Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 38:14

«Και αφού έβγαλε από πάνω της τα ενδύματα της χηρείας, φόρεσε πέπλο και καλλωπίστηκε, και κάθισε στις πύλες της Αινάν, που βρίσκεται στον δρόμο προς τη Θαμνά. Διότι είδε ότι μεγάλωσε ο γιος του ο Σηλώμ, αλλά αυτός δεν της τον έδωσε για σύζυγο. Και όταν την είδε ο Ιούδας, νόμισε ότι είναι πόρνη. Διότι είχε καλύψει το πρόσωπό της και δεν την αναγνώρισε.» Έπειτα παρασύρθηκε από την επιθυμία· και όταν η γυναίκα του ζήτησε αμοιβή, υποσχέθηκε να της στείλει ένα ερίφιο, και καθώς εκείνη ζητούσε ενέχυρα για την υπόσχεση, της δίνει το ραβδί, το δαχτυλίδι και το περιδέραιο· δηλαδή κάποιο κόσμημα από αυτά που φοριούνται στον λαιμό (θα μπορούσε να υποθέσει κανείς, και πολύ εύλογα, ότι ο Ιούδας, όντας Χαλδαίος, δεν παραμελούσε να αγαπά τον καλλωπισμό)· διότι οι Χαλδαίοι αγαπούν τα κοσμήματα, και με χρυσό λαμπρύνουν και τα χέρια και τον λαιμό, και μερικές φορές στεφανώνουν και τα ίδια τους τα μαλλιά.

Διότι ο Ιούδας, έχοντας ανεβεί για να κουρέψει τα πρόβατά του, έκανε τη συνεύρεση μαζί της ως πάρεργο της διαδρομής του· και της επιτρέπει να κρατήσει τη ράβδο, τον δακτύλιο και το περιδέραιο, υποσχόμενος να στείλει και ένα ερίφιο. Επειδή, δηλαδή, ο Χριστός έχει ως κύρια και αναγκαιότατη μέριμνα το να δέχεται τους καρπούς του λογικού ποιμνίου, προφανώς εκείνων που έχουν πιστέψει και αγιαστεί εν Πνεύματι, θα κάνει κατά καιρούς την εν Πνεύματι κοινωνία με τη Συναγωγή των Ιουδαίων σαν κάτι το παροδικό και όχι απολύτως εσκεμμένο· θα την αναδείξει όμως καρποφόρα, ώστε να κυοφορεί τη σοφία που προέρχεται από Αυτόν. Και θα παραδώσει τον εαυτό Του σε αυτήν, όπως ακριβώς και σε εμάς τους ίδιους, ως ράβδο δυνάμεως, ως εικόνα και ομοίωση του Θεού και Πατέρα (διότι αυτό συμβολίζει ο δακτύλιος), ως ωραιότερο στο κάλλος από τους υιούς των ανθρώπων.

Ακόμη περί του Ιωσήφ. Πρέπει να προχωρήσουμε στα υπόλοιπα των λόγων που έχουμε ήδη αρχίσει να κάνουμε σχετικά με τον Ιωσήφ, εφόσον η ιστορία που παρεμβλήθηκε ενδιάμεσα έφτασε πλέον στο κατάλληλο για αυτήν τέλος, εννοώ την ιστορία περί του Ιούδα και βεβαίως της Θάμαρ. Διότι, ανάγοντας τον θεσπέσιο Ιωσήφ στο πρόσωπο του Χριστού, λέγαμε ότι ρίχτηκε στον λάκκο από τους αδελφούς του, αλλά στη συνέχεια ανασύρθηκε και πουλήθηκε στους Ισμαηλίτες, οι οποίοι ήταν έμποροι των πιο εύοσμων αρωμάτων και μεταφορείς σε εκείνους που δεν τα είχαν. Και προσθέσαμε, λέγοντας ότι μέσω αυτών μεταφέρθηκε στη χώρα των Αιγυπτίων.

Αλουά (Γεν. 36, 40). Χώρα των ηγεμόνων του 〈Εδώμ〉 στη σημερινή Γεβαληνή, παρακείμενη στην πόλη της Πέτρας. Αινάν (Γεν. 38, 14), «η οποία βρίσκεται στον δρόμο της Θαμνά». Έρημος τόπος είναι σήμερα η Αινάν, παρακείμενος στη Θαμνά, ένα πολύ μεγάλο χωριό που κατοικείται μέχρι σήμερα και βρίσκεται μεταξύ της Αιλίας και της Διοσπόλεως. Υπάρχει δε μια πηγή στον τόπο που ονομάζεται Αινάν, δίπλα στην οποία υπήρχε ένα είδωλο που τιμόταν από τους ντόπιους. 〈Άλων Ατάδ (Γεν. 50, 10). «το οποίο βρίσκεται πέραν του Ιορδάνου», όπου θρήνησαν τον Ιακώβ. Ο τόπος απέχει από την Ιεριχώ τρία σημεία, και περίπου δύο σημεία από τον Ιορδάνη. Και σήμερα ονομάζεται Βηθαγλά, το οποίο ερμηνεύεται ως τόπος κύκλου, επειδή εκεί όσοι θρηνούσαν τον Ιακώβ σχημάτιζαν κύκλο.〉

Αλλά και αυτόν, επειδή φάνηκε πονηρός, ο Θεός τον θανάτωσε. Αυτό έφερε τον Ιούδα σε φόβο, βλέποντας τόσο γρήγορη την αναίρεση των δύο παιδιών του. Και θέλοντας να παρηγορήσει τη Θάμαρ, της υποσχέθηκε ότι θα της δώσει και τον άλλο του γιο· όμως δεν εκπλήρωνε όσα είχε υποσχεθεί, επειδή φοβόταν μήπως και αυτός δεχθεί την ίδια τιμωρία με τους αδελφούς του. Η Θάμαρ λοιπόν, τρεφόμενη με αυτές τις υποσχέσεις, καθόταν, όπως λέγει, στο σπίτι του πατέρα της, περιμένοντας να γίνει πράξη η υπόσχεση του πεθερού της. Και βλέποντας ότι ο Ιούδας δεν ήθελε να εκπληρώσει όσα είχε υποσχεθεί, για ένα διάστημα το υπέφερε με πραότητα· δεν ανεχόταν ένωση με άλλον, αλλά προτιμούσε τη χηρεία και περίμενε κατάλληλο καιρό. Διότι επιθυμούσε να τεκνοποιήσει από τον πεθερό της. Και όταν είδε ότι η πεθερά της είχε πεθάνει και ότι ο Ιούδας πήγαινε στη Θαμνά για να κουρέψει τα ποίμνια, θέλοντας να αποκτήσει κρυφά την ένωση με τον πεθερό της και επιθυμώντας να τεκνοποιήσει από εκείνον —όχι από ασέλγεια, μη γένοιτο, αλλά για να μη φανεί ότι έμεινε χωρίς όνομα—, και μάλιστα επειδή αυτό που γινόταν ήταν και οικονομία Θεού, γι’ αυτό και έγινε δυνατό να πραγματοποιηθούν όσα είχε σκεφθεί. Διότι, αφού έβγαλε, όπως λέγει, τα ενδύματα της χηρείας της, φόρεσε κάλυμμα, στολίστηκε και κάθισε κοντά στις πύλες.

Έπειτα, σαν να απολογείται υπέρ αυτής, η Θεία Γραφή αναφέρει: Διότι είδε ότι ο Σηλώμ μεγάλωσε, αλλά αυτός δεν την έδωσε σε εκείνον ως σύζυγο· και για τον λόγο αυτόν κατέφυγε σε αυτήν την απάτη. Ο Ιούδας, ωστόσο, νομίζοντας πως είναι πόρνη (επειδή εκείνη είχε καλύψει το πρόσωπό της, ώστε να μην αναγνωριστεί), στράφηκε προς το μέρος της. Και εκείνη είπε: Τι θα μου δώσεις;