Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 29:7

Εκείνος δε τους είπε: Γνωρίζετε τον Λάβαν, τον γιο του Ναχώρ; Εκείνοι απάντησαν: Τον γνωρίζουμε. Εκείνος τους είπε: Είναι καλά στην υγεία του; Εκείνοι απάντησαν: Είναι καλά. Και ιδού η Ραχήλ η κόρη του έρχεται με τα πρόβατα. Και είπε ο Ιακώβ: Η ημέρα είναι ακόμη μεγάλη, δεν είναι ακόμη η ώρα να συγκεντρωθούν τα κοπάδια. Ποτίστε τα πρόβατα και πηγαίνετε να τα βοσκήσετε. Εκείνοι όμως είπαν: Δεν μπορούμε μέχρι να συγκεντρωθούν όλοι οι βοσκοί και να αποκυλίσουν την πέτρα από το στόμιο του πηγαδιού, και τότε θα τα ποτίσουμε. Ενώ αυτός ακόμη τους μιλούσε, η Ραχήλ η κόρη του Λάβαν ήρθε με τα πρόβατα του πατέρα της. Διότι αυτή έβοσκε τα πρόβατα του πατέρα της. Και συνέβη, όταν ο Ιακώβ είδε τη Ραχήλ, την κόρη του Λάβαν, του αδελφού της μητέρας του, πλησίασε και αποκύλισε την πέτρα από το στόμιο του πηγαδιού, και πότισε τα πρόβατα του Λάβαν, του αδελφού της μητέρας του. Και ο Ιακώβ φίλησε τη Ραχήλ, και υψώνοντας τη φωνή του έκλαψε, και ανήγγειλε στη Ραχήλ ότι είναι ανεψιός του πατέρα της και ότι είναι γιος της Ρεβέκκας. Και εκείνη έτρεξε και τα ανήγγειλε στον πατέρα της σύμφωνα με αυτά τα λόγια.

Και συνέβη, όταν άκουσε ο Λάβαν το όνομα του Ιακώβ, του γιου της αδελφής του, έτρεξε να τον συναντήσει και, αφού τον αγκάλιασε, τον φίλησε και τον οδήγησε στο σπίτι του. Και ο Ιακώβ διηγήθηκε στον Λάβαν όλα αυτά τα γεγονότα, και του είπε ο Λάβαν: «Από τα οστά μου και από τις σάρκες μου είσαι εσύ». Μετά από εκείνη την εξαιρετική θεοπτία και αποκάλυψη· διότι είδε μεν κλίμακα που έφθανε μέχρι τον ουρανό, και τον Κύριο να στέκεται πάνω της, και τους αγγέλους να ανεβοκατεβαίνουν, άκουσε δε καθαρά, ότι και ο Θεός θα είναι μαζί του, και θα επεκτείνει το σπέρμα του σε αμέτρητο πλήθος λαών. Μετά την αναστήλωση του λίθου ως τύπο του Χριστού, τότε πλέον, τότε με θάρρος, και έχοντας στηριγμένη στον Θεό την ελπίδα για τα μελλοντικά, κατευθύνεται προς τον σκοπό της αποδημίας του, και φθάνει στη γη που βρίσκεται προς την ανατολή. Και αμέσως κάνει τον εαυτό του γνωστό σε πολλούς ποιμένες, ως κάποιον που είναι και ο ίδιος άκρως εξασκημένος στην ποιμαντική. Το ότι δε του είναι οικείο το αντικείμενο το καθιστά φανερό λέγοντας: «Είναι ακόμη πολλή η ημέρα. Τώρα λοιπόν, αφού ποτίσετε τα πρόβατα, πηγαίνετε να τα βοσκήσετε». Γνωρίζεται επίσης και με την κόρη του Λάβαν, προσφέροντας σαν ένα είδος πρώτου καρπού και απαρχής της εγγενούς του καλοκαγαθίας το να θεωρήσει άξια φροντίδας τα ποίμνια που έβοσκε εκείνη και να ποτίσει τα πρόβατα.

Διότι προσφέρουν αμέσως τον λόγο της εν Χριστώ διδασκαλίας, και πείθουν τους ανθρώπους να πράττουν αυτό που από τη φύση του ωφελεί. Όπως ακριβώς και ο θεσπέσιος Ιακώβ έκανε ολοφάνερο στους ποιμένες από τη Χαρράν ότι και ο ίδιος ήταν ποιμένας, λέγοντας: «Η ημέρα είναι ακόμη μεγάλη, δεν είναι ακόμη ώρα να συγκεντρωθούν τα κοπάδια. Αφού ποτίσετε τα πρόβατα, πηγαίνετε να τα βοσκήσετε». Ακούς πώς πρόσταξε τους ποιμένες να βοσκήσουν τα πρόβατα; Αυτό ακριβώς έδινε εντολή να πράττουν και ο σοφότατος μαθητής στους πρεσβυτέρους του λαού, δηλαδή στους επισκόπους: «Παρακαλώ, λοιπόν, τους πρεσβυτέρους που βρίσκονται ανάμεσά σας, λέει, εγώ ο συμπρεσβύτερος και μάρτυρας των παθών του Χριστού, ο οποίος είμαι και κοινωνός της δόξας που πρόκειται να αποκαλυφθεί: Ποιμάνετε το ποίμνιο του Χριστού που σας έχει ανατεθεί». Και καθώς περιόδευαν σε κάθε χώρα και πόλη, πρόσταζαν να εγκατασταθούν στους λαούς και αναρίθμητοι άλλοι ποιμένες, και να φροντίζουν τα λογικά πρόβατα· να τα βόσκουν σαν σε αγαθή νομή και σε εύφορο τόπο, και να τα οδηγούν, σαν σε ολάνθιστο λιβάδι, στη θεόπνευστη Γραφή. Διότι ζωοπάροχη τροφή της ψυχής είναι ο λόγος του Θεού.

Σύμφωνα με την ίδια πνευματική σημασία, και ο Ιακώβ, σπεύδοντας για μνηστεία, συνάντησε απροσδόκητα τη Ραχήλ στο πηγάδι. Επάνω στο πηγάδι βρισκόταν τοποθετημένος ένας μεγάλος λίθος, τον οποίο ένα πλήθος ποιμένων, αφού συγκεντρώνονταν, τον αποκυλούσαν και έτσι αντλούσαν νερό για τους εαυτούς τους και για τα πρόβατα. Ο Ιακώβ όμως, ολομόναχος, αποκυλά τον λίθο και ποτίζει τα πρόβατα της μνηστής του. Θεωρώ ότι το γεγονός αυτό αποτελεί αίνιγμα και σκιά των μελλόντων. Διότι ποιος είναι ο λίθος που έχει τοποθετηθεί επάνω, αν όχι ο ίδιος ο Χριστός; Για τον οποίο λέει ο Ησαΐας: «Και θα τοποθετήσω στα θεμέλια της Σιών λίθο πολυτελή, έντιμο, εκλεκτό»· και ο Δανιήλ ομοίως: «Αποκόπηκε λίθος χωρίς ανθρώπινο χέρι», δηλαδή γεννήθηκε ο Χριστός χωρίς άνδρα. Διότι, όπως είναι καινοφανές και παράδοξο να αποκοπεί ένας λίθος από τον βράχο χωρίς λατόμο και εργαλεία λατομείου, έτσι ξεπερνά κάθε θαύμα το να φανερωθεί γέννηση από ανύμφευτη Παρθένο. Επομένως, ο νοητός λίθος, ο Χριστός, βρισκόταν πάνω στο πηγάδι, κρύβοντας στο βάθος και ως μυστήριο το λουτρό της παλιγγενεσίας, το οποίο χρειαζόταν ακόμη πολύ χρόνο για να αποκαλυφθεί, σαν ένα μακρύ σχοινί. Κανείς, όμως, δεν αποκύλισε τον λίθο παρά μόνον ο Ισραήλ, που σημαίνει «νους που βλέπει τον Θεό». Αλλά και αντλεί το νερό και ποτίζει τα πρόβατα της Ραχήλ, δηλαδή, αφού αποκαλύψει το κρυμμένο μυστήριο, δίδει ζωοπάροχο ύδωρ στο ποίμνιο της Εκκλησίας. Ας προσθέσουμε σε αυτά και το γεγονός με τις τρεις ράβδους του Ιακώβ: διότι, αφότου τοποθετήθηκαν οι τρεις ράβδοι δίπλα στην πηγή, έκτοτε ο πολύθεος Λάβαν έγινε φτωχός, ενώ ο Ιακώβ έγινε πλούσιος και με πολυάριθμα ποίμνια.

Ας ακούσουμε δε και τους ακόλουθους επαίνους, των οποίων το νόημα μοιάζει με το πηγάδι της ιστορίας, το στόμιο του οποίου έφραζε ένας βαρύς λίθος, καθιστώντας ανέφικτη για τις βοσκοπούλες τη μετοχή στο ύδωρ. Αλλά ο Ιακώβ, όταν έφτασε, μετακίνησε τον λίθο από το στόμιο και, αφού γέμισε τις ποτίστρες με νερό, έδωσε στα θρέμματα την ελευθερία να απολαύσουν το νάμα. Ποια είναι, λοιπόν, αυτά τα οποία παρομοιάζουμε με ένα τέτοιο πηγάδι;