Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 26:11

«Διότι είπε», λέει, «μήπως πεθάνω εξαιτίας της· ο φόβος του θανάτου με ανάγκασε να φτάσω σε αυτό το σημείο». Ίσως δε να είχε μάθει ότι και ο πατέρας του, έχοντας επινοήσει αυτό το τέχνασμα, έσωσε τον εαυτό του, και για αυτόν τον λόγο ακολούθησε και αυτός τον ίδιο δρόμο. Αλλά ο βασιλιάς, έχοντας νωπή τη μνήμη όσων είχε πάθει την εποχή του πατριάρχη όταν πήρε τη Σάρρα, καθιστώντας τον εαυτό του αμέσως υπόλογο στην άνωθεν τιμωρία, του λέει: «Τι είναι αυτό που έκανες; Παρά λίγο να κοιμηθεί κάποιος από το γένος μου με τη γυναίκα σου, και θα επέφερες σε εμάς αμάρτημα από άγνοια». Αυτήν την απάτη, λέει, την έχουμε ήδη υποστεί από τον πατέρα σου, και τώρα, αν δεν το είχαμε αντιληφθεί γρήγορα, θα επρόκειτο να υποστούμε τα ίδια, «και θα επέφερες σε εμάς αμάρτημα από άγνοια». Διότι και τότε από άγνοια επρόκειτο να αμαρτήσουμε, και τώρα εξαιτίας της άγνοιας παρά λίγο να μας κάνεις να περιπέσουμε σε αμαρτία. Και έδωσε εντολή, λέει, ο Αβιμέλεχ στον λαό του, λέγοντας: «Οποιοσδήποτε αγγίξει αυτόν τον άνθρωπο ή τη γυναίκα του, θα είναι ένοχος θανάτου». Δες την πρόνοια του Θεού, δες την άφατη κηδεμονία Του. Διότι Εκείνος που του είπε «Μην κατέβεις στην Αίγυπτο, αλλά κατοίκησε σε τούτη τη γη, και εγώ θα είμαι μαζί σου», Αυτός ήταν που τα οικονομούσε όλα αυτά, και περιέβαλλε τον δίκαιο με τόση μεγάλη ασφάλεια.

Επομένως, έστω κι αν αυτός ο τωρινός αγώνας είναι μικρότερος, σε τίποτα δεν θα μπορέσει αυτό να σε βλάψει ως προς τους στεφάνους. Διότι εκείνος που προσέφερε τα δύο τάλαντα δεν προσέφερε λιγότερα από εκείνον που παρουσίασε τα πέντε. Γιατί; Διότι, αν και το κέρδος δεν ήταν το ίδιο, εντούτοις η προθυμία ήταν η ίδια, γι' αυτό και ο καθένας έτυχε της ίδιας τιμής ακούγοντας: «Είσελθε στη χαρά του Κυρίου σου». Τι συνέβη λοιπόν με τον Ισαάκ; Δεν επιχείρησε βέβαια μακρινή αποδημία, όπως ο πατέρας του, ούτε αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πατρική του γη, όπως εκείνος, όμως το αποκορύφωμα των συμφορών το υπέμεινε και αυτός: τον φόβο της ατεκνίας. Όταν δε απομάκρυνε αυτό το δεινό με την προσευχή, τον διαδέχθηκε άλλος φόβος, μεγαλύτερος από τον προηγούμενο· διότι δεν ήταν το ίδιο πράγμα το να τρέμει κανείς για την ατεκνία με το να τρέμει για την ίδια τη ρίζα. Τόσο πολύ δηλαδή σπαρασσόταν εκείνη από τις ωδίνες, ώστε να υπομένει ζωή πιο πικρή από κάθε θάνατο· και άκουσέ την να το λέει αυτό: «Αν πρόκειται να μου συμβαίνει αυτό, τότε γιατί να ζω;» Αλλά και ο ίδιος δοκίμασε την πείρα του λιμού· και αν δεν κατέβηκε στην Αίγυπτο, ωστόσο αυτό που λίγο έλειψε να πάθει εκεί ο πατέρας του, το ίδιο υπέμεινε και αυτός και κινδύνευσε εξαιτίας της γυναίκας του. Και ενώ τον πατέρα του τον τιμούσαν όλοι οι γείτονες, αυτόν τον έδιωχναν ως εχθρό και πολέμιο και δεν τον άφηναν να απολαύσει τους δικούς του κόπους, αλλά, περιάγοντάς τον σε μεγάλη στενοχώρια, αυτοί απολάμβαναν αυθαίρετα τους δικούς του μόχθους.

Επειδή η Ρεβέκκα ήταν στείρα, ο Ισαάκ παρακαλούσε τον Θεό να μπορέσει αυτή να κυοφορήσει· και όταν συνέλαβε, της είπε ο Θεός: «Δύο έθνη βρίσκονται στην κοιλιά σου, και ο ένας λαός θα υπερισχύσει του άλλου», προλέγοντας τα όσα αφορούν τους Ιουδαίους και εμάς τους Χριστιανούς. Όταν γεννήθηκαν τα παιδιά και μεγάλωσαν, ο Ησαύ εκχωρεί και πωλεί τα πρωτοτόκιά του στον Ιακώβ έναντι βρασμένης φακής. Ενώ δε ο Ισαάκ επιθυμούσε να κατέβει στην Αίγυπτο, επειδή επικρατούσε μεγάλος λιμός, ο Θεός τον εμποδίζει, προτρέποντάς τον να παραμείνει εκεί όπου κατοικούσε, και υποσχόμενος ότι θα είναι μαζί του, και ότι θα ευλογήσει και θα πληθύνει το σπέρμα του. Όταν δε ο βασιλιάς των Γεράρων Αβιμέλεχ έμαθε ότι η Ρεβέκκα είναι γυναίκα του Ισαάκ (διότι είχε υποπτευθεί ότι αυτή ήταν αδελφή του), όρισε την ποινή του θανάτου εάν κάποιος την προσέβαλλε.