Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 34:3

Βεβαίως, ω Παλλάδιε. Διότι έτσι έχει γραφτεί στο βιβλίο της Γενέσεως: «Και ήλθε ο Ιακώβ στη Σαλήμ, πόλη των Σικίμων, η οποία βρίσκεται στη γη Χαναάν, όταν επέστρεψε από τη Μεσοποταμία της Συρίας, και στρατοπέδευσε απέναντι από την πόλη, και αγόρασε το τμήμα του αγρού, όπου έστησε εκεί τη σκηνή του, από τον Εμμώρ, τον πατέρα του Συχέμ, αντί εκατό αμνών, και έστησε εκεί θυσιαστήριο, και επικαλέστηκε τον Θεό του Ισραήλ. Εξήλθε δε η Δείνα, η θυγατέρα της Λείας, την οποία είχε γεννήσει στον Ιακώβ, για να γνωρίσει τις θυγατέρες των εγχωρίων, και την είδε ο Συχέμ, ο υιός του Εμμώρ του Ευαίου, ο άρχοντας της γης. Και αφού την πήρε, κοιμήθηκε μαζί της. Και την ταπείνωσε. Και προσκολλήθηκε στην ψυχή της Δείνας, της θυγατέρας του Ιακώβ. Και αγάπησε την παρθένο, και της μίλησε σύμφωνα με τα συναισθήματα της παρθένου.» Παρατήρησε, λοιπόν, ότι όσο βρισκόταν και διέμενε ακόμη στη σκηνή του πατέρα της, στην οποία είχε επικαλεστεί τον Θεό του Ισραήλ και είχε ανεγερθεί σεπτό θυσιαστήριο, ήταν ακόμη αμόλυντη και μέσα στα καυχήματα της παρθενίας της.

Επειδή όμως βγήκε έξω από την πατρική σκηνή και, αφού εγκατέλειψε τον ιερό χώρο, συναναστρεφόταν με ξένες γυναίκες, αμέσως εξαναγκάστηκε σε ασυνήθιστη βεβήλωση και δεν ήταν πλέον παρθένος, έχοντας υποταχθεί στην αρχή στις ηδονές των άλλων χωρίς τη θέλησή της, αλλά έχοντας πάθει μετά από αυτό και το να θέλει να συζεί με αυτόν που την εκμεταλλεύτηκε. Διότι, «μίλησε», λέει, «στην καρδιά της παρθένου». ΠΑΛΛ. Έτσι έχουν τα πράγματα. ΚΥΡ. Επομένως, παραβάλλοντας το αισθητό ως εικόνα των νοητών, ας πούμε ότι η ψυχή που κατοικεί σε μια εξαίρετη πολιτεία σαν σε άλλη σκηνή, θα είναι πάναγνη και καθαρή, και απαλλαγμένη από κάθε βδελυγμία. Εάν όμως απομακρυνθεί κάπου και στραφεί προς τις κόρες των αλλοφύλων, δηλαδή εάν ερευνά και περιεργάζεται τον κοσμικό τρόπο ζωής, θα διαφθαρεί ως προς τον ευφυή και ευγενή νου της· διότι δεν είναι χωρίς ζημία η συναναστροφή με τους φαύλους για εκείνους που έχουν σκοπό να ζήσουν ενάρετα. Αντίθετα, ο θείος Δαβίδ ποτέ δεν διαπιστώθηκε να θέλει να βγει έξω από την ιερή σκηνή, αλλά μάλλον το να παραμένει και να κατοικεί εκεί το καθιστούσε το κατεξοχήν αντικείμενο της προσευχής του, λέγοντας: «Ένα ζήτησα από τον Κύριο, αυτό θα επιζητήσω: το να κατοικώ στον οίκο του Κυρίου όλες τις ημέρες της ζωής μου, για να αντικρίζω την τερπνότητα του Κυρίου, και να επισκέπτομαι τον άγιο ναό του».

Ποιους θρήνους, λοιπόν, δεν θα άξιζαν τέτοιοι άνθρωποι, οι οποίοι φροντίζουν να τα πράττουν όλα εναντίον του εαυτού τους, και θέλουν να τα συσσωρεύουν αυτά προς όλεθρο της δικής τους ψυχής; Αλλά, αν συμφωνείτε, ας τους αφήσουμε αυτούς, ας επανέλθουμε στην ιστορία του δικαίου, και ας δούμε την ακολουθία των γεγονότων. Έστησε, λέει, θυσιαστήριο στο τμήμα του αγρού, και επικαλέστηκε τον Θεό του Ισραήλ, και τελικά αποφάσισε να στήσει την κατοικία του στα Σίκιμα. Αλλά δες πάλι πώς ο δίκαιος και εδώ επιδεικνύει τη χαρακτηριστική του επιείκεια. Τι συνέβη, δηλαδή; Βγήκε έξω, λέει, η Δείνα, η θυγατέρα της Λείας, για να δει τις θυγατέρες των ντόπιων. Και βλέποντάς την ο Συχέμ, ο γιος του Εμώρ, κοιμήθηκε μαζί της, και αγάπησε, λέει, την παρθένο, και της μίλησε σύμφωνα με τη διάνοια της παρθένου. Είδες πόσο μεγάλο κακό είναι η νεότητα, όταν δεν έχει ως χαλινάρι της τον ευσεβή λογισμό; Διότι είδε, λέει, την κόρη, και αφού από την όψη της κυριεύθηκε ολόκληρος από έρωτα, έκανε την επιθυμία πράξη, «και της μίλησε σύμφωνα με τη διάνοια της παρθένου».

Τι σημαίνει η φράση «κατά τη διάνοια της παρθένου»; Επειδή η κόρη ήταν νέα, λέγει, της μίλησε με εκείνα τα λόγια τα οποία ήταν ικανά να την προσελκύσουν και να την κατακτήσουν. Και λέγει προς τον πατέρα του: «Πάρε μου αυτήν τη νεάνιδα για γυναίκα». Άκουσε δε ο Ιακώβ το γεγονός και προς το παρόν το αντιμετώπισε με πραότητα, αναμένοντας την άφιξη των αδελφών της. Διότι εκείνοι βρίσκονταν στα ποίμνια.