Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 14:21

Διότι δεν ευλογούμαστε διαφορετικά παρά από τον Χριστό, τον μεγάλο και αληθινό ιερέα. Ευλογούμαστε δε κατά το παράδειγμα του θεσπέσιου Αβραάμ, αφού κατατροπώσουμε με μεγάλη δύναμη τους άρχοντες αυτού του αιώνα, και αναδειχθούμε ανώτεροι από τα χέρια των εχθρών, μη έχοντας ανάγκη από τίποτα το εγκόσμιο αλλά θεωρώντας μάλλον ως νοητό πλούτο όσα προέρχονται από τον Θεό, και την ένδοξη και αμάραντη κατανομή των άνωθεν χαρισμάτων. Σκέψου, πράγματι, ότι ο Μελχισεδέκ ευλόγησε τον Αβραάμ αφού είχε νικήσει, και ενώ επέστρεφε από την κατακοπή των βασιλέων, όπως έχει γραφτεί, χωρίς να καταδεχθεί να πάρει τίποτα από τον άρχοντα των Σοδόμων για δική του ιδιοκτησία. Διότι ο ηγεμόνας των Σοδομιτών έλεγε στον Αβραάμ ως νικητή: «Δώσε μου τους άνδρες, και πάρε τα λάφυρα για τον εαυτό σου» αυτός όμως, έχοντας αποφασίσει να μην ιδιοποιηθεί τίποτα από τα δικά του, απάντησε: «Απλώνω το χέρι μου προς τον Ύψιστο Θεό, που έκτισε τον ουρανό και τη γη, ότι δεν θα πάρω από όλα τα δικά σου ούτε μία κλωστή έως και ένα κορδόνι υποδήματος, για να μην πεις: Εγώ πλούτισα τον Αβραάμ.» Διότι είναι συνήθεια των αγίων να μην χαίρονται για τον κοσμικό πλούτο. Αφού λοιπόν κυριαρχήσουμε επί των ορατών και αόρατων εχθρών, και δεν δεχθούμε τίποτα από τον κόσμο, αλλά τιμήσουμε περισσότερο τον άνωθεν πλούτο, ευλογούμαστε μέσω του Χριστού, του βασιλέα της ειρήνης.

Και ο Μελχισεδέκ, βασιλιάς της Σαλήμ, έφερε έξω άρτους και οίνο· ήταν δε ιερέας του Θεού του Υψίστου· και ευλόγησε τον Άβραμ, και είπε: Ευλογημένος ο Άβραμ από τον Θεό τον Ύψιστο, ο οποίος έκτισε τον ουρανό και τη γη. Και ευλογητός ο Θεός ο Ύψιστος, ο οποίος παρέδωσε τους εχθρούς σου υποχείριούς σου. Και του έδωσε το ένα δέκατο από όλα. Είπε δε ο βασιλιάς των Σοδόμων προς τον Άβραμ: Δώσε σε εμένα τους άνδρες, ενώ τα λάφυρα πάρε τα για τον εαυτό σου. Είπε δε ο Άβραμ προς τον βασιλιά των Σοδόμων: Εκτείνω το χέρι μου προς τον Κύριο, τον Θεό τον Ύψιστο, ο οποίος έκτισε τον ουρανό και τη γη, ότι ούτε από κλωστή έως λουρίδα υποδήματος δεν θα πάρω από όλα τα δικά σου, για να μην πεις ότι Εγώ πλούτισα τον Άβραμ, εκτός από εκείνα που έφαγαν οι νέοι, και από το μερίδιο των ανδρών που συμπορεύτηκαν μαζί μου, του Εσχώλ, του Αυνάν, του Μαμβρή· αυτοί θα λάβουν το μερίδιό τους. Μετά δε από αυτά τα λόγια, έγινε λόγος Κυρίου προς τον Άβραμ σε όραμα της νύχτας, λέγοντας: Μη φοβάσαι, Άβραμ, εγώ σε υπερασπίζομαι, ο μισθός σου θα είναι πάρα πολύς. Λέει δε ο Άβραμ: Δέσποτα Κύριε, τι θα μου δώσεις; Εγώ δε απέρχομαι άτεκνος, ο δε γιος της Μασέχ, της οικιακής μου δούλης, αυτός ο Ελιέζερ από τη Δαμασκό· και είπε ο Άβραμ: Επειδή σε εμένα δεν έδωσες απογόνους, ο δούλος μου που γεννήθηκε στο σπίτι μου θα με κληρονομήσει. Και αμέσως έγινε φωνή Κυρίου προς αυτόν, η οποία έλεγε: Δεν θα σε κληρονομήσει αυτός· άλλος θα προέλθει από εσένα, αυτός θα σε κληρονομήσει.

Γι' αυτό λοιπόν, λέγοντας την αλήθεια για τον εαυτό τους, πολύ σωστά λένε: «Ευλογημένοι είστε εσείς από τον Κύριο που έκανε τον ουρανό και τη γη». Τύπος, λοιπόν, της ιεροσύνης του Χριστού θα μπορούσε να είναι ο Μελχισεδέκ, και δεν θα χρειαστούν πολλά λόγια προς απόδειξη αυτού, νομίζω, αφού αρκεί για τον σκοπό αυτό η Αγία Γραφή. Όταν, μάλιστα, ο βασιλιάς των Σοδόμων είπε προς τον θεσπέσιο Αβραάμ, επειδή είχε νικήσει: «Δώσε μου τους άνδρες, και πάρε τα άλογα για τον εαυτό σου», εκείνος ορκίστηκε αμέσως ότι δεν θα πάρει απολύτως τίποτα, εκτός βέβαια από τις τροφές όσων είχαν κοπιάσει μαζί του, και το μερίδιο των συμμάχων του, του Εσχώλ, του Αυνάν και του Μαμβρή. Διότι οι άγιοι, πολεμώντας και αγωνιζόμενοι γενναία υπέρ της ελευθερίας των απολωλότων, και υπομένοντας κάθε κόπο, δεν λαμβάνουν τίποτα από τον κόσμο, ούτε βέβαια συγκεντρώνουν επίγειο πλούτο, αποφεύγοντας με κάθε τρόπο τον σχετικό ονειδισμό· «Για να μην πεις», λέει, «ότι εγώ πλούτισα τον Αβραάμ»· παρά δέχονται μόνο τις τροφές από εκείνους που ωφελούνται. «Διότι άξιος είναι ο εργάτης του μισθού του»· και ο Χριστός έδωσε εντολή σε εκείνους που κηρύττουν το Ευαγγέλιο, να ζουν από το Ευαγγέλιο.

Διότι αυτό είναι πολύ ανώτερο από ό,τι έπραξε ο πατριάρχης. Επειδή εκείνος μεν, επιστρέφοντας από τη νίκη, αν και ο βασιλιάς του προσέφερε λάφυρα, αρνήθηκε να τα λάβει, εκτός από όσα έφαγαν οι άνδρες του· αυτός όμως, ούτε ο ίδιος έκανε χρήση της αναγκαίας τροφής, ούτε στους συνεργάτες του επέτρεψε να λάβουν μερίδιο, αποστομώνοντας εκ του περισσού τα στόματα των αναίσχυντων.

Διότι, αφού έστησε εκείνο το λαμπρό τρόπαιο, και κατήγαγε την παράδοξη νίκη, και επικράτησε των βαρβάρων, όχι με σωματική ισχύ, αλλά με τη δύναμη της πίστεως, προτρεπόταν να λάβει αμοιβή για τους κόπους εκείνους και την ταλαιπωρία του από αυτούς που σώθηκαν. Όταν, λοιπόν, ο βάρβαρος του έλεγε: «Πάρε εσύ τα λάφυρα και δώσε μας τους άνδρες», τι απαντά εκείνος; «Θα υψώσω το χέρι μου προς τον Ύψιστο Θεό, ότι δεν θα πάρω από τα δικά σου ούτε μια κλωστή έως και το λουρί του υποδήματος». Είδες πώς εκπλήρωσε εκείνο το ευαγγελικό παράγγελμα που λέει: «Δωρεάν λάβατε, δωρεάν δώστε»; Αλλά και ο Μωυσής σε βαρβαρικό οίκο ανατράφηκε και μεγάλωσε· ωστόσο, καθόλου δεν βλάφθηκε από αυτό, αλλά και αυτός επιδείκνυε το ίδιο υψηλό φρόνημα, όχι λιγότερο από τον πατριάρχη, περιγελώντας από τη μια τη συβαριτική τράπεζα και υψούμενος ανώτερος από τη δική τους τρυφή, και περιφρονώντας τον πλούτο και τη βασιλεία και τα σκήπτρα της Αιγύπτου, προτιμώντας να αυτομολήσει προς τον πηλό και την πλινθοποιία. Γι' αυτό ακριβώς και ο Παύλος, θαυμάζοντάς τον, έλεγε: «Θεωρώντας τον ονειδισμό του Χριστού μεγαλύτερο πλούτο από τους θησαυρούς της Αιγύπτου». Έπειτα, υποδεικνύοντας και τον διδάσκαλο αυτών των αγαθών, πρόσθετε λέγοντας: «Διότι υπέμεινε καρτερικά, σαν να έβλεπε τον Αόρατο»· πράγμα το οποίο αποτελούσε γνώρισμα μέγιστης πίστεως.