Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 29:10

Εκείνος δε τους είπε: Γνωρίζετε τον Λάβαν, τον γιο του Ναχώρ; Εκείνοι απάντησαν: Τον γνωρίζουμε. Εκείνος τους είπε: Είναι καλά στην υγεία του; Εκείνοι απάντησαν: Είναι καλά. Και ιδού η Ραχήλ η κόρη του έρχεται με τα πρόβατα. Και είπε ο Ιακώβ: Η ημέρα είναι ακόμη μεγάλη, δεν είναι ακόμη η ώρα να συγκεντρωθούν τα κοπάδια. Ποτίστε τα πρόβατα και πηγαίνετε να τα βοσκήσετε. Εκείνοι όμως είπαν: Δεν μπορούμε μέχρι να συγκεντρωθούν όλοι οι βοσκοί και να αποκυλίσουν την πέτρα από το στόμιο του πηγαδιού, και τότε θα τα ποτίσουμε. Ενώ αυτός ακόμη τους μιλούσε, η Ραχήλ η κόρη του Λάβαν ήρθε με τα πρόβατα του πατέρα της. Διότι αυτή έβοσκε τα πρόβατα του πατέρα της. Και συνέβη, όταν ο Ιακώβ είδε τη Ραχήλ, την κόρη του Λάβαν, του αδελφού της μητέρας του, πλησίασε και αποκύλισε την πέτρα από το στόμιο του πηγαδιού, και πότισε τα πρόβατα του Λάβαν, του αδελφού της μητέρας του. Και ο Ιακώβ φίλησε τη Ραχήλ, και υψώνοντας τη φωνή του έκλαψε, και ανήγγειλε στη Ραχήλ ότι είναι ανεψιός του πατέρα της και ότι είναι γιος της Ρεβέκκας. Και εκείνη έτρεξε και τα ανήγγειλε στον πατέρα της σύμφωνα με αυτά τα λόγια.

Και πρόσεξε την αρετή της ψυχής: δεν υπήρχε καμία οκνηρία, καμία υπερηφάνεια, καμία αλαζονεία. Τον ξένο τον αποκαλούσε κύριο, και τον οδοιπόρο τον υπηρετούσε ως γνήσια υπηρέτρια. Έτσι έπραξε και ο Ιακώβ, αφού απομάκρυνε την πέτρα από το πηγάδι και πότισε τα πρόβατα του Λάβαν, του αδελφού της μητέρας του. Αλλά ίσως κάποιος εμφανιστεί και πει: εξαιτίας της συγγένειας το έπραξε αυτό. Ο άνθρωπος αυτός όμως θα διαψευστεί από τις πράξεις του Μωυσή. Διότι λέει η Αγία Γραφή: αναχώρησε ο Μωυσής μακριά από τον Φαραώ, και αφού ήλθε στη γη της Μαδιάμ, κάθισε δίπλα στο πηγάδι.

Σύμφωνα με την ίδια πνευματική σημασία, και ο Ιακώβ, σπεύδοντας για μνηστεία, συνάντησε απροσδόκητα τη Ραχήλ στο πηγάδι. Επάνω στο πηγάδι βρισκόταν τοποθετημένος ένας μεγάλος λίθος, τον οποίο ένα πλήθος ποιμένων, αφού συγκεντρώνονταν, τον αποκυλούσαν και έτσι αντλούσαν νερό για τους εαυτούς τους και για τα πρόβατα. Ο Ιακώβ όμως, ολομόναχος, αποκυλά τον λίθο και ποτίζει τα πρόβατα της μνηστής του. Θεωρώ ότι το γεγονός αυτό αποτελεί αίνιγμα και σκιά των μελλόντων. Διότι ποιος είναι ο λίθος που έχει τοποθετηθεί επάνω, αν όχι ο ίδιος ο Χριστός; Για τον οποίο λέει ο Ησαΐας: «Και θα τοποθετήσω στα θεμέλια της Σιών λίθο πολυτελή, έντιμο, εκλεκτό»· και ο Δανιήλ ομοίως: «Αποκόπηκε λίθος χωρίς ανθρώπινο χέρι», δηλαδή γεννήθηκε ο Χριστός χωρίς άνδρα. Διότι, όπως είναι καινοφανές και παράδοξο να αποκοπεί ένας λίθος από τον βράχο χωρίς λατόμο και εργαλεία λατομείου, έτσι ξεπερνά κάθε θαύμα το να φανερωθεί γέννηση από ανύμφευτη Παρθένο. Επομένως, ο νοητός λίθος, ο Χριστός, βρισκόταν πάνω στο πηγάδι, κρύβοντας στο βάθος και ως μυστήριο το λουτρό της παλιγγενεσίας, το οποίο χρειαζόταν ακόμη πολύ χρόνο για να αποκαλυφθεί, σαν ένα μακρύ σχοινί. Κανείς, όμως, δεν αποκύλισε τον λίθο παρά μόνον ο Ισραήλ, που σημαίνει «νους που βλέπει τον Θεό». Αλλά και αντλεί το νερό και ποτίζει τα πρόβατα της Ραχήλ, δηλαδή, αφού αποκαλύψει το κρυμμένο μυστήριο, δίδει ζωοπάροχο ύδωρ στο ποίμνιο της Εκκλησίας. Ας προσθέσουμε σε αυτά και το γεγονός με τις τρεις ράβδους του Ιακώβ: διότι, αφότου τοποθετήθηκαν οι τρεις ράβδοι δίπλα στην πηγή, έκτοτε ο πολύθεος Λάβαν έγινε φτωχός, ενώ ο Ιακώβ έγινε πλούσιος και με πολυάριθμα ποίμνια.

Ας ακούσουμε δε και τους ακόλουθους επαίνους, των οποίων το νόημα μοιάζει με το πηγάδι της ιστορίας, το στόμιο του οποίου έφραζε ένας βαρύς λίθος, καθιστώντας ανέφικτη για τις βοσκοπούλες τη μετοχή στο ύδωρ. Αλλά ο Ιακώβ, όταν έφτασε, μετακίνησε τον λίθο από το στόμιο και, αφού γέμισε τις ποτίστρες με νερό, έδωσε στα θρέμματα την ελευθερία να απολαύσουν το νάμα. Ποια είναι, λοιπόν, αυτά τα οποία παρομοιάζουμε με ένα τέτοιο πηγάδι;

Και ποιος φίλος, που θέλει να συναντήσει τον φίλο του, πηγαίνει πρώτα στην περιουσία του, σε χωράφι ή σε αμπέλι, και ύστερα τον βλέπει και τον καταφιλεί; Άραγε και ο Θεός δέχθηκε μεν τις θυσίες του Αβραάμ και τα υπάρχοντά του, αλλά δεν ήταν μαζί του και δεν κατοικούσε μέσα του; Και όταν συνεπλάκη σε πόλεμο, ποιος ήταν αυτός που νικούσε; Η φύση του μόνο ή ο Θεός κατοικούσε μέσα του και έφερε τη νίκη; Ας έρθουμε στον Νώε. Ποιος υπέταξε μπροστά του όλα τα γένη των θηρίων; Η φύση του ή κάτι το ουράνιο που ήταν μαζί του, το οποίο ξεπερνά τη φύση, και το οποίο έπλασε και τα ίδια τα ζώα και εκείνον και υπέταξε μπροστά του τα θηρία; Ο Ιακώβ, άραγε, από δική του δύναμη μπόρεσε να αποκυλίσει τέτοιον λίθο, ή μήπως η θεία δύναμη ήταν μαζί του, αυτή που αποκύλισε το βάρος του λίθου; Και τόσο αδιάλειπτα ήταν μαζί του ο Θεός, ώστε ούτε όταν κοιμόταν δεν τον εγκατέλειπε. Διότι άνοιξε τις θύρες των ουρανών και του έδειξε τον ουράνιο οίκο, σε μορφή κλίμακας του εμφανίστηκε. Έπειτα πάλεψε μαζί του όπως άνθρωπος με άνθρωπο.