Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 31:2

Δεν διέφερε ούτε στο ύψος ούτε στο πλάτος από τους άλλους, αλλά στην κατάσταση του ήθους και στην καθαρότητα της ψυχής. Διότι, επειδή η ψυχή του ήταν ήρεμη, διατηρούσε ατάραχες και τις εξωτερικές αισθήσεις· ώστε από τη χαρά της ψυχής να είναι ιλαρό και το πρόσωπό του, και από τις κινήσεις του σώματος να γίνεται αισθητή και κατανοητή η κατάσταση της ψυχής, σύμφωνα με το γεγραμμένο: «Όταν η καρδιά ευφραίνεται, το πρόσωπο ανθεί· όταν όμως βρίσκεται σε λύπη, σκυθρωπάζει». Έτσι ο Ιακώβ αντιλήφθηκε τον Λάβαν να συλλογίζεται επιβουλή εναντίον του, και λέει στις γυναίκες: «Το πρόσωπο του πατέρα σας δεν είναι όπως χθες και προχθές»· έτσι και ο Σαμουήλ αναγνώρισε τον Δαβίδ· διότι είχε μάτια χαρωπά, και δόντια λευκά σαν το γάλα.

Αν κάποτε τον συναντούσε κάποιος διάκονος για πνευματική ωφέλεια, συζητούσε μεν όσα συνέβαλαν στην ωφέλεια, όμως σε εκείνον παραχωρούσε την τέλεση της προσευχής, μη ντρεπόμενος να μαθαίνει και ο ίδιος. 3. Διότι πολλές φορές ρωτούσε και ζητούσε να ακούει από αυτούς που βρίσκονταν μαζί του· και ομολογούσε ότι ωφελείται, αν κάποιος έλεγε κάτι χρήσιμο. 4. Επιπλέον, το πρόσωπό του είχε πολλή χάρη. Και διέθετε και αυτό το παράδοξο χάρισμα από τον Σωτήρα: Αν βρισκόταν ανάμεσα σε πλήθος μοναχών, και επιθυμούσε να τον δει κάποιος που δεν τον γνώριζε από πριν, μόλις πλησίαζε, προσπερνούσε αμέσως τους άλλους και έτρεχε προς εκείνον, σαν να ελκυόταν από την όψη του. 5. Και δεν διέφερε από τους άλλους ούτε στο ύψος, ούτε στη σωματική διάπλαση, αλλά στην ευστάθεια του ήθους και στην καθαρότητα της ψυχής. 6. Επειδή, δηλαδή, η ψυχή του ήταν γαλήνια, είχε ατάραχες και τις εξωτερικές του αισθήσεις· έτσι ώστε από τη χαρά της ψυχής να είναι ιλαρό και το πρόσωπο, και από τις κινήσεις του σώματος να γίνεται αισθητή και να κατανοείται η κατάσταση της ψυχής του, σύμφωνα με το Γραφικό χωρίο: «Όταν ευφραίνεται η καρδιά, το πρόσωπο ανθίζει· όταν όμως βρίσκεται σε λύπη, σκυθρωπάζει». 7. Έτσι ο Ιακώβ κατάλαβε ότι ο Λάβαν σχεδίαζε επιβουλή, και λέει στις γυναίκες: «Το πρόσωπο του πατέρα σας δεν είναι όπως χθες και προχθές». 8. Έτσι ο Σαμουήλ αναγνώρισε τον Δαβίδ· διότι είχε μάτια χαροποιά, και δόντια λευκά σαν το γάλα. Με αυτόν τον τρόπο αναγνωριζόταν και ο Αντώνιος.

Δέχεται δε επιπλέον και το ανίερο και ακάθαρτο γένος· σαν στην τάξη της καμήλας και βεβαίως και του όνου, ώστε, αφού καθαρίσει τον ρύπο της πολυθεϊστικής πλάνης, να τους ενώσει καθαρούς και αγνισμένους με τους χορούς των αγίων. Επειδή, λοιπόν, κυριεύτηκαν από φθόνο οι γιοι του Λάβαν, και ο ίδιος ο Λάβαν έδειχνε όψη αγέλαστη και σκυθρωπή και διόλου απαλλαγμένη από φθόνο· «Διότι δεν ήταν», λέει, «το πρόσωπό του όπως χθες και προχθές», ο Θεός έδωσε εντολή στον Ιακώβ να επιστρέψει στην πατρίδα του. Αυτός, λοιπόν, προσκάλεσε τις γυναίκες του, τη Λεία δηλαδή και τη Ραχήλ, και τους εξέθεσε με σαφήνεια την αδικία του πατέρα τους. Πρόσθεσε δε ότι «Ο Θεός αφαίρεσε όλα τα κτήνη του πατέρα σας και τα έδωσε σε εμένα». Και απαντώντας η Ραχήλ και η Λεία, του είπαν: «Μήπως υπάρχει για εμάς μερίδιο ή κληρονομιά στον οίκο του πατέρα μας; Δεν έχουμε θεωρηθεί από αυτόν ως ξένες; Διότι μας πούλησε και κατανάλωσε εντελώς τα χρήματά μας. Όλος ο πλούτος και η δόξα που αφαίρεσε ο Θεός από τον πατέρα μας, θα ανήκει σε εμάς και στα παιδιά μας».

Πρόσεξε πώς ο φθόνος τους οδήγησε στην αχαριστία, και όχι μόνο αυτούς, αλλά και τον ίδιο τον Λάβαν. Διότι είδε, λέει, ο Ιακώβ το πρόσωπο του Λάβαν, και ιδού, η στάση του απέναντί του δεν ήταν όπως χθες και προχθές. Διότι τα λόγια των γιων του κλόνισαν τον νου του και τον έκαναν να λησμονήσει εκείνα που είχε πει προηγουμένως, όταν συνομιλώντας με τον Ιακώβ ανέφερε: «Με ευλόγησε ο Θεός με τον ερχομό σου». Και αυτός που είχε ευχαριστήσει τον Δεσπότη, επειδή εξαιτίας της παρουσίας του δικαίου αύξησε την περιουσία του, τώρα, έχοντας παρασυρθεί στη σκέψη από τους γιους του και έχοντας φλεγεί από φθόνο, ίσως επειδή έβλεπε τον δίκαιο να έχει αποκτήσει μεγάλη περιουσία, δεν ήθελε να του συμπεριφέρεται με τον ίδιο τρόπο. Διότι είδε, λέει, ο Ιακώβ το πρόσωπο του Λάβαν, και ιδού, δεν ήταν απέναντί του όπως χθες και προχθές. Είδες τη μεγάλη επιείκεια του δικαίου, αλλά και τη δική τους αχαριστία; Και πώς, μη μπορώντας να συγκρατήσουν τον φθόνο τους, κλόνισαν και τη γνώμη του πατέρα τους; Πρόσεξε λοιπόν την άφατη κηδεμονία του Θεού, και πόση συγκατάβαση επιδεικνύει, όταν βλέπει ότι εμείς προσφέρουμε αυτά που εξαρτώνται από εμάς. Διότι, βλέποντας τον δίκαιο να φθονείται από αυτούς, λέει στον Ιακώβ: «Επίστρεψε στη γη του πατέρα σου και στη γενεά σου, και εγώ θα είμαι μαζί σου». Αρκέσου, λέει, στη διαμονή σου στην ξένη γη.