βʹ. Εἶδε τὴν ὑπερβολὴν τῆς ὑποσχέσεως, καὶ τῆς δυνάμεως τοῦ ἐπαγγειλαμένου τὸ μέγεθος ἐννοήσας, Ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον, καὶ ἐγέλασεν, ἀντὶ τοῦ, περιχαρὴς ἐγένετο· καὶ κατὰ τοὺς τῆς διανοίας λογισμοὺς ἐνενόει, πῶς ἂν κατὰ ἀνθρωπίνην ἀκολουθίαν τοῦτο γένοιτό ποτε, καὶ εἰ τῷ ἑκατονταέτει παιδίον γενήσεται, καὶ εἰ ἡ στεῖρα, καὶ μέχρις ἐννενήκοντα ἐτῶν ἄγονος διαμείνασα, ἐξαίφνης δυνήσεται πρὸς τεκνογονίαν διεγερθῆναι. Καὶ ταῦτα κατὰ τὴν διάνοιαν λογισάμενος, οὐκ ἐτόλμησέ τι τοιοῦτον διὰ τῆς γλώττης προενεγκεῖν, ἀλλὰ δεικνὺς ἑαυτοῦ τὴν εὐγνωμοσύνην, παράκλησιν προσάγει περὶ τοῦ Ἰσμαὴλ, μονονουχὶ λέγων· Δέσποτα, ἀρκούντως με παρεμυθήσω, καὶ τὴν ἐκ τῆς ἀπαιδίας ἀθυμίαν τῇ δόσει τοῦ Ἰσμαὴλ εἰς εὐφροσύνην μετέβαλες. Οὐδὲ γὰρ, τούτου τεχθέντος, λοιπὸν κἂν ἐν διανοίᾳ ἔλαβον ἢ ἐνενόησά ποτε, ὅτι ἐκ τῆς Σάῤῥας ἔσται μοι παῖς, ἀλλ᾽ οὐδὲ αὐτὴ τοῦτο προσεδόκησε· διὸ καὶ τὴν Ἄγαρ μοι παρέδωκεν, ἀπαγορεύσασα τὰ καθ᾽ ἑαυτήν. Ἱκανὴν τοίνυν ἀμφότεροι τὴν παραμυθίαν ἐσχήκαμεν τεχθέντος τοῦ Ἰσμαήλ. Οὗτος οὖν ὁ παρὰ σοῦ δοθεὶς ἡμῖν ζήτω ἐναντίον σου, καὶ ἀρκοῦσαν ἕξομεν τὴν παράκλησιν, καὶ τὸ γῆρας τὸ ἡμέτερον ἡ τούτου ζωὴ παραμυθήσεται. Τί οὖν ὁ φιλάνθρωπος Δεσπότης;
Μετάφραση
β΄. Είδε την υπερβολή της υποσχέσεως και, έχοντας κατανοήσει το μέγεθος της δυνάμεως Εκείνου που την έδωσε, έπεσε με το πρόσωπο στη γη και γέλασε, δηλαδή, κυριεύτηκε από μεγάλη χαρά. Και με τους λογισμούς του νου του σκεφτόταν πώς θα μπορούσε ποτέ να συμβεί αυτό σύμφωνα με την ανθρώπινη τάξη, και αν σε εκατοντάχρονο άνδρα θα γεννηθεί παιδί, και αν η στείρα, η οποία παρέμεινε άγονη μέχρι τα ενενήντα της χρόνια, θα μπορέσει ξαφνικά να διεγερθεί προς τεκνογονία. Και αφού τα αναλογίστηκε αυτά στον νου του, δεν τόλμησε να ξεστομίσει τίποτα τέτοιο με τη γλώσσα του, αλλά, δείχνοντας την ευγνωμοσύνη του, απευθύνει παράκληση για τον Ισμαήλ, λέγοντας σχεδόν τα εξής: «Δέσποτα, με παρηγόρησες επαρκώς, και τη θλίψη από την ατεκνία, με τη δωρεά του Ισμαήλ, τη μετέτρεψες σε χαρά. Διότι, μετά τη γέννησή του, ποτέ πια δεν πέρασε από το μυαλό μου ούτε σκέφτηκα ότι θα αποκτήσω παιδί από τη Σάρρα, αλλά ούτε και η ίδια περίμενε κάτι τέτοιο· γι' αυτό και μου παρέδωσε την Άγαρ, έχοντας χάσει κάθε ελπίδα για τον εαυτό της. Επομένως, και οι δύο λάβαμε ικανή παρηγοριά με τη γέννηση του Ισμαήλ. Αυτός, λοιπόν, που μας δόθηκε από εσένα ας ζήσει ενώπιόν σου, και θα έχουμε αρκετή παραμυθία, και η ζωή του θα παρηγορήσει τα γηρατειά μας». Τι έπραξε λοιπόν ο φιλάνθρωπος Δεσπότης;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες