Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 34:2

Φαίνεται, βέβαια, ότι ο θεσπέσιος Ιακώβ θυμάται πάλι τα όσα είχαν διαπραχθεί στα Σίκιμα. Έτσι έχει πράγματι ο σκοπός του δικαίου· διότι πώς θα μπορούσε κανείς να δεχθεί αυτό που έχει ήδη γίνει ως κάτι που πρόκειται να συμβεί στους καιρούς που έρχονται; Επομένως, με αφορμή το γεγονός στα Σίκιμα, αναφέρει τα όσα έγιναν εις βάρος του Χριστού ως όμοιο τρόπο αμαρτίας, όπως ακριβώς έπραξε βέβαια και στην περίπτωση του πρωτότοκου Ρουβήμ. Τι διέπραξαν, λοιπόν, στα Σίκιμα ο Συμεών και ο Λευί; Διότι η Δείνα, η αδελφή του Λευί και του Συμεών, βγήκε έξω από τη σκηνή του πατέρα της για να δει τις κόρες των ντόπιων· και ο Συχέμ, ο γιος του Εμμόρ, τη βίασε.

Βεβαίως, ω Παλλάδιε. Διότι έτσι έχει γραφτεί στο βιβλίο της Γενέσεως: «Και ήλθε ο Ιακώβ στη Σαλήμ, πόλη των Σικίμων, η οποία βρίσκεται στη γη Χαναάν, όταν επέστρεψε από τη Μεσοποταμία της Συρίας, και στρατοπέδευσε απέναντι από την πόλη, και αγόρασε το τμήμα του αγρού, όπου έστησε εκεί τη σκηνή του, από τον Εμμώρ, τον πατέρα του Συχέμ, αντί εκατό αμνών, και έστησε εκεί θυσιαστήριο, και επικαλέστηκε τον Θεό του Ισραήλ. Εξήλθε δε η Δείνα, η θυγατέρα της Λείας, την οποία είχε γεννήσει στον Ιακώβ, για να γνωρίσει τις θυγατέρες των εγχωρίων, και την είδε ο Συχέμ, ο υιός του Εμμώρ του Ευαίου, ο άρχοντας της γης. Και αφού την πήρε, κοιμήθηκε μαζί της. Και την ταπείνωσε. Και προσκολλήθηκε στην ψυχή της Δείνας, της θυγατέρας του Ιακώβ. Και αγάπησε την παρθένο, και της μίλησε σύμφωνα με τα συναισθήματα της παρθένου.» Παρατήρησε, λοιπόν, ότι όσο βρισκόταν και διέμενε ακόμη στη σκηνή του πατέρα της, στην οποία είχε επικαλεστεί τον Θεό του Ισραήλ και είχε ανεγερθεί σεπτό θυσιαστήριο, ήταν ακόμη αμόλυντη και μέσα στα καυχήματα της παρθενίας της.

Γι' αυτό και ο Παύλος λέει: «Σας παρακαλώ, αδελφοί, διά των οικτιρμών του Θεού, να παραστήσετε τα σώματά σας ως θυσία ζωντανή, άγια, ευάρεστη στον Θεό, που είναι η λογική σας λατρεία». Και μάλιστα και ο προφήτης Ιερεμίας ανακράζει σαφώς: «Απόπλυνε την καρδιά σου από την κακία, Ιερουσαλήμ, για να σωθείς». ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Πρέπει λοιπόν να προσερχόμαστε στον πανάγιο Θεό όχι με βεβηλωμένη ψυχή, αλλά με ιερή και άμεμπτη ζωή. Διότι έτσι θα επιτύχουμε ευθέως το πρέπον. ΚΥΡΙΛΛΟΣ: Βεβαιότατα, ω Παλλάδιε, και δεν θα χρειαστεί πολύς κόπος, νομίζω, για να μπορέσεις να κατανοήσεις την αλήθεια αυτού του λόγου σου, εάν επιλέξεις να εξετάσεις φιλομαθώς και με την ίδια διάθεση τους βίους των αγίων· διότι όσα συνέβησαν στους αρχαίους τυπικώς, ο θεσπέσιος Παύλος έλεγε ότι καταγράφηκαν για τη δική μας νουθεσία. Το ότι, λοιπόν, πρέπει να προσερχόμαστε στον Θεό καθαροί και αποπλυμένοι, μπορεί κανείς να το διδαχθεί και πάλι από τα εξής. Διότι η Δείνα, η θυγατέρα του Ιακώβ, όντας παρθένος και σε ηλικία γάμου, πηγαίνοντας να δει τις θυγατέρες των κατοίκων της Συχέμ, βγήκε από την πατρική σκηνή, αλλά ο Συχέμ, ο γιος του Εμμώρ, δεν έμεινε αδιάφορος. Διότι ερωτεύθηκε αμέσως τη νεάνιδα και παρασύρθηκε από ασυγκράτητες επιθυμίες για να πράξει κατά τη βούλησή του. Προχωρώντας δε με βάναυσο τρόπο σε αυτό, ο αλλόφυλος και ακόμη απερίτμητος βίασε την Εβραία παρθένο.

«Σε αυτόν υποσχέθηκε και συγκατένευσε να δώσει σε γάμο τη νεότερη κόρη· ωστόσο δεν είχε καμία απολύτως πρόθεση να το πραγματοποιήσει, αλλά μηχανεύτηκε δόλο και έστειλε στο κρεβάτι του άνδρα τη Λεία, η οποία ήταν η μεγαλύτερη. Παρ' όλα αυτά, το γεγονός δεν του διέφυγε, αλλά αντιλήφθηκε τη σκευωρία και δέχθηκε και την άλλη κόρη, και συνευρέθηκε και με τις δύο αδελφές. Σε αυτόν γεννήθηκαν έντεκα γιοι εξαιρετικά συνετοί στο πνεύμα και μία κόρη, η Δείνα, η οποία είχε πανέμορφη όψη, ελκυστικό παράστημα και άμεμπτη ψυχή». Αναφέρει δε ότι ο Ιακώβ ήλθε από τον Ευφράτη στα Σίκιμα προς τον Εμμώρ· και αυτός τον υποδέχθηκε και του παραχώρησε ένα τμήμα της γης. Και ο μεν Ιακώβ καλλιεργούσε τη γη, οι δε γιοι του, που ήταν έντεκα στον αριθμό, έβοσκαν τα ποίμνια, ενώ η κόρη του η Δείνα και οι γυναίκες ασχολούνταν με την εριουργία. Η δε Δείνα, ούσα παρθένος, πήγε στα Σίκιμα κατά τη διάρκεια μιας γιορτής, επιθυμώντας να δει την πόλη· και ο Συχέμ, ο γιος του Εμμώρ, όταν την είδε, την ερωτεύτηκε, την άρπαξε, τη μετέφερε σπίτι του και τη διέφθειρε. Αργότερα, ερχόμενος μαζί με τον πατέρα του στον Ιακώβ, τη ζήτησε σε κοινωνία γάμου· εκείνος όμως δήλωσε ότι δεν θα τη δώσει, προτού όλοι οι κάτοικοι των Σικίμων περιτμηθούν και ασπαστούν τον ιουδαϊσμό· ο δε Εμμώρ είπε ότι θα τους πείσει. Αναφέρει δε ο Ιακώβ σχετικά με την ανάγκη να περιτμηθούν: «Διότι δεν είναι επιτρεπτό αυτό για τους Εβραίους, να φέρνουν στο σπίτι γαμπρούς και νύφες από αλλού, παρά μόνο όποιον δηλώνει ότι είναι της ίδιας γενιάς».

Ποιους θρήνους, λοιπόν, δεν θα άξιζαν τέτοιοι άνθρωποι, οι οποίοι φροντίζουν να τα πράττουν όλα εναντίον του εαυτού τους, και θέλουν να τα συσσωρεύουν αυτά προς όλεθρο της δικής τους ψυχής; Αλλά, αν συμφωνείτε, ας τους αφήσουμε αυτούς, ας επανέλθουμε στην ιστορία του δικαίου, και ας δούμε την ακολουθία των γεγονότων. Έστησε, λέει, θυσιαστήριο στο τμήμα του αγρού, και επικαλέστηκε τον Θεό του Ισραήλ, και τελικά αποφάσισε να στήσει την κατοικία του στα Σίκιμα. Αλλά δες πάλι πώς ο δίκαιος και εδώ επιδεικνύει τη χαρακτηριστική του επιείκεια. Τι συνέβη, δηλαδή; Βγήκε έξω, λέει, η Δείνα, η θυγατέρα της Λείας, για να δει τις θυγατέρες των ντόπιων. Και βλέποντάς την ο Συχέμ, ο γιος του Εμώρ, κοιμήθηκε μαζί της, και αγάπησε, λέει, την παρθένο, και της μίλησε σύμφωνα με τη διάνοια της παρθένου. Είδες πόσο μεγάλο κακό είναι η νεότητα, όταν δεν έχει ως χαλινάρι της τον ευσεβή λογισμό; Διότι είδε, λέει, την κόρη, και αφού από την όψη της κυριεύθηκε ολόκληρος από έρωτα, έκανε την επιθυμία πράξη, «και της μίλησε σύμφωνα με τη διάνοια της παρθένου».

Αυτό ίσως γνωρίζοντας, βιώνοντας και πράττοντας ο μέγας Δαβίδ, ο οποίος περισσότερο από όλους είχε πείρα από την παράταξη των νοητών πολέμων, λέει: «όταν στάθηκε ο αμαρτωλός απέναντί μου, έγινα κωφός και ταπεινώθηκα και σιώπησα απέχοντας από τα αγαθά»· και μετά από αυτόν ο θείος Ιερεμίας, ο οποίος προστάζει τον λαό να μην βγει από την πόλη εξαιτίας της ρομφαίας των εχθρών που παραμονεύει ολόγυρα. Και αυτό ακριβώς, αν ο μακάριος Άβελ το είχε φυλάξει και δεν είχε βγει μαζί με τον Κάιν στο πεδίο, δηλαδή στο πλάτος της φυσικής θεωρίας πριν από την απάθεια, δεν θα ορμούσε εναντίον του να τον σκοτώσει με δόλο, εξαπατώντας τον με τα δεξιά ως προς τη θεωρία των όντων πριν από την τέλεια έξη, ο νόμος της σάρκας, ο οποίος είναι και ονομάζεται Κάιν· τον οποίο απέκτησε ως πρώτο καρπό της παράβασης, σύμφωνα με τη σημασία του ονόματός του, ο πρώτος άνθρωπος Αδάμ, γεννώντας τον νόμο της αμαρτίας, τον οποίο ο Θεός δεν είχε δημιουργήσει γι' αυτόν μέσα στον παράδεισο· διότι Κάιν ερμηνεύεται «κτήση». Ομοίως δε και η Δείνα, η κόρη του μεγάλου Ιακώβ, αν δεν είχε βγει έξω μαζί με τις κόρες των εγχωρίων, δηλαδή με τις αισθητηριακές φαντασίες, δεν θα ορμούσε εναντίον της ο Συχέμ, ο γιος του Εμμόρ, για να την ταπεινώσει. Συχέμ δε ερμηνεύεται «νώτος», και Εμμόρ «όνος», δηλαδή το σώμα. Ο μεν νώτος λοιπόν, δηλαδή ο Συχέμ, του Εμμόρ, ήτοι του σώματος, είναι ο οπίσθιος νόμος, και όχι ο εμπρόσθιος, δηλαδή είναι μεταγενέστερος και όχι πρώτος.