Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 26:20

Ο Ισαάκ, ο οποίος στα Γέραρα κέρδισε χωρίς κόπο τη μάχη των ποιμένων· ο Ιακώβ, από τον οποίο συγκροτούνται τα σκήπτρα των δώδεκα φυλών· ο Ιωσήφ, ο οποίος πουλήθηκε εξαιτίας ενός ονείρου και μέσω ενός ονείρου κυριάρχησε στα σκήπτρα· ο Μωυσής, ο οποίος γνώρισε την απίστευτη συνύπαρξη της βάτου και του πυρός· ο Ιησούς, ο οποίος με τον λόγο του ανέκοψε την πορεία του ήλιου και της σελήνης· ο Σαμψών, ο οποίος από νεκρή σιαγόνα έκανε να αναβλύσουν ρεύματα υδάτων· ο Δαβίδ, ο οποίος κρούοντας με τα δάχτυλα την κινύρα φυγάδευσε το πνεύμα από τον Σαούλ· ο Σολομών, του οποίου τη σοφία εγκωμίασε ο Κτίστης όταν ενανθρώπησε· ο Ηλίας, ο οποίος διένυσε πρωτόγνωρη οδό επιβαίνοντας σε άρμα στον αέρα· ο Ελισαίος, ο οποίος με την προσευχή του ανέστησε το παιδί της Σωμανίτιδας· ο Μανασσής, ο οποίος στέναξε και συνέτριψε τη βία των αλυσίδων· ο Εζεκίας, ο οποίος δάκρυσε και εξασφάλισε παράταση ζωής· ο Δανιήλ, ο οποίος ήλεγξε τους ψευδοπροφήτες για κρυφή μοιχεία· οι τρεις παίδες, οι οποίοι δίδαξαν το πυρ να στάζει βροχές·

Διότι τα δεινά δεν σταμάτησαν μέχρις εδώ, αλλά και όταν έφθασε εκεί και θέλησε να ανασκάψει τα πηγάδια, επιχείρησαν να τον πολεμήσουν. Διότι έσκαψε, λέγει, τα πηγάδια, τα οποία είχαν διανοίξει οι δούλοι του πατέρα του και τα είχαν φράξει οι Φιλισταίοι, και τους έδωσε τα ονόματα που τους είχε δώσει ο πατέρας του. Και έσκαψαν, λέγει, οι δούλοι του Ισαάκ, και βρήκαν πηγάδι με ζωντανό νερό, δηλαδή νερό που αναβλύζει από κάτω. Και φιλονίκησαν οι ποιμένες των Γεράρων, ισχυριζόμενοι ότι το νερό είναι δικό τους.

Και ούτε εδώ φιλονικεί ο δίκαιος, ούτε αντιστέκεται, αλλά υποχωρεί και στους ποιμένες. Διότι αυτό αποτελεί αληθινή επιείκεια: όχι όταν κάποιος, αδικούμενος από εκείνους που έχουν εξουσία, το υπομένει με πραότητα, αλλά όταν υποχωρεί ενώ δέχεται επιθέσεις ακόμη και από εκείνους που θεωρούνται κατώτεροι. Διότι, σε αυτήν εδώ την περίπτωση, θα μπορούσε κανείς να αποδώσει εξ ολοκλήρου στην επιείκεια τη στάση αυτού που δέχεται την επίθεση· ενώ στην άλλη περίπτωση ίσως κάποιος πει ότι επιδεικνύει την επιείκεια επειδή δεν μπορεί να αντισταθεί στη δύναμη αυτού που τον αδίκησε. Αλλά, για να μάθεις ότι και στην περίπτωση του βασιλιά δεν επέδειξε επιείκεια εξαιτίας της δικής του ισχύος, αλλά εξαιτίας του δικού του ήθους, δες τον να πράττει το ίδιο και στην περίπτωση των ποιμένων. Και όπως ακριβώς εκείνος έλεγε: «Φύγε από εμάς», και αμέσως, σαν να δεχόταν προσταγή, υποχωρούσε· έτσι και τώρα, ενώ οι ποιμένες επιχειρούν να τον βλάψουν και ιδιοποιούνται το πηγάδι, εκείνος παραχωρεί. Και για να είναι παντοτινή στους μεταγενέστερους η γνώση της αδικίας, δίνει όνομα στο πηγάδι από αυτό που συνέβη. Επειδή, δηλαδή, επέδειξαν ολοφάνερη την αδικία, «Ονόμασε», λέει η Γραφή, «το πηγάδι, Αδικία του τόπου». Και ήταν πλέον το όνομα του τόπου σαν χάλκινη στήλη, διδασκαλία για τους επόμενους, τόσο για την επιείκεια του δικαίου όσο και για τη δική τους αγνωμοσύνη. Διότι το όνομα του τόπου έκανε τον καθένα, όταν μάθαινε την αιτία της ονομασίας, να γνωρίζει την αρετή του ενός και την υπερβολική κακία των άλλων.

Σώσε με, Κύριε· εσύ που έσωσες τον Νώε από το καθολικό ναυάγιο, εσύ που έσωσες τον Λωτ από το ανήμερο πυρ, εσύ που έσωσες τον Αβραάμ από την πεντάδα των βασιλέων, εσύ που έσωσες τον Ισαάκ από τη μάχη των ποιμένων, εσύ που έσωσες τον Ιακώβ από τη δυσμένεια του Ησαύ, εσύ που έσωσες τον Ιωσήφ από τη δεκάδα των συγγενών, εσύ που έσωσες τον Ιώβ από την τυραννία του αρχεκάκου, εσύ που έσωσες τον Μωυσή από την αλαζονεία του Φαραώ, σώσε κι εμένα από τη δυσμένεια του Σαούλ.

Παρατήρησε λοιπόν τη φιλανθρωπία του Θεού και πόση μέριμνα επιδεικνύει στους δικούς του δούλους. Διότι, όταν ο Ισαάκ εκδιωκόταν άδικα από τον βασιλιά των Γεράρων και τους ντόπιους από τους ίδιους του τους κόπους, δεν δυσανασχέτησε, ούτε έδειξε μικροψυχία, ούτε αναφώνησε στον εαυτό του, ούτε είπε: «Δεν είμαι κύριος ούτε τα πηγάδια να απολαμβάνω; Μήπως εγκαταλείφθηκα από την άνωθεν προστασία; Μήπως έχω στερηθεί την πρόνοια του Δεσπότη;»