Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 14:19

Ορκίστηκε ο Κύριος, και δεν θα μεταμεληθεί. Ο όρκος του Θεού είναι ο λόγος Του, ο οποίος βεβαιώνει όσους ακούν, και παρέχει στον καθένα την πεποίθηση ότι αυτό που έχει υποσχεθεί και εξαγγέλλει, οπωσδήποτε θα πραγματοποιηθεί. Διότι ο Θεός δεν ορκίζεται όπως ο άνθρωπος· αντίθετα, για εμάς ο λόγος Του επέχει αληθινά θέση όρκου, καθώς οτιδήποτε πρόκειται να γίνει είναι αμετάκλητο, αφού η υπόσχεσή Του έχει την ισχύ όρκου. Εσύ είσαι ιερέας εις τον αιώνα κατά την τάξη του Μελχισεδέκ. Διότι ο Μελχισεδέκ δεν χρίστηκε στην ιερωσύνη με έλαιο, όπως ο Ααρών· και διότι δεν προσέφερε θυσίες δι' αίματος· και διότι ήταν αρχιερέας των εθνών, και διότι ευλόγησε τον Αβραάμ με άρτο και οίνο.

Διότι αναδείχθηκε πρύτανης της δικαιοσύνης και της ειρήνης για τους ανθρώπους στη γη. «Και έχουμε δικαιωθεί μέσω αυτού», αποβάλλοντας το βάρος της αμαρτίας. Αποκτήσαμε δε και ειρήνη με τον Πατέρα και Θεό, ξεπλένοντας την ακαθαρσία των τρόπων μας που παρενέβαινε και μας χώριζε, και ενωνόμαστε τρόπον τινά με αυτόν μέσω του Πνεύματος· «Διότι εκείνος που προσκολλάται στον Κύριο», λέει, «είναι ένα πνεύμα με αυτόν». Είναι λοιπόν, σύμφωνα με την ελληνική γλώσσα, η λέξη Μελχί «ο βασιλιάς», και η λέξη Σεδέκ «η δικαιοσύνη». Και θα μπορούσε να διαπιστώσει κανείς ότι ο Μελχισεδέκ έχει πλουτίσει από την ίδια του την ονομασία, σύμφωνα με τη δύναμη των όσων σημαίνει, ως «βασιλιάς της δικαιοσύνης». Και με το να ονομάζεται βασιλιάς της Σαλήμ, σημαίνει βασιλιάς της ειρήνης. Ο θεσπέσιος Παύλος, λοιπόν, εφάρμοσε αυτά τα χαρακτηριστικά στον Χριστό, μέσα από την ήδη σαφή και προφανή ομοιότητα του Μελχισεδέκ. Και λαμβάνει ως σύμβολο της ιερωσύνης που είναι ανώτερη από τον νόμο, το γεγονός ότι ευλόγησε τον Αβραάμ και του προσέφερε οίνο και άρτους.

Και ο Μελχισεδέκ, βασιλιάς της Σαλήμ, έφερε έξω άρτους και οίνο· ήταν δε ιερέας του Θεού του Υψίστου· και ευλόγησε τον Άβραμ, και είπε: Ευλογημένος ο Άβραμ από τον Θεό τον Ύψιστο, ο οποίος έκτισε τον ουρανό και τη γη. Και ευλογητός ο Θεός ο Ύψιστος, ο οποίος παρέδωσε τους εχθρούς σου υποχείριούς σου. Και του έδωσε το ένα δέκατο από όλα. Είπε δε ο βασιλιάς των Σοδόμων προς τον Άβραμ: Δώσε σε εμένα τους άνδρες, ενώ τα λάφυρα πάρε τα για τον εαυτό σου. Είπε δε ο Άβραμ προς τον βασιλιά των Σοδόμων: Εκτείνω το χέρι μου προς τον Κύριο, τον Θεό τον Ύψιστο, ο οποίος έκτισε τον ουρανό και τη γη, ότι ούτε από κλωστή έως λουρίδα υποδήματος δεν θα πάρω από όλα τα δικά σου, για να μην πεις ότι Εγώ πλούτισα τον Άβραμ, εκτός από εκείνα που έφαγαν οι νέοι, και από το μερίδιο των ανδρών που συμπορεύτηκαν μαζί μου, του Εσχώλ, του Αυνάν, του Μαμβρή· αυτοί θα λάβουν το μερίδιό τους. Μετά δε από αυτά τα λόγια, έγινε λόγος Κυρίου προς τον Άβραμ σε όραμα της νύχτας, λέγοντας: Μη φοβάσαι, Άβραμ, εγώ σε υπερασπίζομαι, ο μισθός σου θα είναι πάρα πολύς. Λέει δε ο Άβραμ: Δέσποτα Κύριε, τι θα μου δώσεις; Εγώ δε απέρχομαι άτεκνος, ο δε γιος της Μασέχ, της οικιακής μου δούλης, αυτός ο Ελιέζερ από τη Δαμασκό· και είπε ο Άβραμ: Επειδή σε εμένα δεν έδωσες απογόνους, ο δούλος μου που γεννήθηκε στο σπίτι μου θα με κληρονομήσει. Και αμέσως έγινε φωνή Κυρίου προς αυτόν, η οποία έλεγε: Δεν θα σε κληρονομήσει αυτός· άλλος θα προέλθει από εσένα, αυτός θα σε κληρονομήσει.

Έπειτα λοιπόν, αποδίδοντάς του την πρέπουσα τιμή ως νικητή, τον προϋπάντησαν εύλογα και ο βασιλιάς των Σοδόμων και ο Μελχισεδέκ, ο ιερέας του Θεού του Υψίστου, όπως έχει γραφτεί. Δεν τον προϋπάντησε όμως απλά, αλλά έφερε μαζί του τα σύμβολα της ιερωσύνης, όπως συνηθιζόταν τότε, άρτους και οίνο, και ευλόγησε τον Αβραάμ και του προσέφερε ως τιμή ιερά λόγια. Ανδραγάθησε λοιπόν και νίκησε ο Αβραάμ· διότι τέτοιοι είναι πάντοτε οι ανδρείοι κατά Χριστόν και εκείνοι που έχουν στον νου τους την πλέον θεοφιλή γενναιότητα. Θα προσθέσω δε, ως παράδειγμα και προς επιβεβαίωση των λόγων μου, τους αγίους αποστόλους, οι οποίοι, ενώ ο Σατανάς διαρπάζει τα πάντα με ευκολία, και ενώ αυτοί που αντιστέκονται στα δόγματα της αλήθειας λεηλατούν τις ψυχές των πιο απλοϊκών ανθρώπων, εκείνοι αντιστάθηκαν γενναία, εξοπλίζοντας μαζί τους τους οικείους τους, δηλαδή εκείνους που είχαν ανατραφεί με τα Ιερά Γράμματα, καθώς και κάποιους από τους συμμάχους, που δεν ήταν Εβραίοι, εννοώ δηλαδή πάλι εκείνους που είχαν μεν ακόμη κοσμικό φρόνημα, αλλά αγωνίζονταν μαζί με τους αγίους και τους ακολουθούσαν με ζήλο, και επιδεικνύοντας τέτοια ανδρεία νίκησαν και άρπαξαν από την πλεονεξία εκείνου τους αιχμαλώτους.

Ως αμοιβή δε για τέτοιου είδους ανδραγαθία δεν λαμβάνουν τίποτε το κοσμικό, παρά μόνον επαίνους από εκείνους που σώθηκαν και ευλογίες από τον Χριστό, όπως ακριβώς και ο Αβραάμ. Διότι τον ευλόγησε ο Μελχισεδέκ, ο οποίος ήταν τύπος του Χριστού, όπως δίδαξε ο μέγας Παύλος· και, παρόλο που δεν έλαβε κανένα λάφυρο, τον έθρεψε με άρτο και οίνο.

Έτσι και αυτοί, ακούγοντας τα ένδοξα και σοφά λόγια της Γραφής, τα διέστρεψαν σε ανοησία και, αφού κυριεύτηκαν από την έπαρση του νου, εγκατέλειψαν την οδό της αλήθειας, και πλάθοντας δικούς τους μύθους πρόκειται να ελεγχθούν σε όλα. 2. Διότι, σύμφωνα με κάποιους, μνημονεύονται ο πατέρας και η μητέρα του Μελχισεδέκ· αυτό όμως δεν απαντάται στις ρητές και κανονικές Γραφές. Είπαν βέβαια μερικοί ότι ο πατέρας του ονομαζόταν Ηρακλάς, και η μητέρα του Αστάρθ, η οποία λεγόταν και Αστοριανή. Αυτός καταγόταν από έναν από τους γιους των ντόπιων κατοίκων εκείνης της εποχής, οι οποίοι ζούσαν στην πεδιάδα Σαυή. Και η πόλη ονομαζόταν Σαλήμ, για την οποία διάφοροι παρέδωσαν διαφορετικές πληροφορίες. Άλλοι δηλαδή λένε ότι αυτή είναι η σημερινή Ιερουσαλήμ, η οποία κάποτε ονομαζόταν Ιεβούς, ενώ άλλοι ισχυρίστηκαν ότι είναι κάποια άλλη Σαλήμ στην πεδιάδα των Σικίμων, ακριβώς απέναντι από την πόλη που σήμερα ονομάζεται Νεάπολη. Είτε λοιπόν βρισκόταν εδώ είτε εκεί (διότι οι τόποι δεν απέχουν πολύ μεταξύ τους), ωστόσο η διήγηση φανερώνει το γεγονός. Διότι λέει: «Προσέφερε στον Αβραάμ άρτους και οίνο, και ήταν ιερέας του Υψίστου εκείνο τον καιρό», ο οποίος ευλόγησε τον Αβραάμ και έλαβε τη δεκάτη από αυτόν.

Και πριν από αυτό, εισάγει τον Μελχισεδέκ, για τον οποίο λέει ότι υπήρξε «ιερέας του Θεού του Υψίστου», να ευλογεί τον Αβραάμ κάπως έτσι: «Ευλογημένος ο Αβραάμ από τον Θεό τον Ύψιστο, ο οποίος έκτισε τον ουρανό και τη γη». Θα έβρισκε δε κανείς και τον Ενώχ και τον Νώε να έχουν δικαιωθεί και να έχουν ευαρεστήσει τον Θεό με τον ίδιο τρόπο όπως ο Αβραάμ. Αλλά και ο Ιώβ μαρτυρείται πριν από τα χρόνια του Μωυσή ως «άνθρωπος δίκαιος, αληθινός, άμεμπτος, θεοσεβής, ο οποίος απέχει από κάθε πονηρό πράγμα»· ο οποίος, αφού υπέστη τη δοκιμασία της ευσέβειάς του προς τον Θεό των όλων μέσω της μαζικής απώλειας των υπαρχόντων του, άφησε το μέγιστο υπόδειγμα ευσεβούς τρόπου ζωής και στους μεταγενεστέρους του, αναφωνώντας εκείνον τον φιλοσοφημένο λόγο: «Γυμνός βγήκα από την κοιλιά της μητέρας μου, γυμνός και θα απέλθω· ο Κύριος έδωσε, ο Κύριος αφαίρεσε· όπως φάνηκε καλό στον Κύριο, έτσι και έγινε. Ας είναι ευλογημένο το όνομα του Κυρίου». Και σεβόμενος τον Κύριο των πάντων, άρθρωνε αυτά τα λόγια, τα οποία στη συνέχεια ο ίδιος διασαφηνίζει λέγοντας: «Διότι είναι σοφός στη διάνοια, κραταιός και μέγας, αυτός που σείει την οικουμένη εκ θεμελίων, και οι στύλοι της σαλεύονται, αυτός που προστάζει τον ήλιο, και δεν ανατέλλει, και κατασφραγίζει τα άστρα, αυτός που μόνος του άπλωσε τον ουρανό».

Επειδή, δηλαδή, ο Μωυσής ιστορεί ότι ο Μελχισεδέκ υπήρξε ιερέας του ύψιστου Θεού, χωρίς να έχει χριστεί με κατασκευασμένο μύρο, και έχοντας γίνει ιερέας του ύψιστου Θεού πολύ πριν από τη νομοθεσία του ίδιου του Μωυσή, και όντας κατά πολύ ανώτερος στην αρετή από τον ξακουστό Αβραάμ· — λέει, λοιπόν: «και ο Μελχισεδέκ, ο βασιλιάς της Σαλήμ, ιερέας του ύψιστου Θεού, ευλόγησε τον Αβραάμ», «και χωρίς καμία αντίρρηση», λέει ο απόστολος, «το κατώτερο ευλογείται από το ανώτερο» — επειδή, λοιπόν, και ο Μελχισεδέκ, όποιος κι αν ήταν εκείνος, έχει παρουσιαστεί ως τέτοιος, μη έχοντας χριστεί με κατασκευασμένο μύρο, αλλά όντας ιερωμένος στον ύψιστο Θεό, εύλογα και εκείνος που προφητεύεται μέσω του Δαβίδ έχει ανακηρυχθεί (ιερέας) «κατά την τάξη του Μελχισεδέκ», ως όντας μέγας και έχοντας ξεπεράσει τους πάντες ως προς τη φύση, εφόσον είναι ιερέας του επί πάντων Θεού και σύνθρονος της αγέννητης δύναμης, κύριος του προφήτη και του βασιλιά, και ιερέας του Πατέρα όχι απλώς, αλλά αιώνιος.

«εάν πάρω τα φτερά μου την αυγή και κατασκηνώσω στα πέρατα της θάλασσας· διότι και εκεί το χέρι σου θα με οδηγήσει». Αλλά αυτά, καθώς και τα παρόμοια με αυτά, προέρχονται από τους θεολόγους μετά τον Μωυσή, οι οποίοι ήταν και αυτοί Εβραίοι και θεολογούσαν σε πλήρη συμφωνία με τους αρχαιότατους προπάτορες. Άκουσε όμως και τους θεοφιλείς και τρισμακάριους άνδρες πριν από τον Μωυσή, δηλαδή τους πρώτους Εβραίους, και πρωτίστως τον ίδιο τον Αβραάμ, ο οποίος έχει ανακηρυχθεί προπάτορας ολόκληρου του ιουδαϊκού έθνους: «Είπε δε ο Αβραάμ προς τον βασιλιά των Σοδόμων: Θα εκτείνω το χέρι μου προς τον Θεό τον Ύψιστο, ο οποίος έκτισε τον ουρανό και τη γη». Και πριν ακόμη από τον Αβραάμ εισάγεται ο Μελχισεδέκ, ο ιερέας του Θεού του Υψίστου, να ευλογεί τον Αβραάμ με αυτά τα λόγια: «Ευλογημένος ο Αβραάμ από τον Θεό τον Ύψιστο, ο οποίος παρέδωσε τους εχθρούς σου υποχείριους σε σένα· και ευλογητός ο Θεός, ο οποίος έκτισε τον ουρανό και τη γη». Επιπλέον, ο λόγος της Γραφής παρουσιάζει τον Αβραάμ να συνομιλεί με τον οικείο του ως εξής: «Βάλε το χέρι σου κάτω από τον μηρό μου, και θα σε βάλω να ορκιστείς στον Κύριο, τον Θεό του ουρανού και τον Θεό της γης». Και προσθέτει: «Ο Κύριος, ο Θεός του ουρανού και ο Θεός της γης, ο οποίος με πήρε από τον οίκο του πατέρα μου και από τη γη στην οποία γεννήθηκα».

Και ευλόγησε, λέγει, τον Αβραάμ, και είπε: «Ευλογημένος ο Αβραάμ από τον Θεό τον Ύψιστο, ο οποίος έκτισε τον ουρανό και τη γη. Και ευλογητός ο Θεός ο Ύψιστος, ο οποίος παρέδωσε τους εχθρούς σου υποχείριούς σου». Δεν ευλόγησε μόνο εκείνον, αλλά δόξασε και τον Θεό. Διότι, λέγοντας, «Ευλογημένος ο Αβραάμ από τον Θεό τον Ύψιστο, ο οποίος έκτισε τον ουρανό και τη γη», μας φανέρωσε τη δύναμη του Θεού μέσα από τα δημιουργήματά Του. Διότι, εάν Αυτός που παρήγαγε τον ουρανό και τη γη είναι Θεός, τότε εκείνοι που λατρεύονται από τους ανθρώπους δεν μπορεί να είναι θεοί· διότι «οι θεοί», λέγει, «που δεν εποίησαν τον ουρανό και τη γη, ας αφανιστούν». «Ευλογητός», λέγει, «ο Θεός, ο οποίος παρέδωσε τους εχθρούς σου υποχείριούς σου». Πρόσεξε, σε παρακαλώ, πώς όχι μόνο εγκωμιάζει τον δίκαιο, αλλά αναγνωρίζει και τη συμμαχία του Θεού. Επειδή δεν θα μπορούσε χωρίς την άνωθεν συνδρομή να υπερισχύσει εκείνων που περιβάλλονταν από τόση ισχύ. «Ο οποίος παρέδωσε», λέγει, «τους εχθρούς σου»· Αυτός είναι που τα ενήργησε όλα, Αυτός είναι που κατέστησε τους ισχυρούς αδύναμους, Αυτός είναι που κατέβαλε τους οπλισμένους μέσω των άοπλων· από εκεί προέρχεται η συνδρομή που σου παρέσχε τόση δύναμη. «Ο οποίος παρέδωσε», λέγει, «τους εχθρούς σου υποχείριούς σου». Βλέπεις πώς καταδεικνύει την ομόνοια και τη φιλοστοργία του προς τον Λωτ, και πώς φανερώνει ότι και ο Αβραάμ θεωρούσε τους εχθρούς αυτούς ως δικούς του εχθρούς, εξαιτίας όσων είχαν συμβεί στον ανιψιό του;

Επειδή δε και ο Μελχισεδέκ, ο βασιλιάς της Σαλήμ, φέρνοντας άρτους και οίνο του τα προσέφερε (διότι, λέγει, ήταν ιερέας του Θεού του Υψίστου), δέχεται από εκείνον τα προσφερόμενα, και ως ανταπόδοση για την ευλογία που έλαβε από αυτόν, καθώς και για τη δοξολογία προς τον Θεό (διότι είπε, αναφέρει: «Ευλογημένος ο Άβραμ από τον Θεό τον Ύψιστο, και ευλογητός ο Θεός, ο οποίος παρέδωσε τους εχθρούς σου υποχείριούς σου»), του δίνει το δέκατο από όλα τα λάφυρα που είχε φέρει μαζί του. Είδες το φιλόθεο φρόνημα του δικαίου να αποδεικνύεται σε όλα, και πώς, ενώ από τον βασιλιά των Σοδόμων δεν ανέχθηκε να λάβει ούτε κλωστή έως λουρίδα υποδήματος, έλαβε ωστόσο όσα προσέφερε ο Μελχισεδέκ, ανταποδίδοντας και από τα δικά του, διδάσκοντάς μας έτσι να επιδεικνύουμε μεγάλη διάκριση και να μη δεχόμαστε [δώρα] επιπόλαια και χωρίς φόβο από όλους; Διότι, επειδή εκείνος [ο βασιλιάς των Σοδόμων] ως προς την προσφορά φάνηκε ευγνώμων, στα άλλα όμως τύγχανε άπιστος, και είχε ανάγκη από πολλή διδασκαλία, γι' αυτόν τον λόγο περιφρόνησε τα δικά του και κατέβαλε κάθε προσπάθεια, τόσο με το να αρνηθεί να τα λάβει όσο και με όσα του είπε, να τον χειραγωγήσει προς τη θεοσέβεια. Από τον Μελχισεδέκ όμως ευλόγως τα λαμβάνει· διότι για αυτόν ακριβώς τον λόγο η θεία Γραφή επισήμανε την αρετή του ανδρός λέγοντας: «Ήταν δε ιερέας του Θεού του Υψίστου».

Αλλά αυτός ο Αβραάμ, ο πρόγονος των Λευιτών και των Ιουδαίων ιερέων, απέναντι στον Μελχισεδέκ, ο οποίος υπήρξε τύπος της δικής μας ιερωσύνης, κατείχε θέση λαϊκού. Και αυτό το φανέρωσε και με τα δύο: και με το ότι του έδωσε το δέκατο, διότι οι λαϊκοί δίνουν τα δέκατα στους ιερείς, και με το ότι ευλογήθηκε από αυτόν, διότι οι λαϊκοί ευλογούνται από τους ιερείς. Πρόσεξε πάλι πόση είναι η υπεροχή της δικής μας ιερωσύνης, όταν ο Αβραάμ, ο πατριάρχης των Ιουδαίων, ο πρόγονος των Λευιτών, βρίσκεται να ευλογείται από τον Μελχισεδέκ και να δίνει τα δέκατα. Διότι και τα δύο αυτά τα αναφέρει η Παλαιά Διαθήκη, ότι δηλαδή και ο Μελχισεδέκ ευλόγησε τον Αβραάμ, και εισέπραξε το δέκατο από αυτόν. Αυτά ακριβώς φέρνοντας ως επιχείρημα ο Παύλος, έλεγε: «Βλέπετε δε πόσο σπουδαίος είναι αυτός;».

Και του είπε ο Θεός ότι θα δώσει τη γη στο σπέρμα του. Και οικοδόμησε ο Αβραάμ θυσιαστήριο στον Θεό, και έστησε τη σκηνή του προς τη θάλασσα. Όταν δε έγινε λιμός, κατεβαίνοντας στην Αίγυπτο, έδωσε εντολή στη γυναίκα του να πει ότι είναι αδελφή του. Και αφού την πήρε ο Φαραώ, επειδή τιμωρήθηκε από τον Θεό, την επέστρεψε στον Αβραάμ. Όταν οι βοσκοί του Αβραάμ και του Λωτ φιλονίκησαν μεταξύ τους, μοίρασαν τους τόπους κατοικίας τους. Και ο μεν Λωτ πήρε την περιοχή των Σοδόμων, ο δε Αβραάμ κατοίκησε κοντά στη δρυ του Μαμβρή, και έλαβε πάλι υποσχέσεις από τον Θεό, ότι το σπέρμα του θα αυξηθεί σε πλήθος και ότι θα κληρονομήσει τη γη. Ο Χοδολαγομόρ, επειδή αποστάτησαν από αυτόν οι πέντε βασιλείς της περιοχής των Σοδόμων, οι οποίοι του ήταν προηγουμένως υποτελείς, παίρνοντας μαζί του άλλους τρεις βασιλείς, εκστράτευσε εναντίον τους, και αφού τους κατατρόπωσε πήρε αιχμαλώτους, μεταξύ των οποίων ήταν και ο Λωτ. Ο δε Αβραάμ, όταν το άκουσε, καταδιώκοντάς τους μαζί με τους τριακόσιους δεκαοκτώ οικιακούς δούλους του, ελευθέρωσε τον ανεψιό του μαζί με τα υπάρχοντα και τις γυναίκες· και στον Μελχισεδέκ, ο οποίος τον ευλόγησε και του προσέφερε άρτους και οίνο, έδωσε τη δεκάτη. Γι' αυτό λέει ο Παύλος στην προς Εβραίους επιστολή, ότι και ο Λευί, που λαμβάνει τις δεκάτες, έχει καταβάλει τη δεκάτη. Όταν παρακλήθηκε από τον βασιλιά των Σοδόμων να πάρει τα λάφυρα, δεν συγκατένευσε, λέγοντας: «Για να μην πεις ότι εγώ πλούτισα τον Αβραάμ».

Ο Λωτ σώθηκε από τα Σόδομα απερίτμητος, με τους ίδιους τους αγγέλους και τον Κύριο να τον οδηγούν έξω. Ο Νώε, η αρχή ενός άλλου γένους, εισήλθε στην κιβωτό μαζί με τα παιδιά του απερίτμητος. Απερίτμητος ήταν και ο Μελχισεδέκ, ο ιερέας του Υψίστου, στον οποίο ο Αβραάμ προσέφερε το δέκατο, αυτός που πρώτος έλαβε την κατά σάρκα περιτομή, και ο οποίος τον ευλόγησε. Κατά την τάξη αυτού φανέρωσε ο Θεός μέσω του Δαβίδ ότι θα εγκαταστήσει τον αιώνιο ιερέα. Επομένως, μόνο σε εσάς ήταν αναγκαία αυτή η περιτομή, ώστε ο λαός να μην είναι λαός και το έθνος να μην είναι έθνος, όπως λέει και ο Ωσηέ, ένας από τους δώδεκα προφήτες. Διότι όλοι οι προαναφερθέντες δίκαιοι ευαρέστησαν τον Θεό χωρίς να τηρήσουν το Σάββατο, και μετά από αυτούς ο Αβραάμ και όλοι οι γιοι του μέχρι τον Μωυσή, επί των ημερών του οποίου ο λαός σας αποδείχθηκε άδικος και αχάριστος προς τον Θεό κατασκευάζοντας τον μόσχο στην έρημο. Γι' αυτόν τον λόγο ο Θεός, συγκαταβαίνοντας προς εκείνον τον λαό, έδωσε την εντολή να προσφέρονται θυσίες στο όνομά του, για να μην ειδωλολατρείτε· πράγμα που ούτε αυτό τηρήσατε, αλλά μάλιστα θυσιάζατε και τα παιδιά σας στα δαιμόνια. Και σας διέταξε, λοιπόν, να τηρείτε το Σάββατο, για να θυμάστε τον Θεό· διότι και ο λόγος του αυτό ακριβώς σημαίνει όταν λέει: Για να γνωρίζετε ότι εγώ είμαι ο Θεός που σας λύτρωσε.

Ιδού δύο πολύ γενικά κακά: ότι ήταν και πονηροί και πάρα πολύ αμαρτωλοί ενώπιον του Θεού. Τι συνέβη λοιπόν; Δεν πέρασε πολύς καιρός και ο Λωτ, μαζί με μεγάλο πλήθος και τα υπάρχοντα του λαού των Σοδόμων, απάγεται αιχμάλωτος από τον βασιλιά Χοδολλογομόρ και τους τέσσερις βασιλείς που ήταν μαζί του. Όταν ο δίκαιος άκουσε αυτό, μη υπολογίζοντας καθόλου την προπέτεια του Λωτ σχετικά με την επιλογή της γης, «τον καταδίωξε από πίσω, μαζί με τους δικούς του οικιακούς υπηρέτες, τριακόσιους δεκαοκτώ», και, επιπίπτοντας εναντίον τους μέσα στη νύχτα, τους κατατροπώνει και καταδιώκει τους πέντε βασιλείς «έως τη Χωμάρ, η οποία βρίσκεται αριστερά της Δαμασκού. Και έφερε πίσω όλο το ιππικό των Σοδόμων», καθώς και τις γυναίκες, τον λαό και τον Λωτ τον ανιψιό του, τον οποίο συνάντησε ο βασιλιάς των Σοδόμων, τιμώντας τον καταλλήλως και προτείνοντάς του να λάβει κάποιο μερίδιο από τα λάφυρα. Αυτός όμως αρνήθηκε να λάβει «από κλωστή μέχρι λουρί υποδήματος», δηλαδή από λεπτό σκοινί μέχρι κομμάτι λουριού. Τον συνάντησε επίσης «με άρτο και οίνο ο Μελχισεδέκ, βασιλιάς της Σαλήμ και ιερέας του Θεού του Υψίστου», ευλογώντας τον και λέγοντάς του: «Ευλογημένος ο Άβραμ από τον Θεό τον Ύψιστο, ο οποίος δημιούργησε τον ουρανό και τη γη, και ευλογητός ο Θεός ο Ύψιστος, ο οποίος παρέδωσε τους εχθρούς σου υποχείριούς σου», διδάσκοντας και αυτός ο δίκαιος ότι δεν θα μπορούσε με λίγους μόνο ανθρώπους να καταδιώξει πέντε βασιλείς, εάν ο Θεός δεν τους παρέδιδε στα χέρια του.