Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 29:14

Και συνέβη, όταν άκουσε ο Λάβαν το όνομα του Ιακώβ, του γιου της αδελφής του, έτρεξε να τον συναντήσει και, αφού τον αγκάλιασε, τον φίλησε και τον οδήγησε στο σπίτι του. Και ο Ιακώβ διηγήθηκε στον Λάβαν όλα αυτά τα γεγονότα, και του είπε ο Λάβαν: «Από τα οστά μου και από τις σάρκες μου είσαι εσύ». Μετά από εκείνη την εξαιρετική θεοπτία και αποκάλυψη· διότι είδε μεν κλίμακα που έφθανε μέχρι τον ουρανό, και τον Κύριο να στέκεται πάνω της, και τους αγγέλους να ανεβοκατεβαίνουν, άκουσε δε καθαρά, ότι και ο Θεός θα είναι μαζί του, και θα επεκτείνει το σπέρμα του σε αμέτρητο πλήθος λαών. Μετά την αναστήλωση του λίθου ως τύπο του Χριστού, τότε πλέον, τότε με θάρρος, και έχοντας στηριγμένη στον Θεό την ελπίδα για τα μελλοντικά, κατευθύνεται προς τον σκοπό της αποδημίας του, και φθάνει στη γη που βρίσκεται προς την ανατολή. Και αμέσως κάνει τον εαυτό του γνωστό σε πολλούς ποιμένες, ως κάποιον που είναι και ο ίδιος άκρως εξασκημένος στην ποιμαντική. Το ότι δε του είναι οικείο το αντικείμενο το καθιστά φανερό λέγοντας: «Είναι ακόμη πολλή η ημέρα. Τώρα λοιπόν, αφού ποτίσετε τα πρόβατα, πηγαίνετε να τα βοσκήσετε». Γνωρίζεται επίσης και με την κόρη του Λάβαν, προσφέροντας σαν ένα είδος πρώτου καρπού και απαρχής της εγγενούς του καλοκαγαθίας το να θεωρήσει άξια φροντίδας τα ποίμνια που έβοσκε εκείνη και να ποτίσει τα πρόβατα.

Και βέβαια θεωρούσε την κόρη αξιαγάπητη. «Διότι φίλησε», λέει, «τη Ραχήλ, και αμέσως έκανε τον εαυτό του γνωστό στον Λάβαν», ο οποίος έπειτα τον δέχθηκε στο σπίτι του, αξίωσε τον ανιψιό του με αγάπη και εναγκαλισμούς, και τον συγκατέλεξε στους στενούς συγγενείς. Διότι είπε: «Είσαι από τα οστά μου και από τις σάρκες μου». Η λέξη Ραχήλ ερμηνεύεται ως «πρόβατο του Θεού». Και θα μπορούσε κανείς πολύ εύλογα να της αποδώσει τον τύπο της Εκκλησίας που προέρχεται από τα έθνη. Διότι αυτή είναι το πρόβατο του Χριστού, το οποίο αναμείχθηκε με τα παλαιότερα ποίμνια και συγκεντρώθηκε στις αυλές του Σωτήρα. Γι' αυτό άλλωστε και έλεγε: «Έχω και άλλα πρόβατα, τα οποία δεν είναι από την αυλή αυτή. Και εκείνα πρέπει να τα φέρω, και θα ακούσουν τη φωνή μου, και θα γίνουν ένα ποίμνιο, ένας ποιμένας». Εποίμαιναν εξάλλου και οι θεσπέσιοι μαθητές την Εκκλησία του Χριστού, δηλαδή τα λογικά θρέμματα που ανήκουν σε αυτήν, και μάλιστα έγιναν εραστές και νυμφαγωγοί της, παρουσιάζοντάς την στον Θεό ως αγνή παρθένο, που δεν έχει σπίλο, ή ρυτίδα, ή κάτι από τα παρόμοια, αλλά που είναι μάλλον αγία και άμωμη.

ε΄. Ότι δε οι προερχόμενοι από τον Ισραήλ έλαβαν από τα έθνη την αρχή του γένους τους, και τρόπον τινά τις πρώτες εκφύσεις της ρίζας τους, θα το κατανοήσουμε από τα λόγια του Λάβαν. Διότι ένας ειδωλολάτρης άνδρας ασπαζόταν τον Ιακώβ, και έλεγε ότι κατάγεται από ομόαιμή του, προφανώς τη Ρεβέκκα· και τον αποκαλούσε δική του σάρκα και οστό.

Έπειτα και για τον Λάβαν, ο οποίος ήταν πατέρας της, αναφέρει ότι, μόλις άκουσε αυτά από την κόρη του, έτρεξε και ο ίδιος να συναντήσει τον Ιακώβ και, αφού τον ασπάστηκε, τον έβαλε στο σπίτι του. Και αφού ο Λάβαν έμαθε τα πάντα από αυτόν με ακρίβεια, του είπε, όπως αναφέρει: «Από τα οστά μου και από τις σάρκες μου είσαι εσύ». Εφόσον, λέει, είσαι γιος της αδελφής μου, δεν είσαι τίποτε άλλο παρά δική μας σάρκα και δικός μας αδελφός. Και έμεινε μαζί του, λέει, έναν μήνα. Έτσι λοιπόν ο δίκαιος ζούσε σαν να βρισκόταν στο δικό του σπίτι, έχοντας ελευθερία και όντας απαλλαγμένος από κάθε φροντίδα. Αλλά, επειδή ο Θεός ήταν εκείνος που οικονομούσε τα πάντα προς το συμφέρον αυτού του δικαίου και του χάριζε σε όλα τη δική Του συνεργεία, Εκείνος διέγειρε και την προθυμία του Λάβαν· και εκείνος, βλέποντας την πραότητα του άνδρα, του λέει: «Επειδή είσαι αδελφός μου, δεν θα με υπηρετείς δωρεάν· πες μου, ποιος είναι ο μισθός σου». Δες πώς ο ίδιος δεν ζήτησε τίποτα, αλλά ο Λάβαν από μόνος του το προτείνει αυτό στον δίκαιο.