Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 24:11

Μέσω αυτού μπορεί κανείς να κατανοήσει ότι ο όρκος δόθηκε σχεδόν για όλους τους απογόνους που επρόκειτο να προέλθουν από αυτόν. Αφού φόρτωσε σε δέκα καμήλες πολλά από τα αγαθά του Αβραάμ, φτάνει γρήγορα στη Μεσοποταμία. Και σταματά στην πόλη του Ναχώρ· βάζει τις καμήλες να γονατίσουν έξω από την πόλη κοντά στο πηγάδι του νερού, προς το βράδυ, την ώρα που βγαίνουν οι γυναίκες για να αντλήσουν νερό. Φτάνοντας λοιπόν εκεί, ικέτευε τον Θεό να κατευοδώσει τον δρόμο του και να του υποδείξει μια παρθένο δραστήρια και φιλόξενη, και ανώτερη της οκνηρίας όσον αφορά την αγάπη. «Ας είναι λοιπόν», λέει, «η παρθένος στην οποία εγώ θα πω: Γείρε τη στάμνα σου για να πιω, και εκείνη θα πει: Πιες, και θα ποτίσω και τις καμήλες σου, μέχρι να χορτάσουν να πίνουν, αυτή που ετοίμασας για τον δούλο σου τον Ισαάκ». Δεν άργησε όμως να έρθει η όμορφη στην όψη και ευπρεπέστατη παρθένος, εννοώ δηλαδή, η Ρεβέκκα. Και όταν της ζήτησε να πιει, του πρόσφερε πρόθυμα.

Επομένως, η νύμφη του Ισαάκ δεν προέρχεται από τη Χαναάν, αλλά από τη Μεσοποταμία. Διότι, όπως είπα, η Εκκλησία που έχει συναρμοστεί πνευματικά με τον Σωτήρα Χριστό δεν προέρχεται από τους Ιουδαίους, αλλά από τα έθνη. Όμως, με το θέλημα του Πατρός, μεσολάβησαν οι πιο πιστοί και γνήσιοι υπηρέτες, για να εννοήσουμε τους μαθητές, οι οποίοι έγιναν διαχειριστές και οικονόμοι των μυστηρίων του Χριστού του Θεού, έχοντας σχεδόν στα χέρια τους όλα όσα υπάρχουν στον οίκο Του. Αυτοί, εγκαταλείποντας την Ιουδαία, ακριβώς όπως και ο υπηρέτης του Αβραάμ εγκατέλειψε τη Χαναάν, κατέβαιναν στη χώρα των ειδωλολατρών, φέροντας κατά κάποιον τρόπο τα αγαθά που προέρχονται από τον Θεό και Πατέρα, έχοντας τον νου τους πλήρη από την άνωθεν σοφία και όντες γεμάτοι από τα χαρίσματα του Πνεύματος. Παρατήρησε επίσης ότι ο υπηρέτης του Αβραάμ παραμένει ανώνυμος, ώστε ο τύπος της διακονίας να μπορεί να εφαρμοστεί σε κάθε πιστό και δοκιμασμένο μαθητή. Και εκείνος μεν κατέλυσε κοντά στο πηγάδι με το νερό το δειλινό, παρακαλώντας τον Θεό διά της προσευχής να γίνει βοηθός του, και ήθελε να δοκιμάσει την παρθένο κοντά στο νερό. Έτσι και οι θεσπέσιοι μαθητές, όπως μόλις ανέφερα, ήλθαν στις χώρες των εθνών προς το δειλινό, δηλαδή κατά τους έσχατους καιρούς αυτού του αιώνα, και κοντά στα ύδατα δοκίμαζαν τη νοητή παρθένο.

Και δείχνοντας πώς είχε εναποθέσει την εμπιστοσύνη του στη δύναμη του Θεού, απαγορεύει στον υπηρέτη να οδηγήσει εκεί τον Ισαάκ. Έπειτα, επειδή έδωσε ακριβείς εντολές στον υπηρέτη και τον απάλλαξε από την ανησυχία (διότι φοβόταν ο υπηρέτης μήπως βρεθεί ένοχος επιορκίας εάν δεν εκπληρώσει την προσταγή), έβαλε, λέει, το χέρι του κάτω από τον μηρό του, και του ορκίστηκε για το ζήτημα αυτό, ώστε να μην οδηγήσει εκεί τον Ισαάκ. Είδες πώς από την αρχή έδειξε ο υπηρέτης την αφοσίωσή του προς τον δεσπότη του; Δες τον, λοιπόν, να γίνεται καλύτερος μέσα από τη διδασκαλία του πατριάρχη και να μιμείται τη φιλοθεΐα του δικαίου. Διότι, αφού πήρε, λέει, ο υπηρέτης δέκα καμήλες και από όλα τα αγαθά του κυρίου του, αναχώρησε και πορεύθηκε στη Μεσοποταμία, στην πόλη του Ναχώρ, και έβαλε τις καμήλες να αναπαυθούν έξω από την πόλη, κοντά στο πηγάδι του νερού, προς το βράδυ, την ώρα που βγαίνουν οι γυναίκες για να αντλήσουν νερό. Και είπε: «Κύριε, ο Θεός του κυρίου μου Αβραάμ». Δες την ευγνωμοσύνη του υπηρέτη. Αποκαλεί τον Δεσπότη της οικουμένης με βάση το όνομα του πατριάρχη. Λέει, δηλαδή, «Κύριε, ο Θεός του κυρίου μου Αβραάμ», Εσύ που έδειξες τόσες ευεργεσίες σε αυτόν. Και γιατί εκπλήσσεσαι εάν ο υπηρέτης Τον αποκαλεί έτσι, Θεό του Αβραάμ;