Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 26:18

Βʹ. Δεν σας ανοίξαμε, λοιπόν, κάποια ξένη πηγή, όπως εκείνη που φανέρωσε ο Μωυσής σε άνυδρο τόπο για όσους καταδιώκονταν από την Αίγυπτο, αλλά ελευθερώσαμε το στόμιο μιας πηγής που ήταν κρυμμένη και καταχωμένη, κατά το παράδειγμα των υπηρετών του μεγάλου Ισαάκ, οι οποίοι όχι μόνο έσκαβαν φρέατα ζώντος ύδατος, αλλά και καθάριζαν εκ νέου εκείνα που είχαν φράξει οι Φιλισταίοι.

πώς επέφερε την ανείπωτη αλλαγή των πραγμάτων; Αυτά, λοιπόν, ας τα αναλογίζεται ο καθένας μέσα του, και βλέποντας τη διαφορά, και το ποια ήταν εκείνα που υποσχέθηκε να προσφέρει σε όσους έζησαν πριν από τη χάρη, και ποια μετά τη χάρη, ας δοξάζει και για αυτό την άπειρη φιλανθρωπία Του, και ας μην αποδίδει τα πάντα απλώς στην αλλαγή των καιρών. Αλλά είναι δίκαιο να επανέλθουμε στη συνέχεια του λόγου μας και να δούμε πώς οι κάτοικοι των Γεράρων, βλέποντας τη μεγάλη ευπορία του δικαίου, κυριεύτηκαν από φθόνο και προσπάθησαν να τον διώξουν από εκεί. Διότι, λέει, τον φθόνησαν οι Φιλισταίοι. Έπειτα, θέλοντας η θεία Γραφή να δείξει με ποιον τρόπο εκδήλωναν τον φθόνο τους, πρόσθεσε: Και όλα τα πηγάδια που είχαν σκάψει οι υπηρέτες την εποχή του πατέρα του, τα έφραξαν και τα γέμισαν με χώμα. Παρατήρησε πόση ήταν η κακία των ντόπιων, ώστε να φθονήσουν τον δίκαιο ακόμη και για το νερό, και ούτε καν ο βασιλιάς, ο οποίος διέθετε τόσο μεγάλη περιουσία, δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τον φθόνο του, αλλά λέει: «Φύγε από κοντά μας, διότι έγινες πολύ πιο ισχυρός από εμάς». Μεγάλη η αγνωμοσύνη. Για ποιον λόγο διώχνεις τον δίκαιο; Μήπως προκάλεσε καμία ζημιά στα υπάρχοντά σου; Μήπως αδίκησε σε τίποτα; Αλλά τέτοιο πράγμα είναι ο φθόνος· δεν πράττει τίποτα με λογική.

Διότι τα δεινά δεν σταμάτησαν μέχρις εδώ, αλλά και όταν έφθασε εκεί και θέλησε να ανασκάψει τα πηγάδια, επιχείρησαν να τον πολεμήσουν. Διότι έσκαψε, λέγει, τα πηγάδια, τα οποία είχαν διανοίξει οι δούλοι του πατέρα του και τα είχαν φράξει οι Φιλισταίοι, και τους έδωσε τα ονόματα που τους είχε δώσει ο πατέρας του. Και έσκαψαν, λέγει, οι δούλοι του Ισαάκ, και βρήκαν πηγάδι με ζωντανό νερό, δηλαδή νερό που αναβλύζει από κάτω. Και φιλονίκησαν οι ποιμένες των Γεράρων, ισχυριζόμενοι ότι το νερό είναι δικό τους.

Παρατήρησε λοιπόν τη φιλανθρωπία του Θεού και πόση μέριμνα επιδεικνύει στους δικούς του δούλους. Διότι, όταν ο Ισαάκ εκδιωκόταν άδικα από τον βασιλιά των Γεράρων και τους ντόπιους από τους ίδιους του τους κόπους, δεν δυσανασχέτησε, ούτε έδειξε μικροψυχία, ούτε αναφώνησε στον εαυτό του, ούτε είπε: «Δεν είμαι κύριος ούτε τα πηγάδια να απολαμβάνω; Μήπως εγκαταλείφθηκα από την άνωθεν προστασία; Μήπως έχω στερηθεί την πρόνοια του Δεσπότη;»