Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 38:13

Εκείνος όμως, επειδή, όπως λέει, το παιδί που θα γεννιόταν δεν θα ήταν δικό του, παραβίαζε τον νόμο της συζυγικής συνεύρεσης, χύνοντας το σπέρμα στη γη, και δεν το έδινε. Χάθηκε όμως και αυτός αμέσως από θεϊκή οργή. Μετά από αυτό το γεγονός, ο Ιούδας φοβόταν πλέον να τη βάλει να συζήσει με τον τρίτο γιο του, δηλαδή τον Σηλώμ. Και η αφορμή αυτών των φόβων ήταν: «Μήπως τυχόν και αυτός πεθάνει», λέει. Χρησιμοποιούσε δε ως πρόφαση για να μην πραγματοποιήσει τον γάμο το ότι η ηλικία του παιδιού ήταν πολύ μικρή. Διότι είπε, λέει, στη νύφη του: «Κάθισε ως χήρα στο σπίτι του πατέρα σου, μέχρι να μεγαλώσει ο γιος μου ο Σηλώμ». Διότι συλλογίστηκε: «Μήπως πεθάνει και αυτός, όπως οι αδελφοί του». Φεύγοντας δε η Θάμαρ, έμεινε στο σπίτι του πατέρα της. Έπειτα, αφού πέρασε καιρός, η Θάμαρ δυσανασχέτησε για την καθυστέρηση του γάμου. Κατάλαβε πλέον ότι ο πεθερός δεν πρόκειται να εκπληρώσει την υπόσχεση. Αλλά μάλλον προφασίζεται, παραπέμποντας σε αναβολή και σε ανεκπλήρωτες ελπίδες αυτό που προσδοκούσε. Και τι λοιπόν μηχανεύεται απέναντι σε αυτό; «Αναγγέλθηκε, λέει, στη Θάμαρ, τη νύφη του, από κάποιους που έλεγαν: Ιδού ο πεθερός σου ανεβαίνει στη Θαμνά για να κουρέψει τα πρόβατά του».

Διότι ο Ιούδας, έχοντας ανεβεί για να κουρέψει τα πρόβατά του, έκανε τη συνεύρεση μαζί της ως πάρεργο της διαδρομής του· και της επιτρέπει να κρατήσει τη ράβδο, τον δακτύλιο και το περιδέραιο, υποσχόμενος να στείλει και ένα ερίφιο. Επειδή, δηλαδή, ο Χριστός έχει ως κύρια και αναγκαιότατη μέριμνα το να δέχεται τους καρπούς του λογικού ποιμνίου, προφανώς εκείνων που έχουν πιστέψει και αγιαστεί εν Πνεύματι, θα κάνει κατά καιρούς την εν Πνεύματι κοινωνία με τη Συναγωγή των Ιουδαίων σαν κάτι το παροδικό και όχι απολύτως εσκεμμένο· θα την αναδείξει όμως καρποφόρα, ώστε να κυοφορεί τη σοφία που προέρχεται από Αυτόν. Και θα παραδώσει τον εαυτό Του σε αυτήν, όπως ακριβώς και σε εμάς τους ίδιους, ως ράβδο δυνάμεως, ως εικόνα και ομοίωση του Θεού και Πατέρα (διότι αυτό συμβολίζει ο δακτύλιος), ως ωραιότερο στο κάλλος από τους υιούς των ανθρώπων.

Ακόμη περί του Ιωσήφ. Πρέπει να προχωρήσουμε στα υπόλοιπα των λόγων που έχουμε ήδη αρχίσει να κάνουμε σχετικά με τον Ιωσήφ, εφόσον η ιστορία που παρεμβλήθηκε ενδιάμεσα έφτασε πλέον στο κατάλληλο για αυτήν τέλος, εννοώ την ιστορία περί του Ιούδα και βεβαίως της Θάμαρ. Διότι, ανάγοντας τον θεσπέσιο Ιωσήφ στο πρόσωπο του Χριστού, λέγαμε ότι ρίχτηκε στον λάκκο από τους αδελφούς του, αλλά στη συνέχεια ανασύρθηκε και πουλήθηκε στους Ισμαηλίτες, οι οποίοι ήταν έμποροι των πιο εύοσμων αρωμάτων και μεταφορείς σε εκείνους που δεν τα είχαν. Και προσθέσαμε, λέγοντας ότι μέσω αυτών μεταφέρθηκε στη χώρα των Αιγυπτίων.

«Τώρα λοιπόν, παιδί μου, άκουσέ με όπως εγώ σε προστάζω· πήγαινε στα πρόβατα και πάρε μου από εκεί δύο τρυφερά και καλά ερίφια, και θα τα ετοιμάσω ως φαγητό για τον πατέρα σου· και θα φάει, ώστε να σε ευλογήσει ο πατέρας σου πριν πεθάνει». Είπε τότε ο Ιακώβ προς τη Ρεβέκκα, τη μητέρα του: «Ο αδελφός μου είναι άνδρας δασύτριχος, ενώ εγώ είμαι άνδρας λείος. Μήπως με ψηλαφήσει ο πατέρας μου και φανώ μπροστά του σαν να τον εμπαίζω· και έτσι φέρω επάνω μου κατάρα και όχι ευλογία». Του είπε όμως η μητέρα του: «Επάνω μου ας έρθει η κατάρα σου, παιδί μου· μόνο υπάκουσε στη φωνή μου». Και εκείνος πήγε και τα έφερε στη μητέρα του. Και η Ρεβέκκα, αφού πήρε την καλή στολή του Ησαύ, του μεγαλύτερου γιου της, που την είχε κοντά της μέσα στο σπίτι, έντυσε με αυτήν τον Ιακώβ, τον νεότερο γιο της· και περιέβαλε τα δέρματα των εριφίων γύρω από τους βραχίονές του και επάνω στα γυμνά μέρη του τραχήλου του. Και έδωσε τα φαγητά στα χέρια του Ιακώβ, του γιου της, και εκείνος τα εισήγαγε στον πατέρα του. «Η Ραχήλ πήρε τα είδωλα, τα έβαλε μέσα στα σάγματα της καμήλας και κάθισε επάνω τους· και είπε στον πατέρα της: “Δεν μπορώ να σηκωθώ μπροστά σου, διότι έχω το συνηθισμένο των γυναικών”». «Αναγγέλθηκε στη Θάμαρ από κάποιους που έλεγαν: “Ιδού, ο πεθερός σου ανεβαίνει για να κουρέψει τα πρόβατα”».