αυνάν, οι οποίοι ήταν σύμμαχοι του Άβραμ. Πώς, ενώ είχε ξεσπάσει ένας τόσο μεγάλος πόλεμος, δεν το γνώριζε ο πατριάρχης; Ίσως η μεταξύ τους απόσταση να ήταν μεγάλη, γι' αυτό και το αγνοούσε. Ήλθε λοιπόν κάποιος και το ανήγγειλε στον Άβραμ τον περάτη· για να μας υπενθυμίσει ότι πρόκειται για αυτόν που ήλθε από τη Χαλδαία. Διότι, επειδή είχε την κατοικία του πέραν του Ευφράτη, γι' αυτό και ονομαζόταν περάτης. Και οι γονείς του τού έδωσαν το όνομα αυτό ανέκαθεν και εξαρχής, προμηνύοντας τη μετανάστευσή του από εκεί. Επειδή δηλαδή επρόκειτο να περάσει τον Ευφράτη και να έλθει στην Παλαιστίνη, γι' αυτό και ονομαζόταν Άβραμ.