Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 14:18

Για παράδειγμα, ονομάζουμε μάρτυρες αυτούς που αγωνίστηκαν μέχρι θανάτου για τον Χριστό και λέμε ότι προσέφεραν τα αίματά τους στον Θεό, ορθά βεβαίως και δίκαια. Όμως, το καθένα από αυτά λέγεται με μεταφορική χρήση των λέξεων. Διότι από αυτούς που η πολιτεία συνηθίζει να ονομάζει μάρτυρες, οι οποίοι παρίστανται για την επιβεβαίωση της αλήθειας στον βίο και προσδίδουν αξιοπιστία σε όσα προβάλλονται μέσω εκείνων που γνωρίζουν, από αυτούς ονομάζουμε μάρτυρες και τους αγωνιστές της ευσέβειας. Και πράγματι, αυτοί, ομολογώντας θεολογικά την ενυπόστατη αλήθεια, μαρτύρησαν ενώπιον τυράννων και βασιλέων. Και λέμε ότι προσέφεραν τα αίματά τους στον Χριστό, μεταφέροντας την έννοια της προσφοράς από τα παχιά πρόβατα που προσέφερε ο δίκαιος Άβελ, και τα διχοτομημένα ζώα που προσέφερε ο Αβραάμ, και τους άρτους και τον οίνο που προσέφερε ο Μελχισεδέκ στον Αβραάμ, ή, αν θέλεις, και τη δεκάτη που προσέφερε στον Μελχισεδέκ εκείνος που προηγουμένως τον υποδέχθηκε. Και είναι φανερό ότι καθένας από αυτούς που προσέφεραν, προσέφερε κάτι το διαφορετικό από τον εαυτό του, χωρίς να υποστεί καμία οδύνη ούτε να του αποκοπεί κάποιο από τα μέλη του. Αντιθέτως, οι μάρτυρες του Χριστού ούτε κάτι ξεχωριστό από τους ίδιους προσέφεραν, ούτε έμειναν αλώβητοι στο σώμα κάνοντας την προσφορά, ούτε καν παρουσιάστηκαν να μαρτυρήσουν επειδή κλήθηκαν από κάποιον, αλλά με οικειοθελή βούληση έδωσαν εκείνη τη θαυμαστή και θεολογική μαρτυρία.

Το να σφραγίζεται η προσφορά μάς το παρέδωσε ο Μέγας Βασίλειος. Η προσφορά προσκομίζεται για να κοινωνεί ο λαός, λαμβάνοντας ο καθένας από μια μερίδα. Εάν όμως το πλήθος είναι μεγάλο, πρέπει να τεμαχίζονται οι μερίδες. Προκομίζοντας τον άρτο και εναποθέτοντάς τον στο δισκάριο, σαν σε νεφέλη, λέμε τα εξής: «Ως πρόβατον επί σφαγήν ήχθη.» Η Πρόθεση είναι εκ φύσεως ισοδύναμη με τα Άγια των Αγίων, ή μάλλον και πολύ ανώτερη από αυτά, ή και από το σπήλαιο της Βηθλεέμ, ή από το στρωμένο ανώγειο, στο οποίο, αφού συνδείπνησε ο Κύριος με τους μαθητές, είπε: «Τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν.» Και αναφέρει: «Εις τον αιώνα κατά την τάξιν Μελχισεδέκ.» Αλλά ποια είναι η τάξη του Μελχισεδέκ και ποια είναι αυτά που προσφέρονταν από αυτόν; Άρτος και οίνος, με τα οποία δεξιώθηκε τον Αβραάμ. Εάν, λοιπόν, ο Μελχισεδέκ καταγόταν από άλλη φυλή και θεωρείται και πιστεύεται ως τύπος του Χριστού, άρα έχει πλέον καταργηθεί η λευιτική ιερωσύνη. Και εφόσον αυτή έχει καταργηθεί, είναι απόλυτη ανάγκη να επέλθει αλλαγή και στον παλαιό νόμο και στη λατρεία.

Ω της άκρας πίστεως! Ω της ανυπέρβλητης σοφίας! Αναλογίστηκε πόσα κακά θα συνέβαιναν εάν καταφρονείτο το θείο πρόσταγμα, πόσος θρήνος θα υπήρχε, πόσος κλαυθμός, πόσα δάκρυα. Γι' αυτό κράτησε το μυστικό, σβήνοντας με τη σιωπή τη μεγάλη φλόγα των οδυρμών. Διότι, τι νομίζεις ότι θα έκανε η Σάρρα, εάν άκουγε για τη θανάτωση του τέκνου της; Δεν θα αγκάλιαζε αμέσως τον Ισαάκ, μηχανευόμενη να τον κρύψει πάλι μέσα στην κοιλιά της, εάν ήταν δυνατόν, λέγοντας: «Τέκνο μου, σε αποχωρίζομαι, πολιορκούμαστε από θυσίες. Πιο γρήγορα, νομίζω, θα παρέδιδε την ψυχή της παρά το παιδί της, και θα υπήρχε η ανάγκη για ένα από τα δύο: ή να μη γίνει η θυσία ή να προσφερθεί ως θυσία και η μητέρα μαζί με το τέκνο της»; Και θα έλεγε προς τον Αβραάμ και τέτοιου είδους λόγια: «Σύνελθε, άνδρα μου, σύνελθε, προφήτη του φιλάνθρωπου Θεού· καμία θεία φωνή δεν προστάζει κάτι εναντίον ανθρώπου. Κάποιος πονηρός δαίμονας φθονεί την καλλιτεκνία σου και θέλει να ανατρέψει τη χάρη του Θεού, φέρνοντας την κατάρα της παιδοκτονίας με το πρόσχημα της ευσέβειας. Δεν γνωρίζεις τον θαυμάσιο Μελχισεδέκ, τον 'ιερέα του Θεού του Υψίστου'; Μάθε από αυτόν τους νόμους των θυσιών, μάθε με ποιες θυσίες ευφραίνεται ο Θεός. Καίτοι από παλιά σε μύησε στην ιεροσύνη, όταν επέστρεφες από την κατατρόπωση των πέντε βασιλέων. Δεν ήταν, λοιπόν, σε αυτόν άρτος και οίνος αγνός, αναίμακτες προσφορές και καθαρές θυσίες; Μήπως ήταν μόσχος; Μήπως πρόβατο; Μήπως τέκνο;»