Πατερικές αναφορές στο ΩΣΗΕ 5:9

Διότι ολόκληρος ο κλήρος μας και κάθε μερίδιό μας βρίσκεται στην εξουσία του Θεού, και Αυτός είναι ο διανομέας των στεφάνων. «Σαλπίστε με σάλπιγγα πάνω στα βουνά, ηχήστε στα υψώματα, κηρύξτε στον οίκο Ων, εξέστη ο Βενιαμίν, ο Εφραίμ παραδόθηκε σε αφανισμό σε ημέρες ελέγχου. Στις φυλές του Ισραήλ φανέρωσα αξιόπιστα πράγματα». Έχει προαναφερθεί σαφώς ότι, εκτός από τις χρυσές δαμάλεις, ο καταραμένος Ιεροβοάμ εισήγαγε στους Ισραηλίτες και άλλους τρόπους ολέθριας ειδωλολατρίας και πλάνης. Διότι λάτρευαν σε όρη και βουνά τον Χαμώς και τον Βεελφεγώρ, «κάτω από δρυ και λεύκα και σκιερό δέντρο»· βρίσκονταν δε, όπως είπα, και στη Βαιθήλ και στη Δαν οι χρυσές δαμάλεις. Αλλά αυτή μεν ήταν η πλάνη του Ισραήλ· ο Ιούδας όμως, δηλαδή ο Βενιαμίν, τουτέστιν εκείνοι από τη φυλή του Ιούδα και του Βενιαμίν, δεν είχαν πλανηθεί λιγότερο, και λάτρευαν την «Αστάρτη, το βδέλυγμα των Σιδωνίων»· προσκυνούσαν δε και τον ήλιο. Και αυτό θα μας γίνει ξανά ολοφάνερο μέσω της φωνής του Ιεζεκιήλ. Διότι, όπως λέει ο ίδιος, οδηγήθηκε στα Ιεροσόλυμα «σε όραμα Θεού»· έπειτα είδε την πλάνη των κατοίκων. «Διότι είδα», λέει, «περίπου είκοσι πέντε άνδρες, με τα νώτα τους προς τον ναό του Κυρίου, και τα πρόσωπά τους προς την αντίθετη κατεύθυνση, και αυτοί προσκυνούσαν προς τα ανατολικά τον ήλιο». Πρόσεξε λοιπόν πώς μοιράζονταν την απώλεια, προσκρούοντας με πολλούς τρόπους και λυπώντας τον Θεό.

Αν πάλι κάποιος θα ήθελε να ονομάσει Ών τη χρυσή δαμάλι, και έτσι ο λόγος θα διατηρούσε την πειστικότητά του. Διότι ο θεομίσητος Ιεροβοάμ κατασκεύασε τις δαμάλεις σύμφωνα με το σέβασμα των Αιγυπτίων, εννοώ δηλαδή τον Άπι. Οι Αιγύπτιοι τιμούσαν τον Άπι, λέγοντας ότι ήταν τέκνο της σελήνης· γι' αυτό άλλωστε είχε και μηνοειδές σημάδι στο μέτωπό του. Πίστευαν δε ότι ήταν απόγονος του ήλιου, επειδή, σύμφωνα με τη δική τους άποψη, η σελήνη φωτίζεται από τον ήλιο. Επομένως, τιμούσαν τον Άπι ως τέκνο της σελήνης και απόγονο του ήλιου· και τους οδηγούσε σε αυτό το σημείο πλάνης και αθλιότητας λογισμών ο πολυμήχανος δράκοντας, δηλαδή ο σατανάς. Πρόσταξε, λοιπόν, να σαλπίσουν στους λόφους και στα υψώματα, και στον οίκο του Ών, δηλαδή της χρυσής δαμάλεως. Το ποια ήταν λοιπόν τα εγκλήματα και των δύο, και ποιος ο λόγος για τον οποίο έπρεπε να τιμωρηθούν, το καθιστά σαφές προσθέτοντας αμέσως: «εξέστη Βενιαμίν», αντί του ότι απομακρύνθηκε από τα δικά του ήθη, δηλαδή ξέπεσε από την ορθή σκέψη· διότι αυτό αληθινά νοείται ως έκσταση προκειμένου για τους φαύλους. Αφανίστηκε δε και ο Εφραίμ. Όμως δεν τα λέει ακριβώς έτσι. Διότι στις ημέρες του ελέγχου του σφάλματος και των δύο φανέρωσα τα αξιόπιστα, αποδεικνύοντας τους λόγους μου βέβαιους και αληθινούς. Διότι τους συνέβησαν αυτά που ήδη προείπα, και τίποτα από τα δικά μου λόγια δεν διαψεύστηκε.

«Οι γιοι τους μαζεύουν ξύλα, και οι πατέρες τους ανάβουν φωτιά, και οι γυναίκες τους ζυμώνουν ζυμάρι, για να φτιάξουν πλακούντες για τη στρατιά του ουρανού, και πρόσφεραν σπονδές σε ξένους θεούς για να με παροργίσουν». Όρια λοιπόν έχουν μετακινήσει οι ηγέτες από τη φυλή του Ιούδα, δηλαδή εκείνοι που περιβάλλονται την ανώτατη και βασιλική δόξα, τους οποίους ήταν φυσικό να επιλέξει να ακολουθήσει στην πλάνη και το πλήθος του λαού. Αλλά σαν ορμητικότατο νερό, λέει, θα εκχύσω πάνω τους την ορμή μου. Διότι είναι δυσβάσταχτα, αφόρητα και εντελώς ακαταμάχητα τα αποτελέσματα της θείας οργής, όπως ακριβώς είναι δυσαντιμετώπιστο πράγμα η μεγάλη και άφθονη ορμή των υδάτων. <Ο Εφραΐμ καταδυνάστευσε τον αντίδικό του και καταπάτησε την κρίση, διότι άρχισε να πορεύεται πίσω από τα μάταια. Και εγώ θα είμαι σαν ταραχή για τον Εφραΐμ, και σαν κεντρί για τον οίκο του Ιούδα.> Το με ποιον τρόπο παρεκτράπηκε ο Βενιαμίν, έχει αποδειχθεί σαφώς. Διότι είπε ότι έγιναν «οι άρχοντες του Ιούδα σαν αυτούς που μετακινούν όρια». Το πώς δε «και ο Εφραΐμ οδηγήθηκε σε αφανισμό», το ερμηνεύει πάλι, προσθέτοντας «καταδυνάστευσε ο Εφραΐμ τον αντίδικό του». Και φαίνεται πως ο λόγος τώρα έχει διατυπωθεί προς εμάς με ηθικό χαρακτήρα. Ποια είναι λοιπόν η κατηγορία εναντίον εκείνων από τη φυλή του Εφραΐμ, ή ποιον αντίδικο εννοεί σε εμάς ο θείος χρησμός ότι καταδυνάστευσε ο Εφραΐμ, θα προσπαθήσω να το εξηγήσω όσο το δυνατόν καλύτερα.

Διότι εγκαταλείφθηκε η Ιερουσαλήμ· δηλαδή αφέθηκε, ερημώθηκε, απογυμνώθηκε από την πρόνοια του Θεού. Και η Ιουδαία κατέρρευσε· έχει γεμίσει, λέγει, από ταραχή και θόρυβο, από σύγχυση και αταξία. Και οι γλώσσες τους με ανομία απειθούν προς τον Κύριο. Έπειτα, παρουσιάζεται και η αιτία των κακών, η ακράτεια της γλώσσας. Αυτό εγκαλεί και ο Ωσηέ, λέγοντας: «Ο Εφραίμ οδηγήθηκε σε αφανισμό κατά τις ημέρες του ελέγχου· στις φυλές του Ισραήλ φανέρωσα τα αληθινά»· και ο Μαλαχίας πάλι τα ίδια λέει: «Εσείς που παροξύνετε τον Θεό με τα λόγια σας· και είπατε: Σε τι τον παροξύναμε; Στο ότι λέτε: Καθένας που πράττει το πονηρό είναι καλός ενώπιον του Κυρίου, και σε αυτούς Εκείνος ευαρεστήθηκε. Και πού είναι ο Θεός της δικαιοσύνης;». Αυτό ακριβώς κατακρίνει και ο ίδιος, προβάλλοντας διπλό έγκλημα: ότι όχι μόνο απειθούν, ούτε μόνο παραβαίνουν τον νόμο, αλλά ότι, ενώ θα έπρεπε τουλάχιστον να ντρέπονται γι' αυτό και να κοκκινίζουν, να καλύπτουν το πρόσωπό τους και να σκύβουν το κεφάλι, αυτοί, αντίθετα, επιμένουν στα προηγούμενα, και μαζί με το να μην εκτελούν τις εντολές, ξεστομίζουν και βαριά λόγια. Σαν κάποιος αχάριστος δούλος που, ενώ εγκαταλείπει τα προστάγματα του κυρίου του, επιπλέον να θρασύνεται.