Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 13:16

Και όσοι εναπομείνουν θα είναι σαν το ζαρκάδι που τρέπεται σε φυγή και σαν το πρόβατο που περιπλανάται, και δεν θα υπάρχει κανείς για να τους συνάξει, ώστε ο κάθε άνθρωπος να επιστρέψει στον λαό του και ο κάθε άνθρωπος να καταδιώξει προς τη χώρα του. Διότι όποιος συλληφθεί θα ηττηθεί· και όσοι έχουν συγκεντρωθεί, θα πέσουν από μάχαιρα. Και τα τέκνα τους θα τα συντρίψουν ενώπιόν τους, και τις οικίες τους θα τις λεηλατήσουν και τις γυναίκες τους θα τις έχουν.

Θα είναι, λοιπόν, οι άνθρωποι εκείνης της εποχής, διαφεύγοντας μεν σαν ζαρκάδια, αβοήθητοι δε σαν τα πλανώμενα πρόβατα, εξαιτίας του ότι δεν θα έχουν άρχοντα. —Και δεν θα υπάρχει αυτός που θα τους συνάξει, αλλά οι μεν δειλοί θα διασκορπιστούν από τους διώκτες τους, οι δε εναπομείναντες θα ηττηθούν από τους εχθρούς· κι αν ακόμη μπορέσουν να συγκροτηθούν και να συνάψουν κάποια κοινωνία αλληλοβοήθειας, παρ' όλα αυτά θα πέσουν από μάχαιρα. —Έπειτα, αναφέρει τα ελεεινά πάθη εκείνων που εξανδραποδίζονται. Τα τέκνα τους θα τα συντρίψουν μπροστά στα μάτια των γονέων τους, θα λεηλατήσουν τις οικίες τους και θα πάρουν μαζί τους τις γυναίκες τους για να τις ατιμάσουν.

«Διότι όποιος πιαστεί θα ηττηθεί, και όσοι έχουν συγκεντρωθεί θα πέσουν από ρομφαία, και θα συντρίψουν τα παιδιά τους μπροστά τους, και θα λεηλατήσουν τις οικίες τους και θα πάρουν τις γυναίκες τους.» Λέει ότι αυτοί που θα απομείνουν θα είναι ελάχιστοι στον αριθμό, αλλά και αυτοί θα είναι άνανδροι και εντελώς απρόθυμοι για μάχη, και θα έχουν περιπέσει σε τέτοια δειλία, ώστε να μην επιλέγουν να κάνουν τίποτε άλλο παρά μόνο να τρέπονται σε φυγή, όμοια με το ζαρκάδι, και να σώζονται ατιμωτικά, έχοντας παραιτηθεί εντελώς από το να προβάλουν έστω και την παραμικρή αντίσταση στις επιδρομές των εχθρών. Το ότι δε θα παραμείνουν απροστάτευτοι και χωρίς αρχηγό, αν και ολιγάριθμοι, το υποδηλώνει λέγοντας ότι θα είναι σαν πρόβατο που πλανάται, στερημένο από την καλοσύνη του βοσκού, και το οποίο περιφέρεται κάπου έξω από τον τόπο βοσκής, ώστε να βρίσκεται μακριά από τα συνηθισμένα μαντριά. Διότι δεν θα υπάρχει, λέει, αυτός που θα τους συνάξει, ώστε να επιστρέψει ο κάθε άνθρωπος στον λαό του και να σπεύσει ο καθένας στη χώρα του. Η δε λέξη «σπεύσει», την αναφέρει αντί του «να βιαστεί», παρόλο που η πατρίδα είναι αγαπητή σε όλους και τίποτα δεν είναι ανώτερο από τις πατρικές κατοικίες. Αλλά ακόμη και η στέρηση των πραγμάτων που τους είναι τόσο προσφιλή καθίσταται γλυκιά, λέει, επειδή καθένας που συλλαμβάνεται εξολοθρεύεται αμέσως... Ο προφητικός λόγος διαβεβαιώνει όμως ότι θα συμβεί και κάτι άλλο από εκείνα που κατεξοχήν προκαλούν οδύνη.

Διότι, λέει, τα παιδιά τους θα τα συντρίψουν μπροστά τους, και τα σπίτια τους θα τα λεηλατήσουν, και τις γυναίκες τους θα τις κυριεύσουν. Και τι θα μπορούσε να είναι πιο δυσβάσταχτο για τους γονείς από τη σφαγή των παιδιών τους; Ή πώς δεν είναι πιο ανυπόφορο από κάθε βασανιστήριο το να βλέπει κανείς τα σπίτια λεηλατημένα, και τη σεμνότητα των γυναικών να κακοποιείται και να υποτάσσεται στις ασέλγειες των κατακτητών; Κάτι τέτοιο αναφέρει κάπου και ο μακάριος ψαλμωδός. Κάνοντας δηλαδή λόγο για τη χώρα των Βαβυλωνίων: «Μακάριος», λέει, «εκείνος που θα πιάσει και θα συντρίψει τα νήπιά σου πάνω στην πέτρα». Αλλά αυτά μεν συνέβησαν ιστορικά στη χώρα των Ασσυρίων, και στις πόλεις και τις περιοχές της, επειδή όλοι τους ήταν ειδωλολάτρες και αφόρητα αλαζόνες, και φοβεροί θεομάχοι, και γνώστες της μαγικής τέχνης.

Και δεν θα προξενήσουν αυτά οι τιμωροί άγγελοι, που θα επέλθουν εναντίον τους, μόνο στους προαναφερθέντες υπερήφανους, αλλά 〈και τα τέκνα τους θα τα συντρίψουν μπροστά τους και τις οικίες τους θα τις λεηλατήσουν και τις γυναίκες τους θα τις κυριεύσουν〉· ⌜διότι, παρομοίως με τους άνδρες που τιμωρούνται, θα υποβάλουν στις ίδιες τιμωρίες και τις 〈γυναίκες〉 τους, οι οποίες έγιναν και αυτές άθεες και ασεβείς, όπως ακριβώς και 〈τα τέκνα τους〉 τα ασεβή, δηλαδή τις ψυχές που εξοικειώθηκαν και αφομοιώθηκαν με την οικεία μοχθηρία των τρόπων τους.⌝ Αυτά, λοιπόν, απειλεί ότι θα πάθουν όλοι οι ασεβείς και οι άνομοι και οι υπερήφανοι κατά τον καιρό της καθολικής κρίσης του Θεού. Ξεχωριστά, όμως, προαναγγέλλει στη συνέχεια όσα πρόκειται να συμβούν στη Βαβυλώνα και στους Βαβυλωνίους, καθώς και στον βασιλιά των Χαλδαίων, διατυπώνοντας από το σημείο αυτό μια ιδιαίτερη και μερική προφητεία, γι' αυτό και απευθύνει τον λόγο προς το πρόσωπο των ίδιων των Βαβυλωνίων. Πρέπει δε να γνωρίζουμε ότι μέχρι το σημείο αυτό έφτασε ο δέκατος πέμπτος τόμος των ερμηνευτικών υπομνημάτων του Ωριγένη στον προφήτη. ⌜Στον λόγο που αναφέρει: 〈ιδού, ξεσηκώνω εναντίον σας τους Μήδους〉, δίνει μαρτυρία η έκβαση της ιστορίας, η οποία είναι καταγεγραμμένη από τους Έλληνες που συνέγραψαν τα Χαλδαϊκά και τα Ασσυριακά, καθώς και από εκείνους που εξιστόρησαν τα Μηδικά, από τους οποίους και εμείς έχουμε σταχυολογήσει πάρα πολλές μαρτυρίες στα χρονικά συγγράμματα που έχουμε εκπονήσει.