Οἷον, τοῦ μὲν Ἀδὰμ φέρει τύπον καὶ τῆς κοινῆς φύσεως φεύγων ἐξ Ἰόππης εἰς θάλασσαν καὶ διὰ τοῦτο κατὰ τὴν τῆς προσηγορίας αὐτοῦ δύναμιν 〈φυγὴ κάλλους〉 καλούμενος. Ἰόππη δὲ δηλοῖ, τυπούμενον ἐν αὐτῇ, τὸν παράδεισον, τὸν ὄντως 〈κατασκοπὴν χαρᾶς〉 καὶ ὄντα καὶ ὀνομαζόμενον καὶ 〈χαρὰν δυνατὴν〉 καὶ 〈καλλονὴν θαυμασίαν〉 διὰ τὸν ἐν αὐτῷ πλοῦτον τῆς ἀφθαρσίας, ὅστις ποτ᾽ ἂν εἴη ὁ παράδεισος οὖτος, ὁ χειρὶ θεοῦ φυτευθείς—ἐφύτευσε γάρ, φησίν, κύριος ὁ θεὸς παράδεισον ἐν Ἐδέμ, καὶ ἔθετο ἐκεῖ τὸν ἄνθρωπον ὃν ἔπλασεν—, καὶ τίνα τὰ ξύλα τὰ ἐν αὐτῷ, εἴτε θεωρούμενα εἴτε νοούμενα, καὶ τί τὸ ἐν μέσῳ τοῦ παραδείσου ξύλον τῆς ζωῆς· ὧν πάντων ἐσθίειν πρόσταγμα λαβὼν ὁ Ἀδὰμ τυχὸν οὐδὲ ἥψατο· ἀπὸ παντὸς γὰρ ξύλου, φησίν, τοῦ ἐν τῷ παραδείσῳ βρώσει φάγῃ.
Μετάφραση
Για παράδειγμα, φέρει τον τύπο του Αδάμ και της κοινής φύσεως, φεύγοντας από την Ιόππη στη θάλασσα, και για τον λόγο αυτό, σύμφωνα με τη σημασία της προσηγορίας του, ονομάζεται «φυγή κάλλους». Η Ιόππη εξάλλου δηλώνει τον παράδεισο —ο οποίος τυπώνεται σε αυτήν— που πραγματικά και είναι και ονομάζεται «κατασκοπή χαράς» και «δυνατή χαρά» και «θαυμαστή καλλονή» εξαιτίας του πλούτου της αφθαρσίας που υπάρχει σε αυτόν. Όποιος κι αν ήταν αυτός ο παράδεισος που φυτεύτηκε από το χέρι του Θεού —διότι «εφύτευσε», λέει, «Κύριος ο Θεός παράδεισο στην Εδέμ και έθεσε εκεί τον άνθρωπο που έπλασε»—, και όποια κι αν ήταν τα ξύλα μέσα σε αυτόν, είτε θεωρούνται αισθητά είτε νοητά, και όποιο κι αν ήταν το ξύλο της ζωής στο μέσο του παραδείσου· από τα οποία όλα, αν και ο Αδάμ έλαβε προσταγή να τρώει, ίσως ούτε καν τα άγγιξε· διότι «από κάθε ξύλο», λέει, «που βρίσκεται στον παράδεισο, θα τρως ελεύθερα».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες