Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 24:67

Και οι θεσπέσιοι μαθητές μύησαν τα έθνη, διακηρύττοντας τον πλούτο, την ελπίδα, τη ζωή, τον αγιασμό του Θεού και Πατέρα. Και ανήγγειλαν ολοφάνερα ότι ο Χριστός είναι ο ένας και μόνος Υιός κατά φύση και αληθινά, ο οποίος και έχει τεθεί κληρονόμος των πάντων. Και ερωτήθηκε μεν η παρθένος αν θα συνοδοιπορήσει με τον υπηρέτη πρόθυμα, και εκείνη συγκατένευσε αμέσως. Διότι η Εκκλησία που προέρχεται από τα έθνη είναι απολύτως ετοιμότατη, και θα λέγαμε ολόθερμη προς την αγάπη για τον Χριστό. Και μαρτυρεί λέγοντας ο θεσπέσιος Δαβίδ για το ποίμνιο από τα έθνη: «Στην ετοιμασία της καρδιάς τους έδωσε προσοχή το αυτί σου». Και αφού ενώθηκε πλέον ο Ισαάκ με τη Ρεβέκκα, αναφέρεται: «Παρηγορήθηκε για τη μητέρα του». Μπορούμε λοιπόν μέσα από αυτό να κατανοήσουμε ότι ο Χριστός λυπήθηκε επειδή εξαιτίας της απιστίας της νεκρώθηκε τρόπον τινά η Συναγωγή των Ιουδαίων, από την οποία γεννήθηκε και ο ίδιος κατά σάρκα. Επειδή όμως έγινε νυμφίος της Εκκλησίας που προέρχεται από τα έθνη, έπαυσε κατά κάποιον τρόπο η κατήφειά του για εκείνην. Διότι έχει ειπωθεί κάπου μέσω της φωνής των προφητών προς την Εκκλησία: «Και όπως ευφραίνεται ο νυμφίος για τη νύμφη, έτσι θα ευφρανθεί ο Κύριος για σένα». Δι' αυτού και μετ' αυτού, ας είναι η δόξα στον Θεό και Πατέρα μαζί με το Άγιο Πνεύμα, στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Εισήλθε δε, λέγει, ο Ισαάκ στον οίκο της μητέρας του, και έλαβε τη Ρεβέκκα, και έγινε γυναίκα του, και την αγάπησε, και παρηγορήθηκε ο Ισαάκ για τη Σάρρα τη μητέρα του. Αυτήν ας μιμούνται οι γυναίκες· αυτόν ας έχουν ως πρότυπο οι άνδρες· με αυτόν τον τρόπο ας φροντίζουν να λαμβάνουν τις νύφες τους. Διότι για ποιον λόγο, πες μου, εξ αρχής και από τα προοίμια επιτρέπεις να γεμίσουν με κηλίδες οι ακοές της νέας κοπέλας από τα αισχρά άσματα, από εκείνη την άκαιρη πομπή;

Διότι βγήκε, λέγει η Γραφή, ο Ισαάκ για να προσευχηθεί στην πεδιάδα· και υψώνοντας τα μάτια του, είδε να έρχονται οι καμήλες, πάνω στις οποίες καθόταν η Ρεβέκκα. Η δε Ρεβέκκα, βλέποντας τον Ισαάκ, κατέβηκε γρήγορα από την καμήλα και είπε στον υπηρέτη: «Ποιος είναι εκείνος ο άνθρωπος που έρχεται στην πεδιάδα για να μας συναντήσει;» Και όταν έμαθε ότι αυτός είναι εκείνος που επρόκειτο να τη λάβει ως σύζυγο, λέγει, φόρεσε το πέπλο της. Και όταν έφτασε ο υπηρέτης, διηγήθηκε τα πάντα με ακρίβεια στον Ισαάκ. Παρατήρησε πώς πουθενά δεν υπάρχουν αυτά τα περιττά και ανώφελα πράγματα· πουθενά διαβολική πομπή, πουθενά κύμβαλα, αυλοί και χοροί, και εκείνα τα σατανικά συμπόσια, αλλά απόλυτη σεμνότητα, απόλυτη σοφία, απόλυτη πραότητα. Διότι εισήλθε, λέγει, ο Ισαάκ στη σκηνή της μητέρας του και πήρε τη Ρεβέκκα· και έγινε γυναίκα του, και την αγάπησε. Αυτήν ας μιμούνται οι γυναίκες, αυτόν ας ακολουθούν ως πρότυπο οι άνδρες, και με αυτόν τον τρόπο ας φροντίζουν να νυμφεύονται, ώστε και η αγάπη του νυμφίου να αυξάνεται, και η σωφροσύνη της κόρης να ενισχύεται, και να περάσουν τον βίο τους με ευφροσύνη, στηριζόμενοι από τη χάρη του Θεού. Αν, πάλι, επιθυμείς να επιδείξεις στον γάμο σου μια μεγαλοπρέπεια που να αποφέρει πνευματικό κέρδος, κάλεσε πλήθη φτωχών. Αλλά ντρέπεσαι και κοκκινίζεις; Και τι θα μπορούσε να είναι χειρότερο από αυτόν τον παραλογισμό; Όταν μεν βάζεις τον διάβολο στο σπίτι σου, νομίζεις ότι δεν κάνεις τίποτα το αισχρό· όταν όμως πρόκειται να βάλεις μέσα τον Χριστό, κοκκινίζεις από ντροπή;

Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο ήταν και πιο επιθυμητές στους άνδρες και περισσότερο αγαπητές· διότι δεν έκαναν καλύτερο μόνο το σώμα, αλλά κατέστησαν και την ψυχή ανώτερη και πιο σώφρονα. Καθισμένη λοιπόν πάνω στην καμήλα και έχοντας φτάσει στη χώρα, πριν ακόμη πλησιάσει κοντά, σήκωσε το βλέμμα της, είδε με τα μάτια της τον Ισαάκ και πήδηξε κάτω από την καμήλα. Είδες δύναμη; Είδες ευεξία; Πήδηξε κάτω από την καμήλα. Τόσο μεγάλη σωματική ρώμη διέθεταν, η οποία συνυπήρχε με τη σωφροσύνη. Και είπε στον δούλο: «Ποιος είναι εκείνος ο άνθρωπος που βαδίζει στην πεδιάδα;». Και ο δούλος απάντησε: «Ο κύριός μου». Έπειτα πήρε το πέπλο της και καλύφθηκε. Δες πώς μαρτυρείται παντού η σωφροσύνη της, πόσο συνεσταλμένη ήταν, πόσο σεμνή. Και την πήρε ο Ισαάκ, και έγινε γυναίκα του και την αγάπησε, και παρηγορήθηκε για τη μητέρα του, τη Σάρρα.

Και δεν έχουν λεχθεί αυτά τυχαία, ότι δηλαδή την αγάπησε και παρηγορήθηκε για τη μητέρα του τη Σάρρα, αλλά για να μάθεις τις αφορμές της στοργής και της αγάπης, τις οποίες η γυναίκα έφερε μαζί της από το πατρικό της. Διότι ποιος δεν θα αγαπούσε μια τέτοια γυναίκα, την τόσο σώφρονα, την τόσο κόσμια, την τόσο φιλόξενη, φιλάνθρωπη και ήμερη, τη γενναία κατά την ψυχή και εύρωστη κατά το σώμα; Αυτά τα είπα, όχι απλώς για να τα ακούσετε, ούτε μόνο για να τα επαινέσετε αφού τα ακούσετε, αλλά για να τα μιμηθείτε με ζήλο. Και οι πατέρες, να μιμείστε την πρόνοια του πατριάρχη, την οποία έδειξε για να λάβει σύζυγο ανεπιτήδευτη, χωρίς να αναζητήσει χρήματα, ούτε λαμπρότητα καταγωγής, ούτε κάλλος σώματος, ούτε τίποτε άλλο, αλλά μόνο την ευγένεια της ψυχής· οι μητέρες δε, με αυτόν τον τρόπο να ανατρέφετε τις θυγατέρες σας. Και οι νυμφίοι που πρόκειται να τις νυμφευθούν, να τις παίρνετε με την ίδια μεγάλη κοσμιότητα, απομακρύνοντας τους χορούς και τα γέλια και τα αισχρά λόγια, και τις σύριγγες και τους αυλούς, και τη διαβολική επίδειξη, και όλα τα άλλα παρόμοια, παρακαλώντας πάντοτε τον Θεό να είναι ο μεσίτης σε όλα όσα πράττετε. Διότι, εάν ρυθμίσουμε με αυτόν τον τρόπο τη ζωή μας, δεν θα υπάρξει ποτέ διαζύγιο, ούτε υποψία μοιχείας, ούτε αφορμή για ζηλοτυπία, ούτε μάχη και έριδα, αλλά θα απολαύσουμε πολλή ειρήνη και πολλή ομόνοια· και όταν υπάρχει αυτή, οπωσδήποτε θα ακολουθήσουν και όλες οι υπόλοιπες αρετές.

Επιστρέφει λοιπόν ο δίκαιος στο σπίτι του δοξασμένος με πολλά και καλά πλεονεκτήματα, δηλαδή, ότι ευαρέστησε τον Θεό μέσω της υπακοής του, ότι αξιώθηκε και πάλι την ευλογία του Θεού, ότι έλαβε την υπόσχεση για αναρίθμητους απογόνους, και ότι, αφού πρόσφερε το παιδί του ως θυσία στον Θεό, το φέρνει μαζί του χωρίς να έχει σφαγιαστεί, ως θυσία ζωντανή και ευάρεστη στον Θεό. Επειδή όμως είχε φτάσει και η ώρα του γάμου για τον νέο, δεν επιλέγει να τον συμπεθερέψει με τους Χαναναίους, αλλά, αφού έδωσε οδηγίες σε έναν από τους υπηρέτες του, τον στέλνει στην πατρίδα του τη Μεσοποταμία. Αυτός, αφού αναχώρησε, με πολλή σύνεση, σκέψη και προνοητικότητα, έφερε από εκεί τη μακαρία Ρεβέκκα, ως νύφη μεν για τον Αβραάμ, σύζυγο δε για τον γιο του τον Ισαάκ, όταν εκείνος ήταν σαράντα ετών, ο οποίος, εξαιτίας της ομορφιάς και της επιδεξιότητάς της, λέει η Γραφή, «την αγάπησε».