Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 38:8

Επειδή όμως ήταν πονηρός ενώπιον του Θεού, αναχώρησε από την παρούσα ζωή πριν αποκτήσει παιδιά. «Διότι τον θανάτωσε», λέγει, «ο Θεός». Έπειτα, ο πατέρας προτρέπει τον Αυνάν να συνευρεθεί με τη γυναίκα του αδελφού του και να αναστήσει σπέρμα στον εκλιπόντα.

Διότι του εμφανίστηκε με μορφή φωτιάς μέσα στη βάτο, και ενώθηκε κατά κάποιο τρόπο δι' αυτού, όπως με μια αλλόφυλη Χαναναία γυναίκα, με τη Συναγωγή των υιών του Ισραήλ στην Αίγυπτο· όπως ακριβώς βέβαια και ο Ιούδας μέσω του βοσκού με τη Σαυά, που ερμηνεύεται ως ύψωση και έπαρση. Επειδή, έχοντας κληθεί σαν σε οικειότητα με τον Θεό, η Συναγωγή των Ιουδαίων δεν ήταν πλέον ταπεινωμένη και καταπατημένη, έχοντας την ευτέλεια της δουλείας, αλλά έγινε υψηλή και περιφανής. Διότι λυτρώθηκε σαν από σιδερένιο καμίνι και από τον οίκο της δουλείας, σύμφωνα με τα όσα έχουν γραφτεί. Έπειτα, από τη Συναγωγή στην Αίγυπτο, η οποία ήταν σαν αλλόφυλη και κάποτε ειδωλολατρική, προήλθαν τρεις λαοί, οι οποίοι αναπληρώνουν την τάξη των υιών για τον Θεό, και έχουν μεν γεννηθεί σαν από μία μητέρα, αλλά χωρίστηκαν ως προς τον χρόνο της γέννησης. Το πώς ακριβώς, θα το πούμε σε λίγο. Έπειτα, ο Ιούδας συνέζευξε τη Θάμαρ πρώτα με τον Ηρ, ο οποίος ήταν ο πρωτότοκος. Επειδή όμως ο Θεός τον εξολόθρευσε διότι ήταν πονηρός, τον γάμο τον διαδέχεται αμέσως ο Αυνάν, ο οποίος ήταν δεύτερος και στη γέννηση και στον χρόνο.

Πέθανε λοιπόν άτεκνος και αυτός, όπως και ο Ηρ, σπέρνοντας στο μηδέν, δηλαδή στη γη. Επομένως, ήταν φυσικό να μην αποκομίσει απολύτως κανέναν καρπό, ούτε να αναστήσει σπέρμα στον αδελφό του. Αμέλησε εξάλλου και ο μεσαίος, και χρονικά δεύτερος λαός, να αναστήσει τρόπον τινά τον εαυτό του στον Θεό μέσω της κατά τον νόμον επιείκειας αντί εκείνων που απείθησαν, και να παρουσιάσει έμπρακτα έναν νέο λαό που θα αναδύονταν στη θέση τους. Διότι αυτό νομίζω πως σημαίνει αινιγματικά το να αναστήσει κανείς σπέρμα για τον αδελφό του. Αφού λοιπόν θανατώθηκαν οι δύο για εύλογες αιτίες (διότι ο ένας ήταν πονηρός και ο άλλος είχε διεφθαρμένη καρδιά), ο πατέρας αποκλείει τον τρίτο από τη σχέση με τη Θάμαρ, φοβούμενος μήπως τυχόν καταστραφεί και αυτός, όπως εκείνοι που είχαν ήδη χαθεί. Διότι τον τρίτο λαό, τον τρόπον τινά και νεότερο, αυτόν του έσχατου καιρού των αγίων προφητών (μετά τους οποίους ακολουθεί αμέσως ο θεσπέσιος Βαπτιστής, ο οποίος υποδεικνύει ότι είναι παρών Εκείνος που προέρχεται από τον ουρανό, δηλαδή ο Χριστός), ο Θεός δεν επέτρεψε να περιπλακεί κατά κάποιον τρόπο στις αγκάλες της Ιουδαϊκής Συναγωγής, ούτε βέβαια θέλει να έχει καρπό από αυτήν, μήπως τυχόν καταστραφεί και αυτός. «Διότι ο νόμος προκαλεί οργή», και απολύτως κανένας δεν δικαιώνεται μέσω αυτού. Παρατήρησε δε πώς ο Σηλώμ προτυπώνει εξαιρετικά στον εαυτό του τον έσχατο και εν πίστει λαό. Διότι το όνομά του ερμηνεύεται ως απόσπαση ή απελευθέρωση.

Ακόμη περί του Ιωσήφ. Πρέπει να προχωρήσουμε στα υπόλοιπα των λόγων που έχουμε ήδη αρχίσει να κάνουμε σχετικά με τον Ιωσήφ, εφόσον η ιστορία που παρεμβλήθηκε ενδιάμεσα έφτασε πλέον στο κατάλληλο για αυτήν τέλος, εννοώ την ιστορία περί του Ιούδα και βεβαίως της Θάμαρ. Διότι, ανάγοντας τον θεσπέσιο Ιωσήφ στο πρόσωπο του Χριστού, λέγαμε ότι ρίχτηκε στον λάκκο από τους αδελφούς του, αλλά στη συνέχεια ανασύρθηκε και πουλήθηκε στους Ισμαηλίτες, οι οποίοι ήταν έμποροι των πιο εύοσμων αρωμάτων και μεταφορείς σε εκείνους που δεν τα είχαν. Και προσθέσαμε, λέγοντας ότι μέσω αυτών μεταφέρθηκε στη χώρα των Αιγυπτίων.