Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 32:22

β΄. Ότι, λοιπόν, αυτά θα γίνονταν με αυτόν τον τρόπο στην πορεία του χρόνου, το διδασκόταν ο θεσπέσιος Ιακώβ, καθώς ο Θεός διαμόρφωνε το γεγονός με τρόπο θαυμαστό. Και το πώς, θα το εξηγήσω, παραθέτοντας αναγκαστικά τα χωρία από τις ιερές Γραφές. Έχουν δε ως εξής: «Αφού σηκώθηκε εκείνη τη νύχτα, πήρε τις δύο γυναίκες του, τις δύο δούλες και τα έντεκα παιδιά του, και διάβηκε το πέρασμα του Ιαβώκ· τους πήρε, διέσχισε τον χείμαρρο και πέρασε απέναντι όλα τα υπάρχοντά του. Έμεινε δε μόνος του ο Ιακώβ, και πάλευε ένας άνθρωπος μαζί του μέχρι το πρωί».

Επομένως, εκείνος που είπε ανωτέρω: «Εγώ είμαι ο Κύριος ο Θεός του Αβραάμ του πατέρα σου και ο Θεός του Ισαάκ», στον οποίο και έστησε στήλη ο θεοφιλής, ήταν μεν Θεός και Κύριος (διότι πρέπει να πιστεύουμε στον ίδιο που ομιλεί), όχι όμως ο επί πάντων Θεός, αλλά ο δεύτερος μετά από Εκείνον, ο οποίος διακονεί και εξαγγέλλει τα του Πατρός στους ανθρώπους. Γι' αυτό, άλλωστε, και ο Ιακώβ στην παρούσα περίπτωση τον ονομάζει άγγελο: «μου είπε ο άγγελος του Θεού, μιλώντας στον ύπνο μου, εγώ είμαι ο Θεός που σου εμφανίστηκε σε αυτόν τον τόπο». Συνεπώς, ο ίδιος άγγελος Κυρίου έχει σαφώς ανακηρυχθεί μέσα από αυτά τα λόγια και Θεός και Κύριος. Και στον προφήτη Ησαΐα, επίσης, προσαγορεύεται «άγγελος μεγάλης βουλής», αλλά ταυτόχρονα και «Θεός» και «άρχων» και «εξουσιαστής», στα χωρία όπου προφητεύει τη γέννησή του ανάμεσα στους ανθρώπους λέγοντας: «διότι παιδί γεννήθηκε για εμάς, και Υιός μάς δόθηκε, του οποίου η εξουσία βρίσκεται στον ώμο του, και το όνομά του καλείται άγγελος μεγάλης βουλής, άρχων ειρήνης, Θεός ισχυρός, εξουσιαστής, πατήρ του μέλλοντος αιώνος». 〈〈Της ιδίας〉.〉 «Όταν δε σηκώθηκε εκείνη τη νύχτα, πήρε τις δύο γυναίκες, τις δύο υπηρέτριες και τα έντεκα παιδιά του, και πέρασε τη διάβαση του Ιαβόκ· τους πήρε και πέρασε απέναντι όλα τα υπάρχοντά του. Απέμεινε δε μόνος ο Ιακώβ, και πάλευε μαζί του ένας άνθρωπος μέχρι το πρωί.»

«Διότι μετά από αυτό», λέει, «θα δω το πρόσωπό του· επειδή ίσως», λέει, «θα δεχθεί το πρόσωπό μου». Και τα δώρα προπορεύονταν μπροστά του. Αλλά πρόσεξέ μου εδώ πάλι την άφατη φιλανθρωπία του Θεού, και πώς πάντοτε με κατάλληλο τρόπο επιδεικνύει τη δική Του πρόνοια. Διότι στην περίπτωση του Λάβαν, επειδή ο δίκαιος δεν υποπτευόταν τίποτα τέτοιο, ούτε γνώριζε ότι οπωσδήποτε θα τον προλάβαινε ο Λάβαν με πολλή ορμή για να εκδικηθεί τον δίκαιο εξαιτίας της κρυφής αναχώρησής του, ο Θεός, αφού εμφανίστηκε στον Λάβαν, καταστέλλει την ορμή του, και του δίνει εντολή να μην πει στον Ιακώβ απολύτως τίποτα το λυπηρό ούτε καν με λόγια. «Διότι πρόσεξε», λέει, «να μη μιλήσεις στον Ιακώβ με κακό τρόπο»· και αυτό το οικονόμησε, ώστε να γίνει γνωστό στον δίκαιο μέσω του στόματος εκείνου, προκειμένου, αφού μάθει την οικονομία που εκδηλώθηκε γι' αυτόν, να αποκτήσει μεγαλύτερο θάρρος. Τώρα όμως, επειδή ο αδελφός του είχε καταπραϋνθεί από την πάροδο του χρόνου και είχε παύσει τον θυμό και την αγανάκτηση εναντίον του Ιακώβ, ενώ αυτός βρισκόταν σε αγωνία, φοβούμενος και τρέμοντας τη συνάντηση με τον αδελφό του, ο αγαθός Δεσπότης δεν δίνει πλέον εντολή στον Ησαύ· διότι εκείνος δεν σχεδίαζε κάτι εναντίον του αδελφού του· αντίθετα, παρηγορεί τον δίκαιο. Διότι, αφού έστειλε, λέει, αυτούς που μετέφεραν τα δώρα, και αφού κοιμήθηκε, λέει, «σηκώθηκε εκείνη τη νύχτα και πέρασε τις δύο γυναίκες και τα παιδιά από το πέρασμα του Ιαβώκ· και τους πήρε, και διέσχισε τον χείμαρρο».

Και πάλι, σε άλλους λόγους, μιλώντας για τον ίδιο τον Ιακώβ λέει τα εξής: Αφού σηκώθηκε εκείνη τη νύχτα, πήρε τις δύο γυναίκες του και τις δύο δούλες του και τα έντεκα παιδιά του και πέρασε τη διάβαση του Ιαβώκ. Και τους πήρε και διέσχισε τον χείμαρρο και πέρασε απέναντι όλα τα υπάρχοντά του. Και έμεινε μόνος ο Ιακώβ· και πάλευε μαζί του ένας άγγελος μέχρι το πρωί. Είδε δε ότι μπορούσε να σταθεί απέναντί του, και άγγιξε το πλάτος του μηρού του, και νάρκωσε το πλάτος του μηρού του Ιακώβ την ώρα που πάλευε μαζί του. Και του είπε: «Άφησέ με να φύγω, διότι ανέτειλε ο όρθρος». Εκείνος δε απάντησε: «Δεν θα σε αφήσω να φύγεις, εάν δεν με ευλογήσεις». Και του είπε: «Ποιο είναι το όνομά σου;». Εκείνος απάντησε: «Ιακώβ». Του είπε τότε: «Το όνομά σου δεν θα ονομάζεται πλέον Ιακώβ, αλλά Ισραήλ θα είναι το όνομά σου· διότι φάνηκες ισχυρός ενώπιον του Θεού, και απέναντι στους ανθρώπους θα είσαι δυνατός». Τον ρώτησε δε ο Ιακώβ και είπε: «Ανάγγειλέ μου το όνομά σου». Και εκείνος απάντησε: «Γιατί ρωτάς αυτό, το όνομά μου;». Και τον ευλόγησε εκεί. Και ονόμασε ο Ιακώβ το όνομα του τόπου εκείνου «Είδος Θεού»· «διότι», όπως είπε, «είδα Θεό πρόσωπο με πρόσωπο, και χάρηκε η ψυχή μου». Και πάλι, σε άλλα χωρία, εξαγγέλλοντας για τον ίδιο τον Ιακώβ λέει τα εξής: Ήλθε δε ο Ιακώβ στη Λουζά, η οποία βρίσκεται στη γη Χαναάν, και είναι η Βαιθήλ, αυτός και όλος ο λαός που ήταν μαζί του.