Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 24:14

Μέσω αυτού μπορεί κανείς να κατανοήσει ότι ο όρκος δόθηκε σχεδόν για όλους τους απογόνους που επρόκειτο να προέλθουν από αυτόν. Αφού φόρτωσε σε δέκα καμήλες πολλά από τα αγαθά του Αβραάμ, φτάνει γρήγορα στη Μεσοποταμία. Και σταματά στην πόλη του Ναχώρ· βάζει τις καμήλες να γονατίσουν έξω από την πόλη κοντά στο πηγάδι του νερού, προς το βράδυ, την ώρα που βγαίνουν οι γυναίκες για να αντλήσουν νερό. Φτάνοντας λοιπόν εκεί, ικέτευε τον Θεό να κατευοδώσει τον δρόμο του και να του υποδείξει μια παρθένο δραστήρια και φιλόξενη, και ανώτερη της οκνηρίας όσον αφορά την αγάπη. «Ας είναι λοιπόν», λέει, «η παρθένος στην οποία εγώ θα πω: Γείρε τη στάμνα σου για να πιω, και εκείνη θα πει: Πιες, και θα ποτίσω και τις καμήλες σου, μέχρι να χορτάσουν να πίνουν, αυτή που ετοίμασας για τον δούλο σου τον Ισαάκ». Δεν άργησε όμως να έρθει η όμορφη στην όψη και ευπρεπέστατη παρθένος, εννοώ δηλαδή, η Ρεβέκκα. Και όταν της ζήτησε να πιει, του πρόσφερε πρόθυμα.

Επομένως, η νύμφη του Ισαάκ δεν προέρχεται από τη Χαναάν, αλλά από τη Μεσοποταμία. Διότι, όπως είπα, η Εκκλησία που έχει συναρμοστεί πνευματικά με τον Σωτήρα Χριστό δεν προέρχεται από τους Ιουδαίους, αλλά από τα έθνη. Όμως, με το θέλημα του Πατρός, μεσολάβησαν οι πιο πιστοί και γνήσιοι υπηρέτες, για να εννοήσουμε τους μαθητές, οι οποίοι έγιναν διαχειριστές και οικονόμοι των μυστηρίων του Χριστού του Θεού, έχοντας σχεδόν στα χέρια τους όλα όσα υπάρχουν στον οίκο Του. Αυτοί, εγκαταλείποντας την Ιουδαία, ακριβώς όπως και ο υπηρέτης του Αβραάμ εγκατέλειψε τη Χαναάν, κατέβαιναν στη χώρα των ειδωλολατρών, φέροντας κατά κάποιον τρόπο τα αγαθά που προέρχονται από τον Θεό και Πατέρα, έχοντας τον νου τους πλήρη από την άνωθεν σοφία και όντες γεμάτοι από τα χαρίσματα του Πνεύματος. Παρατήρησε επίσης ότι ο υπηρέτης του Αβραάμ παραμένει ανώνυμος, ώστε ο τύπος της διακονίας να μπορεί να εφαρμοστεί σε κάθε πιστό και δοκιμασμένο μαθητή. Και εκείνος μεν κατέλυσε κοντά στο πηγάδι με το νερό το δειλινό, παρακαλώντας τον Θεό διά της προσευχής να γίνει βοηθός του, και ήθελε να δοκιμάσει την παρθένο κοντά στο νερό. Έτσι και οι θεσπέσιοι μαθητές, όπως μόλις ανέφερα, ήλθαν στις χώρες των εθνών προς το δειλινό, δηλαδή κατά τους έσχατους καιρούς αυτού του αιώνα, και κοντά στα ύδατα δοκίμαζαν τη νοητή παρθένο.

Διότι, επειδή γνώριζε το φιλόξενο του πατριάρχη, και ότι η κόρη που επρόκειτο να οδηγηθεί εκεί άρμοζε να είναι ομότροπη με τον δίκαιο, δεν επιζητεί κανένα άλλο τεκμήριο, αλλά από την προαίρεση επιθυμεί να διαπιστώσει τη φιλοξενία της κόρης, και λέει: Εάν, όταν εγώ της ζητήσω νερό, μου γείρει τη στάμνα, και όχι μόνο πράξει αυτό που της ζητήθηκε, αλλά επιδείξει και τη γενναιοδωρία της δικής της διάθεσης και πει, «Θα αντλήσω νερό και για τις καμήλες σου», τότε, μέσω της παροχής του νερού, θα έχει παράσχει επαρκή απόδειξη της καλοσύνης των τρόπων της.

Αλλά ο μεν πατριάρχης, επειδή φρόντιζε για την αρετή της ψυχής και απέφευγε την πονηρία των ντόπιων, κάνει αυτό· ενώ οι σημερινοί άνθρωποι όλοι δεν θα ανέχονταν ποτέ να σκεφτούν κάτι τέτοιο, αλλά, έστω κι αν κάποια είναι γεμάτη από αναρίθμητα ελαττώματα, ένα μόνο αποζητούν, τον πλούτο των χρημάτων, και όλα τα άλλα τα θεωρούν δευτερεύοντα. Αγνοούν ότι, όταν ο χαρακτήρας είναι διεφθαρμένος, ακόμη κι αν εισρέει αμύθητος πλούτος, πολύ γρήγορα θα καταλήξει κανείς στην έσχατη φτώχεια, και δεν θα υπάρξει κανένα όφελος από την περιουσία, εφόσον απουσιάζει η ψυχή που να μπορεί να τα διαχειριστεί αυτά όπως πρέπει. Αφού πήρε λοιπόν ο υπηρέτης τις καμήλες και δείγματα από όλα τα αγαθά του κυρίου του, σηκώθηκε και πορεύτηκε προς τη Μεσοποταμία, στην πόλη του Ναχώρ, του αδελφού του Αβραάμ, και ανέπαυσε τις καμήλες έξω από την πόλη, κοντά στο πηγάδι του νερού· και είπε: «Κύριε, ο Θεός του κυρίου μου Αβραάμ, κατεύθυνε τον δρόμο μου σήμερα και δείξε έλεος στον κύριό μου τον Αβραάμ. Και ιδού, εγώ στέκομαι κοντά στην πηγή του νερού, ενώ οι κόρες των κατοίκων της πόλης βγαίνουν για να αντλήσουν νερό. Ας γίνει λοιπόν το εξής: η παρθένος στην οποία θα πω, "Γείρε τη στάμνα σου για να πιω", και εκείνη μου απαντήσει, "Πιες, και θα ποτίσω και τις καμήλες σου, ώσπου να ξεδιψάσουν όλες"· αυτή ας είναι εκείνη που ετοίμασες για τον δούλο σου τον Ισαάκ, και από αυτό θα γνωρίσω ότι έδειξες έλεος στον κύριό μου τον Αβραάμ». Δες τη σύνεση του υπηρέτη.

ΣΤ΄. Έπειτα, για να μη νομίσεις ότι το απαιτεί ως χρέος, άκουσε και τα εξής: «Και δείξε έλεος στον κύριό μου τον Αβραάμ». Ακόμη και αν έχουμε κατορθώσει μύρια καλά, λέει, αξιώνουμε να σωθούμε κατά χάριν, και να το λάβουμε αυτό από φιλανθρωπία, όχι από κάποια οφειλή και χρέος. Τι λοιπόν ζητά; «Ιδού, στέκομαι», λέει, «δίπλα στην πηγή του νερού· και οι θυγατέρες των κατοίκων της πόλεως εξέρχονται για να αντλήσουν νερό. Και η παρθένος, στην οποία εγώ θα πω: "Γείρε μου την υδρία σου, για να πιω", και εκείνη πει: "Πιες και συ, και θα ποτίσω και τις καμήλες σου, έως ότου σταματήσουν όλες να πίνουν", αυτή ας είναι εκείνη που ετοίμασες για τον δούλο σου τον Ισαάκ, και με αυτό θα γνωρίσω ότι έδειξες έλεος στον κύριό μου τον Αβραάμ». Δες τη σοφία του δούλου, τι είδους σημείο θέτει. Δεν είπε: «Εάν δω κάποια να φέρεται πάνω σε ημιόνους, να επιβαίνει σε όχημα, και να ακολουθείται από σμήνος ευνούχων, έχοντας μεγάλη συνοδεία υπηρετών, να είναι εύμορφη και να λάμπει από τη σωματική ομορφιά, αυτήν ετοίμασες για τον δούλο σου»· αλλά τι λέει; «Στην οποία εγώ θα πω: Γείρε μου την υδρία σου, για να πιω». Τι κάνεις, άνθρωπε; Τόσο ταπεινή γυναίκα ζητάς για τον κύριό σου, η οποία να κουβαλά νερό και να καταδέχεται να συνομιλήσει μαζί σου; Ναι, απαντά· διότι δεν με έστειλε για να αναζητήσω αφθονία χρημάτων, ούτε λαμπρότητα καταγωγής, αλλά ευγένεια ψυχής.