Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 29:21

Ο μακάριος Ιακώβ, δες πόσα υπέμεινε: αρχικά παραγνωρισμένος από τον πατέρα του Ισαάκ, δεχόμενος με φόβο τις ευλογίες του πατέρα, αποτελώντας εξαιτίας αυτών στόχο επιβουλής από τον Ησαύ, αποξενωμένος από τους γονείς του, αναχωρώντας μόνος και χωρίς υπηρέτη για συνοδοιπόρο, γινόμενος μισθωτός του Λάβαν και καθιστάμενος βοσκός, δουλεύοντας δεκατέσσερα χρόνια για μία γυναίκα. Διότι, αν και είχε συμφωνήσει επτά χρόνια για τη Ραχήλ, τελικά δούλεψε δεκατέσσερα γι' αυτήν, επειδή έλαβε άλλη αντί για άλλη την πρώτη φορά.

Σημάδι, λοιπόν, και μάλιστα πολύ σαφές, της εν πίστει και πνευματικής ενώσεως των δύο λαών είναι το ότι ο Λάβαν αγκάλιασε τον Ιακώβ και ομολόγησε ότι είναι οστούν και σάρκα του. Ότι δε, εκτός από αυτά, υπάρχει και κάτι άλλο, ας το αναφέρουμε, αντλώντας το από αυτές τις ίδιες τις Ιερές Γραφές. «Διότι, λέει, ο Λάβαν είπε στον Ιακώβ: Επειδή είσαι αδελφός μου, δεν θα με υπηρετείς δωρεάν. Πες μου, ποιος θα είναι ο μισθός σου; Ο Λάβαν είχε δύο θυγατέρες, το όνομα της μεγαλύτερης ήταν Λεία και το όνομα της νεότερης Ραχήλ. Τα μάτια της Λείας ήταν ασθενικά, ενώ η Ραχήλ ήταν όμορφη στην εμφάνιση και πολύ ωραία στην όψη. Ο Ιακώβ αγάπησε τη Ραχήλ και είπε: Θα σε υπηρετήσω επτά έτη για τη Ραχήλ, τη νεότερη θυγατέρα σου. Και ο Λάβαν του είπε: Είναι καλύτερο να τη δώσω σε σένα παρά να τη δώσω σε άλλον άνδρα. Μείνε μαζί μου. Και ο Ιακώβ υπηρέτησε για τη Ραχήλ επτά έτη. Και του φάνηκαν σαν λίγες ημέρες, λόγω της αγάπης που της είχε. Είπε έπειτα ο Ιακώβ στον Λάβαν: Δώσε μου τη γυναίκα μου. Διότι έχουν συμπληρωθεί οι ημέρες μου, για να συνευρεθώ μαζί της. Ο Λάβαν συγκέντρωσε όλους τους άνδρες του τόπου και έκανε γάμο. Και έγινε βράδυ. Και ο Λάβαν πήρε τη θυγατέρα του, τη Λεία, και την έφερε στον Ιακώβ. Και ο Ιακώβ συνευρέθηκε μαζί της.»

Αυτά ας θυμόμαστε, αδελφοί. Ας χρησιμοποιήσουμε αυτά τα όργανα ως αμυντικά όπλα. Ας μην ανεχόμαστε τους αιρετικούς που διδάσκουν ότι η παρουσία του Κυρίου υπήρξε κατά φαντασίαν. Ας αποδοκιμάσουμε μετά βδελυγμίας και εκείνους που λέγουν ότι η γέννηση του Σωτήρος προήλθε από άνδρα και γυναίκα, αυτούς που τόλμησαν να πουν ότι προήλθε από τον Ιωσήφ και τη Μαρία επειδή έχει γραφτεί: «και παρέλαβε τη γυναίκα του». Διότι ας θυμηθούμε τον Ιακώβ, ο οποίος πριν λάβει τη Ραχήλ έλεγε στον Λάβαν: «δώσε μου τη γυναίκα μου». Διότι όπως ακριβώς εκείνη ονομαζόταν γυναίκα του Ιακώβ πριν από τη συζυγική ένωση μόνο λόγω της υπόσχεσης, έτσι και η Μαρία ονομαζόταν γυναίκα του Ιωσήφ λόγω της μνηστείας. Και πρόσεξε την ακρίβεια του Ευαγγελίου που λέγει: «Τον δε έκτο μήνα απεστάλη ο άγγελος Γαβριήλ από τον Θεό σε μια πόλη της Γαλιλαίας, η οποία ονομάζεται Ναζαρέτ, σε παρθένο μνηστευμένη με άνδρα, ο οποίος ονομαζόταν Ιωσήφ» και τα εξής.

Ότι και το επτά είναι τέλειος αριθμός. Εʹ. Την έβδομη ημέρα κατέπαυσε ο Θεός από όλα τα έργα Του. Επτά εκδικήσεις απέτισε εκείνος που σκότωσε τον Κάιν. Διότι ο μιαρός διέπραξε επτά αμαρτίες: φθόνο, δόλο, αδελφοκτονία, έγινε ο πρώτος διδάσκαλος των φόνων, αποτέλεσε έτσι μίασμα για τη ζωή, λύπησε τους γονείς του, και είπε ψέματα στον Θεό. Υπέπεσε λοιπόν και σε επτά τιμωρίες: κατοικούσε σε καταραμένη γη, την εργαζόταν άκαρπα, αναστέναζε, έτρεμε, εκδιώχθηκε από το πρόσωπο (του Θεού), αγωνιούσε για όποιον περαστικό συναντούσε, και έφερε ένα σημάδι που τον καθιστούσε γνωστό σε όλους. Έβδομος μετά τον Αδάμ ήταν ο Ενώχ, ο οποίος ευαρέστησε τον Θεό, και όπως το σιτάρι από τα ζιζάνια, χωρίστηκε από τους ασεβείς. Επτά έτη την πρώτη φορά, και επτά τη δεύτερη, δούλεψε ο Ιακώβ στον Λάβαν για τη Ραχήλ.

Ομιλία ΝΣΤ΄. Είπε δε ο Ιακώβ προς τον Λάβαν: «Δώσε μου τη γυναίκα μου· διότι συμπληρώθηκαν οι ημέρες, για να συνευρεθώ μαζί της». Α΄. Αφού μεταβήκαμε χθες από την αγάπη του Ιακώβ, την οποία επέδειξε για τη Ραχήλ, στην αγάπη του Παύλου, και κατανοήσαμε το μέγεθος του πόθου του για τον Χριστό, σαν να παρασυρθήκαμε από κάποιο σφοδρό ρεύμα, δεν μπορέσαμε πλέον να επανέλθουμε στη συνέχεια του λόγου. Γι' αυτό, αν συμφωνείτε, προχωρώντας σήμερα στα επόμενα, ας αναπληρώσουμε όσα παραλείφθηκαν, ώστε, αφού καρπωθούμε επαρκή ωφέλεια και από τα σημερινά λεγόμενα, να επιστρέψουμε έτσι στα σπίτια μας.

Επειδή φοβόταν μήπως προλάβει ο Ησαύ και καταστήσει μάταιη τη σοφία της. Γι' αυτό και συντομεύει τα λόγια της και επισπεύδει τον νέο, και, αποφεύγοντας να φέρει αντιρρήσεις σε όσα ειπώθηκαν, του προβάλλει ένα επιχείρημα ικανό να τον πείσει. Διότι δεν του είπε: «Άσκοπα τα λες αυτά και μάταια φοβάσαι, αφού ο πατέρας σου έχει γεράσει και έχει στερηθεί την οξύτητα των αισθήσεών του», αλλά τι; «Πάνω μου ας πέσει η κατάρα σου, παιδί μου· φτάνει μόνο εσύ να μην καταστρέψεις το εγχείρημα, ούτε να χάσεις το θήραμα, ούτε να προδώσεις τον θησαυρό». Αλλά και αυτός ο ίδιος ο Ιακώβ δεν δούλεψε ως υπηρέτης στον συγγενή του δύο φορές από επτά χρόνια; Δεν έγινε, μαζί με τη δουλεία, και περίγελος εξαιτίας εκείνης της απάτης;

Οι γάμοι του Ιακώβ αποτέλεσαν τύπους της πράξης που επρόκειτο να ολοκληρωθεί από τον Χριστό. Διότι δεν ήταν θεμιτό να παντρευτεί ο Ιακώβ δύο αδελφές ταυτόχρονα· και δουλεύει στον Λάβαν για τις κόρες του, και, αφού εξαπατήθηκε όσον αφορά τη νεότερη, δούλευσε πάλι επτά χρόνια. Αλλά η μεν Λεία είναι ο λαός σας και η συναγωγή, ενώ η Ραχήλ είναι η εκκλησία μας. Και για αυτές δουλεύει μέχρι τώρα ο Χριστός, καθώς και για τους δούλους που ανήκουν και στις δύο. Διότι, επειδή ο Νώε έδωσε το σπέρμα του τρίτου γιου στους άλλους δύο σε δουλεία, τώρα πάλι ο Χριστός ήλθε για την αποκατάσταση αμφοτέρων, τόσο των ελεύθερων τέκνων όσο και των δούλων ανάμεσά τους, αξιώνοντας των ίδιων δωρεών όλους όσους τηρούν τις εντολές του, με τον ίδιο τρόπο που και όσοι γεννήθηκαν στον Ιακώβ από τις ελεύθερες και από τις δούλες έγιναν όλοι γιοι και ομότιμοι· αλλά σύμφωνα με την τάξη και σύμφωνα με την πρόγνωση, το πώς θα είναι ο καθένας, έχει προαναγγελθεί. Ο Ιακώβ δούλευσε στον Λάβαν για τα πιτσιλωτά και πολύχρωμα θρέμματα· δούλευσε και ο Χριστός τη δουλεία μέχρι τον σταυρό για τους ποικίλους και διαφόρων ειδών ανθρώπους από κάθε γένος, αποκτώντας τους δια του αίματος και του μυστηρίου του σταυρού· τα μάτια της Λείας ήταν ασθενικά· γιατί πράγματι και τα δικά σας μάτια της ψυχής είναι πάρα πολύ ασθενικά. Η Ραχήλ έκλεψε τους θεούς του Λάβαν και τους έκρυψε μέχρι τη σημερινή ημέρα· έτσι και για εμάς έχουν χαθεί οι πατρικοί και υλικοί θεοί.

Αν, πάλι, την αποκάλεσε γυναίκα επειδή ο Ιωσήφ είχε τη θέση του μνηστήρα, όπως ακριβώς το έθιμο δεν εμποδίζει να αποκαλούνται άνδρες οι μνηστήρες, έστω κι αν δεν έχουν ακόμη συνέλθει σε συζυγική κλίνη, έτσι ακριβώς επιτρέπει να ονομάζονται γυναίκες τους και όσες διατηρούν ακόμη την παρθενία τους, σε αυτό δεν έχω κανένα λόγο να διαφωνήσω. Διότι και ο πατριάρχης Ιακώβ, αυτήν με την οποία δεν είχε έλθει ακόμη σε σαρκική κοινωνία, τη Ραχήλ εννοώ, την ονομάζει ολοφάνερα γυναίκα του. Λέει, πράγματι, προς τον Λάβαν, έχοντας ήδη συμπληρώσει τον χρόνο της δουλείας του: «Δώσε μου τη γυναίκα μου, διότι έχουν συμπληρωθεί οι ημέρες μου, για να συνέλθω μαζί της». Έτσι, αποτελεί παλαιό έθιμο το να ονομάζονται γυναίκες και οι μνηστευμένες. Επομένως, και από αυτό μπορεί να γίνει κατανοητό ότι η προσωνυμία της γυναίκας δεν βλάπτει καθόλου την παρθενία.