Περὶ τοῦ Ἰσαὰκ καὶ τῆς Ῥεβέκκας. αʹ. Τοῖς ἐν Χριστῷ δεδικαιωμένοις, καὶ τὴν πρὸς αὐτὸν ἑνότητα διὰ τοῦ μεταλαχεῖν ἁγίου Πνεύματος ἐν εὐδοκίᾳ Πατρὸς ἐκπεπλουτηκόσιν, ὁ σοφὸς ἐπιστέλλει Παῦλος· «Ἡρμοσάμην γὰρ ὑμᾶς ἑνὶ ἀνδρὶ παρθένον ἁγνὴν παραστῆσαι τῷ Χριστῷ.» Κλήτορες γὰρ ὥσπερ καὶ νυμφαγωγοὶ γεγόνασιν οἱ μακάριοι μαθηταὶ, τοὺς ἔτι μακρὰν ποιοῦντες ἐγγὺς, καὶ μονονουχὶ κολλῶντες Χριστῷ, καὶ τῇ τοῦ πνεύματος ἑνώσει συνδέοντες. Καὶ παραστήσει μὲν ἑαυτῷ τὴν Ἐκκλησίαν Χριστός· διανιστάντος αὐτὴν, μονονουχὶ δὲ καὶ προσάγοντος, τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς, καὶ τῷ ἰδίῳ κατεγγυῶντος Υἱῷ, πλὴν ὅτι μεσιτευόντων ἁγίων οὐκ ἂν ἐνδοιάσειέ τις. Ὁ μὲν γὰρ θεσπέσιος Δαβὶδ προαναφωνῶν ἡμῖν τὸ μυστήριον, πρὸς αὐτήν πού φησιν· «Ἄκουσον, θύγατερ, καὶ ἴδε, καὶ κλῖνον τὸ οὖς σου, καὶ ἐπιλάθου τοῦ λαοῦ σου καὶ τοῦ οἴκου τοῦ Πατρός σου· ὅτι ἐπεθύμησεν ὁ βασιλεὺς τοῦ κάλλους σου· ὅτι αὐτός ἐστι Κύριός σου, καὶ προσκυνήσεις αὐτῷ.» Διωμολόγηκε δὲ καὶ ὁ Παῦλος, καθάπερ ἔφην ἀρτίως, οἷά τινα νύμφην παρασταθῆναι Χριστῷ τοὺς πεπιστευκότας. Ἀλλὰ τὸ οὕτω σεπτὸν καὶ ἀξιάκουστον ἀληθῶς μυστήριον κατίδοι τις ἂν οὐδὲν ἧττον ἡμῶν καὶ τῷδε δὴ πάλιν. Γέγραπται γὰρ, ὅτι καὶ «Ἀβραὰμ ἦν πρεσβύτερος προβεβηκὼς ἡμερῶν, καὶ Κύριος εὐλόγησε τὸν Ἀβραὰμ κατὰ πάντα.
Μετάφραση
Περί του Ισαάκ και της Ρεβέκκας. 1. Προς αυτούς που έχουν δικαιωθεί εν Χριστώ και έχουν πλουτίσει στην ενότητά τους με αυτόν μέσω της μετοχής στο Άγιο Πνεύμα κατά την ευδοκία του Πατρός, ο σοφός Παύλος γράφει: «Διότι σας αρραβώνιασα με έναν άνδρα, για να σας παραστήσω ως αγνή παρθένο στον Χριστό.» Επειδή οι μακάριοι μαθητές έγιναν τρόπον τινά προσκαλεστές και νυμφαγωγοί, φέρνοντας κοντά αυτούς που βρίσκονταν ακόμη μακριά, και σχεδόν ενώνοντάς τους στενά με τον Χριστό, και συνδέοντάς τους με την ενότητα του πνεύματος. Και ο μεν Χριστός θα παραστήσει στον εαυτό του την Εκκλησία, καθώς ο Θεός και Πατέρας την εγείρει και σχεδόν την προσάγει και την αρραβωνιάζει στον δικό του Υιό, αν και κανείς δεν θα μπορούσε να αμφιβάλλει ότι αυτό γίνεται με τη μεσιτεία των αγίων. Διότι ο μεν θεσπέσιος Δαβίδ, προαναγγέλλοντάς μας το μυστήριο, λέει κάπου προς αυτήν: «Άκουσε, θυγατέρα, και δες, και κλίνε το αυτί σου, και ξέχασε τον λαό σου και τον οίκο του πατέρα σου· διότι επιθύμησε ο βασιλιάς το κάλλος σου· επειδή αυτός είναι ο Κύριός σου, και θα τον προσκυνήσεις.» Το ομολόγησε όμως και ο Παύλος, όπως μόλις είπα, ότι δηλαδή όσοι πίστεψαν θα παρασταθούν στον Χριστό ως κάποια νύμφη. Αλλά αυτό το τόσο σεπτό και αληθινά αξιάκουστο μυστήριο θα μπορούσε κανείς να το διακρίνει εξίσου καλά και στο ακόλουθο πάλι σημείο. Διότι είναι γραμμένο, ότι και «ο Αβραάμ ήταν πρεσβύτερος, προχωρημένος σε ηλικία, και ο Κύριος είχε ευλογήσει τον Αβραάμ σε όλα.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες