Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 38:24

Αυτό μάλιστα θεωρούνταν μεταξύ τους και ανδροπρεπές, γνώρισμα της ανώτατης πλέον ευγένειας, που δεν στερούνταν τους επαίνους της ανδρείας. Αφού λοιπόν συντελέστηκαν αυτά με αυτόν τον τρόπο, ο μεν Ιούδας αναχώρησε για εκεί όπου ήταν ο αρχικός του προορισμός. Αυτή δε επέστρεψε στο σπίτι του πατέρα της, και μάλιστα έτρεφε πλέον χρηστές ελπίδες, εφόσον κυοφορούσε. Όταν όμως το πληροφορήθηκε αυτό ο Ιούδας, είπε ότι έπρεπε να θανατωθεί η γυναίκα, με την κατηγορία ότι είχε πορνεύσει.

Διότι αυτό νομίζω ότι δηλώνει το περιδέραιο. Διότι κάθε αντικείμενο που χρησιμεύει για στολισμό θα μπορούσε να θεωρηθεί σημάδι ομορφιάς. Και της στέλνει επίσης το ερίφιο, δηλαδή, της χαρίζει την άφεση των αμαρτιών. Διότι το ερίφιο, σύμφωνα με τον νόμο, σφαζόταν για την αμαρτία, και υπονοεί την άφεση των παραπτωμάτων. Σώζεται δε η Θάμαρ, αν και είχε λάβει καταδίκη θανάτου και είχε πλέον υποβληθεί στις έσχατες ποινές. Διότι η Θάμαρ είχε καταδικαστεί ως πόρνη. Σώζεται όμως· διότι υπέδειξε τη ράβδο, το δαχτυλίδι και το περιδέραιο. Και ομολόγησε ξεκάθαρα ότι κυοφόρησε από τον Ιούδα και ότι έχει τον δικό του καρπό. Θα απαλλάξει δε από την τιμωρία και την ίδια τη Συναγωγή των Ιουδαίων στους κατάλληλους καιρούς ο Χριστός, εφόσον αυτή φέρει τα σύμβολα της κοινωνίας μαζί Του και δείχνει ολοφάνερα ότι κυοφόρησε τα δικά Του. Διότι έτσι κάπως λένε και οι ίδιοι, αυτοί που έχουν επιλέξει να ευδοκιμούν μέσω της πίστης στον Χριστό: «Από τον φόβο Σου, Κύριε, συλλάβαμε στη γαστέρα και κοιλοπονήσαμε, και γεννήσαμε πνεύμα σωτηρίας Σου, το οποίο κυοφορήσαμε πάνω στη γη.» Η Θάμαρ, λοιπόν, κοιλοπονώντας για ένα ζευγάρι βρεφών, έφτασε πια ακριβώς στη γέννα. Έπειτα, ο πρωτότοκος βγάζει μεν το χέρι του· αλλά καθώς το τράβηξε πάλι προς τα πίσω, αν και είχε ήδη δεθεί σε αυτό η κόκκινη κλωστή, πετάγεται πρώτα το δεύτερο, σαν να είχε διαρραγεί κάποιος φραγμός, και έπειτα γεννιέται ο πρώτος, τελευταίος.

Ακόμη περί του Ιωσήφ. Πρέπει να προχωρήσουμε στα υπόλοιπα των λόγων που έχουμε ήδη αρχίσει να κάνουμε σχετικά με τον Ιωσήφ, εφόσον η ιστορία που παρεμβλήθηκε ενδιάμεσα έφτασε πλέον στο κατάλληλο για αυτήν τέλος, εννοώ την ιστορία περί του Ιούδα και βεβαίως της Θάμαρ. Διότι, ανάγοντας τον θεσπέσιο Ιωσήφ στο πρόσωπο του Χριστού, λέγαμε ότι ρίχτηκε στον λάκκο από τους αδελφούς του, αλλά στη συνέχεια ανασύρθηκε και πουλήθηκε στους Ισμαηλίτες, οι οποίοι ήταν έμποροι των πιο εύοσμων αρωμάτων και μεταφορείς σε εκείνους που δεν τα είχαν. Και προσθέσαμε, λέγοντας ότι μέσω αυτών μεταφέρθηκε στη χώρα των Αιγυπτίων.

Επειδή λοιπόν η Θάμαρ εκπλήρωσε αυτό που επιθυμούσε, αφού άλλαξε πάλι την περιβολή της, αναφέρει το κείμενο, αναχώρησε από εκεί και πήγε στο σπίτι της. Ο Ιούδας όμως, μη γνωρίζοντας τίποτα από αυτά, εκπλήρωνε την υπόσχεσή του και έστειλε το ερίφιο, για να πάρει πίσω το ενέχυρο που της είχε δώσει· αλλά επειδή η γυναίκα δεν βρέθηκε πουθενά, επέστρεψε ο υπηρέτης ειδοποιώντας τον Ιούδα ότι δεν μπόρεσε να συναντήσει τη γυναίκα πουθενά. Μαθαίνοντας αυτά ο Ιούδας είπε: «Ας τα κρατήσει, για να μην κατακριθούμε και θεωρηθούμε αχάριστοι»· διότι δεν γνώριζε τι είχε συμβεί. Αλλά όταν πέρασαν τρεις μήνες, και ο όγκος της κοιλιάς φανέρωνε την εγκυμοσύνη, χωρίς κανένας άλλος να γνωρίζει την υποκλαπείσα συνεύρεση, αναφέρθηκε στον Ιούδα, λέει το κείμενο, ότι κυοφορεί από πορνεία. Και μόλις το έμαθε, είπε: «Βγάλτε την έξω και ας κατακαεί». Μεγάλη η αγανάκτηση, αφόρητη η τιμωρία, επειδή και το αμάρτημα φαινόταν να είναι μεγάλο. Τι έκανε λοιπόν η Θάμαρ; Έστειλε εκείνα που είχε λάβει ως ενέχυρο, λέγοντας: «Σε όποιον ανήκουν αυτά, από εκείνον απέκτησα τον όγκο της κοιλιάς».