Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ 10:31

Ας μην αμελήσουμε, λοιπόν, ενώ ξεκινήσαμε καλά και χριστήκαμε με μαρτυρικά αίματα. Διότι είναι φοβερό, τέκνα μου, να πέσει κανείς στα χέρια του ζωντανού Θεού. Οι ανθρώπινοι πόνοι μπορούν να παρομοιαστούν με κουνούπια. Έτσι, λοιπόν, πιστεύω και εγώ ο ταλαίπωρος ότι θα καυχηθώ για εσάς, αλλά και ότι θα σωθώ. Εν κατακλείδι, αναλογιστείτε ότι, όσο ονομαστοί γίνατε σε όλη την οικουμένη, τόσο μεγάλος είναι και ο αγώνας σας για την καλή τελείωση, φυσικά με την ενίσχυση του Θεού.

Τι να πούμε λοιπόν για αυτά, αδελφοί; Ότι όλοι ανεξαιρέτως οι άνθρωποι αναχωρούμε από εδώ και η μετάβαση είναι από την παροικία στην αληθινή ανάπαυση, από το σκοτάδι στο φως, από την ταραχή στη γαλήνη, από τον πόλεμο στην ειρήνη, όπου δεν υπάρχει φίδι που να δαγκώνει, όπου δεν υπάρχει φόβος αλλοίωσης, όπου ο καθένας θα λάβει την ανταπόδοση για όσα έπραξε μέσω του σώματός του, είτε αγαθό είτε κακό. Γι' αυτό ας σπεύσουμε, αδελφοί μου, και εμείς να τελειώσουμε τον βίο μας με οσιότητα, ώστε να αποφύγουμε την αιώνια κρίση και να αξιωθούμε τη βασιλεία των ουρανών. Είναι φοβερό να πέσει κανείς στα χέρια του ζωντανού Θεού· ο Θεός μας είναι πυρ καταναλίσκον. Ας φοβηθούμε, αγαπητά τέκνα, ας φρίξουμε, ας ξεσηκωθούμε εναντίον του δράκοντα διαβόλου, τόσο όσοι νομίζουν ότι στέκονται όρθιοι όσο και εκείνοι που έχουν σκοντάψει, διότι στους μεν η μικρή χαλαρότητα προκαλεί θανάσιμη πτώση, ενώ στους δε η μικρή ανύψωση φέρνει τη θεραπεία των ψυχικών τραυμάτων. Μήπως αυτός που πέφτει δεν σηκώνεται, ή αυτός που απομακρύνεται δεν επιστρέφει;

Ποταμός πυρός, λέει σύμφωνα με τον προφήτη Δανιήλ, ρέει μπροστά του· χίλιες χιλιάδες παρίστανται ενώπιόν του, και μύριες μυριάδες τον υπηρετούν· και ο κριτής είναι φοβερός και αδέκαστος, και η απολογία θα γίνει μέχρι και για κάθε αργό λόγο, όπως έχει ειπωθεί στο ευαγγέλιο. Και πώς θα τα υπομείνει αυτά η ψυχή εκείνη την ώρα; Και όντως είναι «φοβερό το να πέσει κανείς στα χέρια του ζωντανού Θεού»· και μάλλον ακόμη πιο φοβερό όταν ακούσει την απόλυτα δίκαιη απόφαση παραδιδόμενη στην ατελείωτη κόλαση. Γι' αυτόν τον λόγο, αδελφοί μου, παρακαλώ και ικετεύω, ας συμφιλιωθούμε με τον Θεό πριν από τον θάνατο· ας τον καταστήσουμε ευμενή· ας κάνουμε φίλους τους αγγέλους που πρόκειται να έρθουν σε εμάς. Ας έχουμε το μάτι της διάνοιας άγρυπνο· ας έχουμε τον νου ακαταμάχητο αντιστεκόμενοι στα πάθη χωρίς να υποκύπτουμε· αλλά, ακόμη κι αν παραπατήσουμε λίγο, να σηκωνόμαστε γρήγορα, σβήνοντας με πολλά δάκρυα τα πύρινα βέλη του εχθρού και προβάλλοντας τον πόθο για τον Χριστό. «Πολύ μεγάλη δύναμη έχει», λέει, «η προσευχή του δικαίου όταν γίνεται με θέρμη». Επομένως, έχουμε ανάγκη ο ένας τις προσευχές του άλλου, και ο ένας τις νουθεσίες του άλλου.

άραγε μεμονωμένοι ή ενωμένοι με τους αδελφούς; «Και ποιος γνώρισε τον νου του Κυρίου; ή ποιος έγινε σύμβουλός του;», ώστε να γνωρίζει και την ημέρα και την ώρα, και τον τρόπο και τον τόπο του δικού του τέλους; Φοβερή λοιπόν είναι όντως, αδελφοί, η απόφαση του θανάτου· και «είναι φοβερό να πέσει κανείς στα χέρια του ζωντανού Θεού.» Γι' αυτό παρακαλώ, να αγωνιζόμαστε πάντοτε, να είμαστε πάντοτε προσεκτικοί, πάντοτε πράττοντας τα θεία. Έπραξε, λέει, ο τάδε κατά τη διάρκεια αυτής της εξουσίας, και κάποιος άλλος έγινε δυνάστης· και άλλος πλούτισε, και έτερος βασίλευσε. Και τι είναι αυτά, που παρέρχονται σαν όνειρο; «Κοιμήθηκαν τον ύπνο τους, και δεν βρήκαν τίποτε στα χέρια τους όλοι οι άνθρωποι του πλούτου.» «Κάθε δόξα ανθρώπου είναι σαν το άνθος του χορταριού.» Έπραξαν βέβαια άριστη πράξη οι εκλεκτοί του Θεού· έλαβαν αξιώματα αναφαίρετα. Και ποια είναι αυτά; Άλλοι αποστολικά, άλλοι προφητικά, άλλοι μαρτυρικά, άλλοι οσιακά, και άλλοι έστω και τα τελευταία, αλλά πάντως σωτήρια· «των οποίων τα ονόματα είναι στη βίβλο της ζωής,» και των οποίων η δόξα είναι άσβεστη και η χαρά ανεκλάλητη. Αυτούς λοιπόν ας μιμηθούμε, αδελφοί, και ας επιλέξουμε οπωσδήποτε ένα από τα αξιώματα· διότι η χάρις είναι άφθονη, και προσφέρεται σε καθέναν που προαιρείται το αγαθό, και σε μικρό και σε μεγάλο, και σε σοφό και σε απλό άνθρωπο, και σε γέροντα και σε νεότερο. Ειδάλλως, δεν θα μας δεχθεί στον ουράνιο νυμφώνα· αλλά θα κλείσει τη θύρα εναντίον μας ο Δεσπότης. «

Περί της σπουδής του Θεοδώρου για την ωφέλεια των ψυχών. Ο αββάς Θεόδωρος ήταν εξαιρετικά προσεκτικός όσον αφορά τις ψυχές, παρηγορώντας τον καθένα ιδιαιτέρως και θεραπεύοντας ως ιατρός. Κανείς από τους αδελφούς δεν δίσταζε να του εξομολογηθεί κατ' ιδίαν τους λογισμούς του, το πώς ο καθένας πολεμάει τον εχθρό· και ο ίδιος, έχοντας πείρα της νίκης εν Κυρίω, ο οποίος λέει «Θαρσείτε», τους δίδασκε να αντιστέκονται σε κάθε έναν από τους αλλότριους λογισμούς, ώστε, αφού αγωνιστούν νομίμως, να στεφανωθούν, όπως είπε ο θείος Απόστολος. Εάν δε έβλεπε κάποιον να μη θέλει τη δική του σωτηρία, αλλά να την περιφρονεί, με πολλή μακροθυμία τον νουθετούσε υπενθυμίζοντάς του τα φοβερά κρίματα του Θεού: «Διότι είναι φοβερό», έλεγε, «το να πέσει κανείς στα χέρια του ζώντος Θεού. Ακόμη και όταν τιμωρεί τους αμαρτωλούς, ο Θεός είναι ευεργέτης και αγαθός, διότι θέλει να σωθούν όλοι και να εισέλθουν στην αιώνια ανάπαυση». Έλεγε δε πάλι: «Εάν κάποιος που αμαρτάνει δεν παιδευτεί από τον Θεό, τότε εγώ, δείχνοντας υπέρμετρη μακροθυμία, καθίσταμαι αίτιος της απώλειάς του». Γι' αυτό δεν ησύχαζε, αλλά με μεγάλη σπουδή απέθετε τη μέριμνά του στον Κύριο, προσευχόμενος και λέγοντας: «Είναι μεγάλος αγώνας το να δώσει κανείς λόγο για τον εαυτό του· πόσο μάλλον για πολλούς; Γι' αυτό γνωρίζω ότι είμαστε σαν σκιά· διότι δεν φθάνουμε σε τέτοιο μέτρο».

Και με τη χάρη του Θεού καταντροπιάστηκε ο εχθρός. 184. Και ο αββάς Θεόδωρος ήταν πάρα πολύ άγρυπνος όσον αφορά τη σωτηρία των ψυχών, παρηγορώντας τον καθένα ξεχωριστά και προετοιμάζοντάς τον για τους αγώνες σαν έμπειρος ιατρός. Διότι κανείς από τους αδελφούς δεν δίσταζε ούτε απέφευγε να φανερώσει τους λογισμούς του, αλλά τα ομολογούσαν όλα σε αυτόν κατ' ιδίαν με παρρησία, και αμέσως λάμβαναν τη θεραπεία, βλέποντάς τον περιχαρή και ευπρόσιτο. Διότι η αγαθότητα, η χαρά και η συμπόνια του διδασκάλου συντελούν ώστε να φανερώνονται οι κρυφοί λογισμοί του μαθητή και να καθαρίζονται. Και έτσι, τον καθένα, ανάλογα με το πώς πολεμούνταν από τον εχθρό, έχοντας ο ίδιος εμπειρία τον δίδασκε να αντιστέκεται στους πονηρούς λογισμούς λέγοντας: «Εάν αγωνίζεστε νομίμως, θα στεφανωθείτε, όπως λέει ο μακάριος Παύλος.» Εάν πάλι έβλεπε κάποιον να αμελεί και να περιφρονεί τη δική του σωτηρία, με πολλή μακροθυμία τον νουθετούσε και του υπενθύμιζε τις φοβερές κρίσεις του Θεού, λέγοντας: «Είναι φοβερό να πέσει κανείς στα χέρια του ζωντανού Θεού, και ο Θεός τιμωρεί τους αμαρτωλούς. Διότι είναι ευεργέτης και αγαθός, και θέλει να σωθούν όλοι και να εισέλθουν στην αιώνια ανάπαυση.» Και πάλι έλεγε ότι: «Εάν κάποιος σκανδαλιστεί από τον Σατανά, επειδή εγώ δείχνω μακροθυμία πέρα από το επιτρεπτό μέτρο, τότε εγώ καθίσταμαι υπαίτιος γι' αυτό.»