Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 13:18

Ιδού, θα εγείρω εναντίον σας τους Μήδους, οι οποίοι δεν υπολογίζουν το ασήμι, ούτε έχουν ανάγκη από χρυσό. Με τα βέλη τους θα συντρίψουν τους νέους και τα τέκνα σας δεν πρόκειται να τα ελεήσουν· ούτε τα μάτια τους θα λυπηθούν τα τέκνα σου. [Πολλά χρόνια αργότερα, όπως έχει παραδώσει η ιστορία, οι Μήδοι επιτέθηκαν στο κράτος των Ασσυρίων και κατέστρεψαν τη Βαβυλώνα· η προφητεία, λοιπόν, του Ησαΐα έλαβε χώρα πολλές γενεές πριν από την αιχμαλωσία του Ισραήλ· και πάλι, μετά την αιχμαλωσία του Ισραήλ, πολλά χρόνια αργότερα εμφανίζονται οι Μήδοι, εκστρατεύοντας εναντίον των Ασσυρίων]. Παρηγοριά, επομένως, για τους αιχμαλώτους αποτελούσε η προσδοκία της εκδίκησης, η οποία σε σύντομο χρονικό διάστημα επρόκειτο να πλήξει τον λαό που κακοποίησε τον Ισραήλ.

Τέτοιοι λοιπόν είναι οι Μήδοι· δεν θα ελεήσουν τα τέκνα των Βαβυλωνίων, ούτε θα καταδεχθούν να τα διασώσουν. Πιθανώς δε, η Γραφή ονομάζει τώρα «τέκνα» τους καρπούς και τα γεννήματα της ψυχής των Βαβυλωνίων. Τέτοια νομίζω πως είναι και τα τέκνα εκείνου που μακαρίζεται στον Ψαλμό, στον οποίο η μεν γυναίκα είναι η σοφία, την οποία, αφού την αναζήτησε, την πήρε ως νύμφη και σύνοικό του ο Κύριος, έχοντας γίνει εραστής του κάλλους της· οι δε υιοί είναι τα γεννήματα που προήλθαν από την ένωση του νου και της σοφίας. Για αυτά τα τέκνα νομίζω ότι έχει λεχθεί στον 136ο Ψαλμό: «Θυγατέρα της Βαβυλώνος, η ταλαίπωρη· μακάριος είναι εκείνος που θα σου ανταποδώσει την ανταπόδοσή σου, την οποία εσύ ανταπέδωσες σε εμάς. Μακάριος είναι εκείνος που θα πιάσει και θα συντρίψει τα νήπιά σου πάνω στην πέτρα». Διότι προβλέπει αυτήν ακριβώς την ημέρα της ανταπόδοσης, κατά την οποία οι Μήδοι, αφού κυριαρχήσουν επί των Βαβυλωνίων, δεν θα τους ελεήσουν, ούτε θα σπλαχνιστούν τα μάτια τους τα τέκνα τους.

«Τα βέλη των νεανίσκων θα συντρίψουν, και δεν θα ελεήσουν τα τέκνα σας, ούτε θα σπλαχνιστούν τα μάτια τους τα τέκνα σου. Και η Βαβυλώνα, που αποκαλείται Ένδοξη από τους βασιλείς των Χαλδαίων, θα γίνει όπως όταν ο Θεός κατέστρεψε τα Σόδομα και τα Γόμορρα, δεν θα κατοικηθεί ποτέ στον αιώνα τον άπαντα· ούτε πρόκειται να εισέλθουν σε αυτήν για πολλές γενεές, ούτε θα την διασχίσουν Άραβες, ούτε ποιμένες θα αναπαυθούν σε αυτήν.» Με αυτά τα λόγια, λοιπόν, καθιστά ολοφάνερη την προαγγελία του πολέμου, και αφού αφαίρεσε την ασάφεια που είχε ριφθεί σαν κάποια σκιά πάνω στα λόγια, παρουσιάζει γυμνή, ξεκάθαρη και σαν να βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας τη συμφορά που πρόκειται πολύ σύντομα να επέλθει.

Διότι θα έρθουν, ναι, θα έρθουν οι Μήδοι, λέει, χωρίς να δελεάζονται από τα χρήματα και χωρίς να δίνουν σημασία στη δική σας δωροδοκία, αλλά θα αποδειχθούν ανώτεροι όταν έρθει η ώρα, και αυτό που έχουν θέσει ως τον μεγαλύτερο σκοπό τους είναι να συντρίψουν τα τόξα των νέων. Επειδή, αν κάποιος αναλογιστεί τις επιδρομές των βαρβάρων, οι οποίες γίνονται εναντίον χωρών ή πόλεων, θα διαπιστώσει ότι δεν πραγματοποιούνται για κανέναν άλλο λόγο παρά μόνο για χάρη της λεηλασίας, και για να συγκεντρώσουν όσα χρήματα βρουν μπροστά τους. Όμως, λέει, οι Μήδοι θα αποδειχθούν ανώτεροι και από τα λάφυρα, και θα αδιαφορήσουν για τα κέρδη, προκειμένου να ταπεινώσουν την υπεροψία των Βαβυλωνίων. Διότι αυτοί πάντοτε καυχώνται πάρα πολύ για τις ικανότητές τους στην τοξοβολία, και θεωρούν την επιτυχία τους σε αυτόν τον τομέα εξαιρετικά σπουδαία.

Εκείνος που αθετεί, αθετεί, και εκείνος που ανομεί, ανομεί. Ανεξέλεγκτο, λέει, είναι το θράσος εκείνων που επιτίθενται. Διότι δεν συγκινούνται από ανθρώπινους συλλογισμούς ώστε να γίνουν ήμεροι· αλλά ούτε και κανείς από αυτούς αναλογίζεται κάτι από τα πρέποντα· απεναντίας ανομούν ακάθεκτα και αθετούν κατά το δοκούν, χωρίς να υπάρχει καθόλου οίκτος. Διότι δεν αποβλέπουν στο έλεος, αλλά το κύριο μέλημά τους, λέει, θα είναι το να ανομούν και να αθετούν. Είπε κάτι παρόμοιο και μέσω της φωνής του ίδιου, προς τους κατοίκους της Ασσυρίας: Ιδού, εγώ επιφέρω εναντίον σας τους Μήδους, οι οποίοι δεν υπολογίζουν το ασήμι, ούτε έχουν ανάγκη από χρυσάφι. Θα συντρίψουν τα βέλη των νέων. Διότι, όταν ο Θεός επιφέρει οργή σε εκείνους που σφάλλουν, δεν θα υπάρξει τίποτα που να μπορεί να βοηθήσει. Αντιθέτως, ένας θηριώδης νους εμφωλεύει σε όσους θέλουν να καταστρέψουν εκείνους εναντίον των οποίων ορμούν. <Εναντίον μου έρχονται οι Ελαμίτες, και οι πρέσβεις των Περσών έρχονται εναντίον μου. Τώρα θα στενάξω και θα παρηγορήσω τον εαυτό μου. Γι' αυτό η οσφύς μου γέμισε από παραλυσία, και με έπιασαν πόνοι, σαν τη γυναίκα που γεννά· αδίκησα με το να μην ακούσω, έσπευσα στο να μη βλέπω. Η καρδιά μου πλανάται, και η ανομία με βυθίζει, η ψυχή μου κυριεύτηκε από φόβο.> Σε αυτά τα λόγια υπάρχει η δύναμη της προσωποποιίας.

«Τα βέλη θα συντρίψουν τους νέους, και δεν θα ελεήσουν τα τέκνα σας, ούτε θα σπλαχνιστούν τα μάτια τους τα τέκνα σου», δηλαδή των Μήδων. «Ας ευφρανθεί ο ουρανός από ψηλά, και τα σύννεφα ας ραντίσουν δικαιοσύνη· ας ανατείλει η γη, και ας βλαστήσει έλεος, και ας ανατείλει μαζί και η δικαιοσύνη.» Είναι συνήθεια και τακτική σε πολλά σημεία της θεόπνευστης Γραφής να ανάγει τους λόγους από τα επιμέρους και μερικά γεγονότα που συνέβησαν σε ορισμένους, στο καθολικό και σε όλους, και, σαν από μια ζωντανή εικόνα των ιστορικών πεπραγμένων, να ανυψώνει επιδέξια τον νου όσων διδάσκονται σε πιο μυστικές θεωρίες.